கூர்மபுராணம்

ந ஜாநே பரமம் பாவம் யாதாதத்யேந தே ஶிவ

ஓ சிவா, உன் உயர்ந்த இயல்பை உண்மையாக நான் அறியவில்லை.

ப்ரஸீத தவ பாதாப்ஜம் நமாமி ஶரணம் கதஃ

உருக்கமாக இரு; உன் திருவடிகளை நான் வணங்கி, உன்னையே சரணாக எடுத்துக்கொண்டேன்.

வ்யாஜஹார ததா புத்ரம் ஸமாலோக்ய ஜநார்தநம்

அப்போது ஜனார்த்தனனைப் பார்த்து, அவன் தன் மகனை நோக்கி பேசினார்.

விஜ்ஞாநமைஶ்வரம் திவ்யமுத்பத்ஸ்யதி தவாநக

பாவமில்லாதவனே, உன்னுள் தெய்வீகமான, இறையரசு சார்ந்த தூய அறிவு தோன்றும்.

ததா குருஷ்வ தேவேஶ மயா லோகபிதாமஹ

உலகுக்கு மூதாதையாகிய தேவதேவனே, நீ என் வேண்டுகோளைச் செய்து முடி.

பவிஷ்யதி தவேஶாநோ யோகக்ஷேமவஹோ ஹரிஃ

உன் யோகம், காப்பு ஆகியவற்றை ஏந்தும் இறைவன் ஹரி ஆவார்.

ஸம்ஸ்ப்ரு'ஶ்ய தேவம் ப்ரஹ்மாணம் ஹரிம் வசநமப்ரவீத்

பிரம்மாவைத் தொடந்து, ஹரி அவனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.

வரம் வ்ரு'ணீஷ்வம் நஹ்யாவாம் விபிந்நௌ பரமார்ததஃ

நீ விரும்பும் வரத்தைத் தேர்ந்தெடு; நாமிருவரும் உண்மையில் வேறுபட்டவர்கள் அல்ல.

ப்ராஹ ப்ரஸந்நயா வாசா ஸமாலோக்ய சதுர்முகம்

நான்கு முகங்களையுடையவனை நோக்கி, மகிழ்ச்சியுடன் அவர் பேசினார்.

பஶ்யாமி பரமாத்மாநம் பக்திர்பவது மே த்வயி

நான் பரமாத்மாவை காண்கிறேன்; உன்னிடம் எனக்கு பக்தி பிறக்கட்டும்.

பவாந் ஸர்வஸ்ய கார்யஸ்ய கர்தாஹऽமதிதைவதம்

உலகில் எல்லா செயல்களுக்கும் நீ காரணன்; நான் துணைத் தெய்வம்.

பவாந் ஸோமஸ்த்வஹம் ஸூர்யோ பவாந் ராத்ரிரஹம் திநம்

நீ சோமன், நான் சூரியன்; நீ இரவு, நான் பகல்.

பவாந் ஜ்ஞாநமஹம் ஜ்ஞாதா பவாந் மாயாஹமீஶ்வரஃ

நீ அறிவு, நான் அறிந்தவன்; நீ மாயை, நான் ஈஸ்வரன்.

யோ ऽஹம் ஸுநிஷ்கலோ தேவஃ ஸோ ऽபி நாராயணஃ பரஃ

நான் பகுத்தறிவில்லாத தெய்வம்; அந்த பரம்பொருளும் நாராயணனே.

பாலயைதஜ்ஜகத் க்ரு'த்ஸ்நம் ஸதேவாஸுரமாநுஷம்

இந்த உலகத்தை, தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் உட்பட முழுவதையும் காப்பாற்று.

தாமைகமவ்யக்தமநந்தஶக்திஃ

அது ஒரே உறைவிடம், வெளிப்படாதது, முடிவில்லாத சக்தி உடையது.

ததேவ ஸுமஹத் பத்மம் பேஜே நாபிஸமுத்திதம்

அந்த பெரிய தாமரையை, நாபியில் இருந்து தோன்றியதை, அவன் அடைந்தான்.

மஹாஸுரௌ ஸமாயாதௌ ப்ராதரௌ மதுகைடபௌ

மகா அசுரர்களான சகோதரர்கள் மதுவும் கைடபனும் ஒன்றாக தோன்றினார்கள்.

கர்ணாந்தரஸமுத்பூதௌ தேவதேவஸ்ய ஶார்ங்கிணஃ

தேவர்கள் தேவனாகிய ஶார்ங்கம் ஏந்தியவனின் காதுகளுக்கு இடையில் இருந்து அவர்கள் எழுந்தார்கள்.

த்ரைலோக்யகண்டகாவேதாவஸுரௌ ஹந்துமர்ஹஸி

இந்த இரு அசுரர்களும் மூன்று உலகங்களுக்கும் தொந்தரவாக இருக்கின்றனர்; நீ அவர்களை அழிக்க வேண்டும்.

ஆஜ்ஞாபயாமாஸ தயோர்வதார்தம் புருஷாவுபௌ

அவர்களை இருவரையும் கொல்ல வேண்டும் என்று அவர் கட்டளையிட்டார்.

வ்யநயத் கைடபம் விஷ்ணுர்ஜிஷ்ணுஶ்ச வ்யநயந்மதும்

விஷ்ணு கைடபனை அடக்கினார், ஜிஷ்ணு மதுவை அடக்கினார்.

பபாஷே மதுரம் வாக்யம் ஸ்நேஹாவிஷ்டமநா ஹரிஃ

ஹரி, மனம் கனிவால் நிரம்பி, இனிய வார்த்தைகளை பேசினார்.

நாஹம் பவந்தம் ஶக்நோமி வோடும் தேஜாமயம் குரும்

ஒளியால் நிரம்பிய பெரியவரே, உம்மை நான் தாங்க முடியவில்லை.

அவாச வைஷ்ணவீம் நித்ராமேகீபூயாத விஷ்ணுநா

விஷ்ணுவும் நித்திரை தேவியும் ஒன்றாக இணைந்து அமைதியாக இருந்தார்கள்.

ப்ரஹ்மா நாராயணாக்யோ ऽஸௌ ஸுஷ்வாப ஸலிலே ததா

அப்போது நாராயணன் என்று அழைக்கப்படும் பிரமா, நீரில் உறங்கினார்.

அநாத்யநந்தமத்வைதம் ஸ்வாத்மாநம் ப்ரஹ்மஸம்ஜ்ஞிதம்

ஆரம்பமில்லாத, முடிவில்லாத, இரட்டையில்லாத, பிரம்மம் என அழைக்கப்படும் தன்னைத் தான்.

ஸஸர்ஜ ஸ்ரு'ஷ்டிம் தத்ரூபாம் வைஷ்ணவம் பாவமாஶ்ரிதஃ

வைஷ்ணவ நிலையை எடுத்துக்கொண்டு, அதே உருவத்தில் படைப்பை உருவாக்கினார்.

ரு'பும் ஸநத்குமாரம் ச புர்வஜம் தம் ஸநாதநம்

அவர் ரிபுவையும் சனத்குமாரனையும், பழமையான என்றும் நிலைத்தவரையும் படைத்தார்.