கூர்மபுராணம்

ஶேதே யோகாம்ரு'தம் பீத்வா யத் தத் விஷ்ணோஃ பரம் பதம்

யோக அமிர்தத்தை அருந்தி அவர் துயில் கொள்கிறார்; அதுவே விஷ்ணுவின் உயர்ந்த இடம்.

மூலப்ரக்ரு'திரவ்யக்தா கீயதே வைதிகைரஜஃ

மூலப் பிரகிருதி வெளிப்படாதது என்றும், பிறவியில்லாதது என்றும் வேத அறிஞர்கள் பாடுகின்றனர்.

அஜஸ்ய நாபௌ தத் பீஜம் க்ஷிபத்யேஷ மஹேஶ்வரஃ

பிறவியில்லாதவனின் நாபியில் அந்த விதையை மகேஸ்வரன் இடுகிறார்.

மஹாந்தம் புருஷம் விஶ்வமபாம் கர்பமநுத்தமம்

பெரிய புருஷன், இந்த உலகம், நீரின் கருவாகத் திகழும் அதீதமானவன்.

தேவதேவம் மஹாதேவம் பூதாநாமீஶ்வரம் ஹரம்

தேவர்களின் தேவன், மகாதேவன், உயிர்களின் ஆண்டவன், ஹரம்.

விஷ்ணுநா ஸஹ ஸம்யுக்தஃ கரோதி விகரோதி ச

விஷ்ணுவுடன் இணைந்து அவர் படைக்கவும் மாற்றவும் செய்கிறார்.

ஸ வேதாந் ப்ரததௌ பூர்வம் யோகமாயாதநுர்மம

யோக மாயையுடன் கூடிய அவர் முதலில் வேதங்களை அளித்தார் என்று நான் அறிவிக்கிறேன்.

தமேவ முக்தயே ஜ்ஞாத்வா வ்ரஜேத ஶரணம் பவம்

மோட்சத்திற்காக அவரை உணர்ந்து, பவனிடம் சரணாகதி அடைய வேண்டும்.

ப்ரணம்ய தேவம் ப்ரஹ்மாணம் ப்ரு'ச்சந்தி ஸ்ம ஸுதுஃ கிதாஃ

தேவன் பிரம்மாவை வணங்கி, மிகுந்த துயரத்தில் அவர்கள் அவரிடம் கேள்வி கேட்டார்கள்.

ப்ரூஹி விஶ்வாமரேஶாந த்ராதா த்வம் ஶரணைஷிணாம்

அமரர்களுக்கும் உலகுக்கும் ஆண்டவனே, சரணடைபவர்களுக்கு நீ பாதுகாவலன்; தயவு செய்து கூறு.

தல்லிங்காநுக்ரு'தீஶஸ்ய க்ரு'த்வா லிங்கமநுத்தமம்

அந்த லிங்கத்தின் அடையாளங்களை பின்பற்றி, உயர்ந்த லிங்கத்தை உருவாக்கினார்கள்.

வைதிகைரேவ நியமைர்விவிதைர்ப்ரஹ்மசாரிணஃ

வேத முறைகளைப் பின்பற்றி, பலவகை ஒழுக்கத்துடன் வாழும் பிரம்மச்சாரிகள்,

தபஃ பரம் ஸமாஸ்தாய க்ரு'ணந்தஃ ஶதருத்ரியம்

அவர்கள் உயர்ந்த தவம் மேற்கொண்டு, சதருத்ரிய மந்திரத்தை உச்சரித்தார்கள்.

ஸர்வே ப்ராஞ்ஜலயோ பூத்வா ஶூலபாணிம் ப்ரபத்யத

அனைவரும் கைகளை கூப்பி, கூர்வாளைத் தாங்கியவரை அடைந்தார்கள்.

யம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வமஜ்ஞாநமதர்மஶ்ச ப்ரணஶ்யதி

அவரை ஒரு முறை பார்த்தாலே, எல்லா அறியாமையும், துர்மார்க்கமும் அழிகிறது.

ஜக்முஃ ஸம்ஹ்ரு'ஷ்டமநஸோ தேவதாருவநம் புநஃ

மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் மீண்டும் தேவதாரு வனத்திற்குச் சென்றார்கள்.

அஜாநந்தஃ பரம் தேவம் வீதராகா விமத்ஸராஃ

அவர்கள் பரம தேவனை அறியாமல், ஆசை, பொறாமை இல்லாமல் இருந்தார்கள்.

நதீநாம் ச விவிக்தேஷு புலிநேஷு ஶுபேஷு ச

அழகான, அமைதியான நதிக்கரைகளிலும்,

கேசிதப்ராவகாஶாஸ்து பாதாங்குஷ்டாக்ரவிஷ்டிதாஃ

சிலர் வெளிப்புற ஆகாயத்தில், பாதம் விரல்முனையில் நின்று தவம் செய்தார்கள்.

ஶாகபர்ணாஶிநஃ கேசித் ஸம்ப்ரக்ஷாலா மரீசிபாஃ

சிலர் இலையையும் காய்கறியையும் உண்டார்கள்; சிலர் தம்மைத் தூய்மைப்படுத்தினார்கள்; சிலர் வெயிலில் வாழ்ந்தார்கள்.

காலம் நயந்தி தபஸா பூஜயந்தோ மஹேஶ்வரம்

அவர்கள் தங்கள் காலத்தை தவத்திலும், மகேஷ்வரனை வழிபட்டிலும் கழித்தார்கள்.

சகா பகவாந் புத்திம் ப்ரபோதாய வ்ரு'ஷத்வஜஃ

பசு கொடியைத் தாங்கிய இறைவன், அவர்களுக்கு அறிவைத் தந்து விழிப்பூட்டினார்.

தேவதாருவநம் ப்ராப்தஃ ப்ரஸந்நஃ பரமேஶ்வரஃ

கருணையுடன் பரமேஸ்வரன் தேவதாரு வனத்திற்குச் சென்றார்.

உல்முகவ்யக்ரஹஸ்தஶ்ச ரக்தபிங்கலலோசநஃ

கையில் எரியும் விளக்குடன், சிவந்த மஞ்சள் கண்களுடன்,

க்வசிந்ந்ரு'த்யதி ஶ்ரு'ங்காரீ க்வசித்ரௌதி முஹுர்முஹுஃ

சில நேரம் காதல் ஆடலாடி, சில நேரம் மீண்டும் மீண்டும் கூவி அழைத்தார்.

மாயாம் க்ரு'த்வாத்மநோ ரூபம் தேவஸ்தத் வநமாகதஃ

தன் மாயையால் உருவம் எடுத்து, அந்தத் தெய்வம் அந்த வனத்திற்குள் வந்தார்.

ஸா ச பூர்வவத் தேவேஶீ தேவதாருவநம் கதா

முன்புபோல தேவியின்ும் தேவதாரு வனத்திற்குச் சென்றாள்.

ப்ரணேமுஃ ஶிரஸா பூமௌ தோஷயாமாஸுரீஶ்வரம்

அவர்கள் தங்கள் தலைகளை தரையில் வணங்கி, இறைவனைத் திருப்திப்படுத்த முயன்றார்கள்.

அதர்வஶிரஸா சாந்யே ருத்ராத்யைர்ப்ரஹ்மபிர்பவம்

மற்றவர்கள், ருத்ரன் மற்றும் பிரம்மாக்கள் உடன், அதர்வசிரஸ் மந்திரத்தால் பவனை வழிபட்டார்கள்.