கூர்மபுராணம்

லோகாந் தஹதி தீப்தாத்மா ருத்ரதேஜோவிஜ்ரூ'ம்பிதஃ

ருத்ரனின் சக்தி வெளிப்பட்டு, பிரகாசமான அந்த அக்கினி உலகங்களை எரிக்கிறது.

அதஸ்தாத் ப்ரு'திவீம் தக்த்வா திவமூர்த்வம் தஹிஷ்யதி

கீழே பூமியை எரித்தவுடன், மேலே வானத்தையும் எரிக்கப் போகிறது.

உத்திஷ்டந்தி ஶிகாஸ்தஸ்ய வஹ்நேஃ ஸம்வர்தகஸ்ய து

அந்த சம்வர்த்தக அக்கினியின் ஜ்வாலைகள் அப்போது மேலெழுகின்றன.

ததா தஹத்யஸௌ தீப்தஃ காலருத்ரப்ரசோதிதஃ

அப்போது காலருத்ரன் தூண்ட, அந்த பிரகாசமானவன் எரிக்கிறான்.

தஹேதஶேஷம் காலாக்நிஃ காலோ விஶ்வதநுஃ ஸ்வயம்

காலாக்னி, அதாவது உலகமெங்கும் பரந்த காலன், எதையும் மீதமின்றி எரிக்கிறான்.

அயோகுடநிபம் ஸர்வம் ததா சைகம் ப்ரகாஶதே

அப்போது அனைத்தும் ஒரே இரும்புக் கட்டி போல் தோன்றுகிறது.

உத்திஷ்டந்தி ததா வ்யோம்நி கோராஃ ஸம்வர்தகா கநாஃ

அப்போது ஆகாயத்தில் பயங்கரமான சம்வர்த்தக மேகங்கள் எழுகின்றன.

தூம்ரவர்ணாஸ்ததா கேசித் கேசித் பீதாஃ பயோதராஃ

சில மேகங்கள் புகை நிறமாகவும், சில பசுமஞ்சள் நிறமாகவும் இருக்கின்றன.

ஶங்ககுந்தநிபாஶ்சாந்யே ஜாத்யஞ்ஜநநிபாஃ பரே

சில சங்கு அல்லது மல்லிகை போல், மற்றவை தூய கஜள போல் தெரிகின்றன.

இந்த்ரசாபநிபாஃ கேசிதுத்திஷ்டந்தி கநா திவி

சில மேகங்கள் வானில் இந்திரன் வில்லைப் போல தோன்றுகின்றன.

பஹூரூபா கோரூபா கோரஸ்வரநிநாதிநஃ

பலவகை உருவிலும், பயங்கரமான வடிவிலும், பயங்கரமான ஒலியுடன் முழங்குகின்றன.

ஸப்ததா ஸம்வ்ரு'தாத்மாநஸ்தமக்நிம் ஶமயந்த்யுத

ஏழு மடங்குகளால் மூடிய மனத்துடன், அவர்கள் அந்த இருள் எனும் நெருப்பை அணைக்கின்றார்கள்.

ஸுகோரமஶிவம் ஸர்வம் நாஶயந்தி ச பாவகம்

அவர்கள் பயங்கரமான, அசுபமான, எல்லாவற்றையும் அழிக்கும் நெருப்பை அழிக்கின்றார்கள்.

அத்பிஸ்தேஜோபிபூதத்வாத் ததாக்நிஃ ப்ரவிஶத்யபஃ

நீர் நெருப்பை வெல்லும் காரணத்தால், அப்போது அந்த நெருப்பு நீருக்குள் சென்று கலக்கிறது.

ப்லாவயந்தோ ऽத புவநம் மஹாஜலபரிஸ்த்ரவைஃ

பெரும் நீர்ச் சுரந்துகளால், அவர்கள் உலகங்களை முழுவதும் மூடுகின்றார்கள்.

அத்யந்தஸலிலௌகைஶ்ச வேலா இவ மஹோததிஃ

அதிகமான நீரின் பெருக்கால், அது பெரிய கடலின் கரையைப் போல ஆகிறது.

புநஃ பததி தத் பூமௌ பூர்யந்தே தேந சார்ணவாஃ

மீண்டும் அது பூமியில் விழுகிறது; அதனால் கடல்கள் நிரம்புகின்றன.

பர்வதாஶ்ச விலீயந்தே மஹீ சாப்ஸு நிமஜ்ஜதி

மலைகள் கரைந்து போய், பூமி நீரில் முழுகுகிறது.

யோகநிந்த்ராம் ஸமாஸ்தாய ஶேதே தேவஃ ப்ரஜாபதிஃ

யோக நித்திரையை ஏற்று, தேவன் எனும் பிரஜாபதி படுத்துக்கொள்கிறான்.

வாராஹோ வர்ததே கல்போ யஸ்ய விஸ்தார ஈரிதஃ

பரந்த அளவு கூறப்பட்டுள்ள வாராக காலம் நிகழ்கிறது.

கதிதா ஹி புராணேஷு முநிபிஃ காலசிந்தகைஃ

அது பழமையான நூல்களில், காலத்தை சிந்திக்கும் முனிவர்களால் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.

தாமஸேஷு ஹரஸ்யோக்தம் ராஜஸேஷு ப்ரஜாபதேஃ

இருள் நிறைந்த யுகங்களில் ஹரன் குறித்து கூறப்படுகிறது; ரஜோ குணம் நிறைந்த யுகங்களில் பிரஜாபதி குறித்து கூறப்படுகிறது.

அந்யே ச ஸாத்த்விகாஃ கல்பா மம தேஷு பரிக்ரஹஃ

மற்ற யுகங்கள் சத்துவ குணம் உடையவை; அவற்றில் எனது உருவம் உள்ளது.

ஆராத்ய கிரிஶம் மாம் ச யாந்தி தத் பரமம் பதம்

கிரீசனை மற்றும் என்னை வழிபட்டவர்கள் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைகின்றார்கள்.

ஏகார்ணவே ஜகத்யஸ்மிந் யோகநித்ராம் வ்ரஜாமி து

இந்த உலகம் ஒரே பெருங்கடலாக இருக்கும் போது, நான் யோக நித்திரையில் செல்கின்றேன்.

ஜநலோகே வர்தமாநாஸ்தபஸா யோகசக்ஷுஷா

ஜனலோகத்தில் வாழ்பவர்கள் தவம் மற்றும் யோகக் கண்களால்

ஸஹஸ்ரசரணஃ ஶ்ரீமாந் ஸஹஸ்ராம்ஶுஃ ஸஹஸ்ரத்ரு'க்

அவன் ஆயிரம் கால்கள் உடையவன், மகிமைமிக்கவன், ஆயிரம் கதிர்கள் உடையவன், ஆயிரம் கண்கள் உடையவன்.

ப்ரோக்ஷணீ ச ஶ்ருவஶ்சைவ ஸோமோ க்ரு'தமதாஸ்ம்யஹம்

நான் அர்ப்பணிக்கும் கரண்டியும், ஊற்றும் கரண்டியும், சோமமும், நெய்யும் ஆக இருக்கிறேன்.

வேதோ வேத்யம் ப்ரபுர்கோப்தா கோபதிர்ப்ரஹ்மணோ முகம்

நான் வேதமும், அறிய வேண்டிய பொருளும், ஆண்டவரும், காப்பவரும், மாடுகளின் தலைவரும், பிரம்மாவின் வாயும் ஆக இருக்கிறேன்.