கூர்மபுராணம்

பஹூரூபா கோரூபா கோரஸ்வரநிநாதிநஃ

பலவகை உருவிலும், பயங்கரமான வடிவிலும், பயங்கரமான ஒலியுடன் முழங்குகின்றன.

ஸப்ததா ஸம்வ்ரு'தாத்மாநஸ்தமக்நிம் ஶமயந்த்யுத

ஏழு மடங்குகளால் மூடிய மனத்துடன், அவர்கள் அந்த இருள் எனும் நெருப்பை அணைக்கின்றார்கள்.

ஸுகோரமஶிவம் ஸர்வம் நாஶயந்தி ச பாவகம்

அவர்கள் பயங்கரமான, அசுபமான, எல்லாவற்றையும் அழிக்கும் நெருப்பை அழிக்கின்றார்கள்.

அத்பிஸ்தேஜோபிபூதத்வாத் ததாக்நிஃ ப்ரவிஶத்யபஃ

நீர் நெருப்பை வெல்லும் காரணத்தால், அப்போது அந்த நெருப்பு நீருக்குள் சென்று கலக்கிறது.

ப்லாவயந்தோ ऽத புவநம் மஹாஜலபரிஸ்த்ரவைஃ

பெரும் நீர்ச் சுரந்துகளால், அவர்கள் உலகங்களை முழுவதும் மூடுகின்றார்கள்.

அத்யந்தஸலிலௌகைஶ்ச வேலா இவ மஹோததிஃ

அதிகமான நீரின் பெருக்கால், அது பெரிய கடலின் கரையைப் போல ஆகிறது.

புநஃ பததி தத் பூமௌ பூர்யந்தே தேந சார்ணவாஃ

மீண்டும் அது பூமியில் விழுகிறது; அதனால் கடல்கள் நிரம்புகின்றன.

பர்வதாஶ்ச விலீயந்தே மஹீ சாப்ஸு நிமஜ்ஜதி

மலைகள் கரைந்து போய், பூமி நீரில் முழுகுகிறது.

யோகநிந்த்ராம் ஸமாஸ்தாய ஶேதே தேவஃ ப்ரஜாபதிஃ

யோக நித்திரையை ஏற்று, தேவன் எனும் பிரஜாபதி படுத்துக்கொள்கிறான்.

வாராஹோ வர்ததே கல்போ யஸ்ய விஸ்தார ஈரிதஃ

பரந்த அளவு கூறப்பட்டுள்ள வாராக காலம் நிகழ்கிறது.

கதிதா ஹி புராணேஷு முநிபிஃ காலசிந்தகைஃ

அது பழமையான நூல்களில், காலத்தை சிந்திக்கும் முனிவர்களால் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.

தாமஸேஷு ஹரஸ்யோக்தம் ராஜஸேஷு ப்ரஜாபதேஃ

இருள் நிறைந்த யுகங்களில் ஹரன் குறித்து கூறப்படுகிறது; ரஜோ குணம் நிறைந்த யுகங்களில் பிரஜாபதி குறித்து கூறப்படுகிறது.

அந்யே ச ஸாத்த்விகாஃ கல்பா மம தேஷு பரிக்ரஹஃ

மற்ற யுகங்கள் சத்துவ குணம் உடையவை; அவற்றில் எனது உருவம் உள்ளது.

ஆராத்ய கிரிஶம் மாம் ச யாந்தி தத் பரமம் பதம்

கிரீசனை மற்றும் என்னை வழிபட்டவர்கள் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைகின்றார்கள்.

ஏகார்ணவே ஜகத்யஸ்மிந் யோகநித்ராம் வ்ரஜாமி து

இந்த உலகம் ஒரே பெருங்கடலாக இருக்கும் போது, நான் யோக நித்திரையில் செல்கின்றேன்.

ஜநலோகே வர்தமாநாஸ்தபஸா யோகசக்ஷுஷா

ஜனலோகத்தில் வாழ்பவர்கள் தவம் மற்றும் யோகக் கண்களால்

ஸஹஸ்ரசரணஃ ஶ்ரீமாந் ஸஹஸ்ராம்ஶுஃ ஸஹஸ்ரத்ரு'க்

அவன் ஆயிரம் கால்கள் உடையவன், மகிமைமிக்கவன், ஆயிரம் கதிர்கள் உடையவன், ஆயிரம் கண்கள் உடையவன்.

ப்ரோக்ஷணீ ச ஶ்ருவஶ்சைவ ஸோமோ க்ரு'தமதாஸ்ம்யஹம்

நான் அர்ப்பணிக்கும் கரண்டியும், ஊற்றும் கரண்டியும், சோமமும், நெய்யும் ஆக இருக்கிறேன்.

வேதோ வேத்யம் ப்ரபுர்கோப்தா கோபதிர்ப்ரஹ்மணோ முகம்

நான் வேதமும், அறிய வேண்டிய பொருளும், ஆண்டவரும், காப்பவரும், மாடுகளின் தலைவரும், பிரம்மாவின் வாயும் ஆக இருக்கிறேன்.

ஹம்ஸஃ ப்ராணோ ऽத கபிலோ விஶ்வமூர்திஃ ஸநாதநஃ

அந்த ஹம்சன் உயிராகவும், பிறகு கபிலராகவும், எல்லாவற்றையும் கொண்ட நித்ய ரூபனாகவும் இருக்கிறார்.

மாதா பிதா மஹாதேவோ மத்தோ ஹ்யந்யந்ந வித்யதே

தாய், தந்தை, மகாதேவன் — என்னைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.

ஜ்ஞாத்வாத்மாநமம்ரு'தத்வம் வ்ரஜந்தி

தம்மை அறிந்தவர்கள் அமரத்துவத்தை அடைகிறார்கள்.

ப்ராக்ரு'தம் ஹி ஸமாஸேந ஶ்ரு'ணுத்வம் கததோ மம

இப்போது நான் சொல்வதைச் சுருக்கமாகக் கவனியுங்கள்; இயற்கையின் ஆதியைப் பற்றி கூறுகிறேன்.

காலாக்நிர்பஸ்மஸாத் கர்தும் கரோதி நிகிலம் மதிம்

காலாக்னி எல்லாவற்றையும் சாம்பலாக்க விரும்பி, அனைத்தையும் முடிவுக்கு கொண்டு செல்கிறது.

தஹேதஶேஷம் ப்ரஹ்மாண்டம் ஸதேவாஸுரமாநுஷம்

அது தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் உட்பட முழு பிரபஞ்சத்தையும் எரித்து விடுகிறது.

கரோதி லோகஸம்ஹாரம் பீஷணம் ரூபமாஶ்ரிதஃ

பயங்கரமான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, உலகங்களை அழித்து விடுகிறது.

நிர்தஹத்யகிலம் லோகம் ஸப்தஸப்திஸ்வரூபத்ரு'க்

ஏழு ஏழு வடிவத்தில் தோன்றி, எல்லா உலகங்களையும் எரித்து விடுகிறது.

தேவதாநாம் ஶரீரேஷு க்ஷிபத்யகிலதாஹகம்

அவன் அந்த முழுமையான தீயை தேவர்களின் உடல்களில் செலுத்துகிறான்.

ஏகாஸா ஸாக்ஷிணீ ஶம்போஸ்திஷ்டதே வைதிகீ ஶ்ருதிஃ

ஏகை ஆன வேத சுருதி, சாட்சி போல சாம்புவுடன் நிலைத்திருக்கிறது.