கூர்மபுராணம்

மாலாமத்யத்புதாகாராம் தாரயந் பாதலம்பிநீம்

அதிக அதிசயமான வடிவமுள்ள, கால்வரை தொங்கும் மாலையை அணிந்திருந்தார்.

மோஹிதோ மாயயாத்யர்தம் பீதவாஸஸமப்வீத்

மாயையின் மிகுந்த மயக்கத்தில் அவன் மஞ்சள் vasthiram அணிந்தான்.

தேஜோராஶிரமேயாத்மா ஸமாயாதி ஜநார்தந

அளவிட முடியாத ஒளி நிறைந்த ஆன்மா, ஜனார்த்தனன், அருகில் வந்தான்.

அபஶ்யதீஶ்வரம் தேவம் ஜ்வலந்தம் விமலே ऽம்பஸி

அவன் தூய நீரில் பிரகாசமாக ஜ்வலிக்கும் ஆண்டவரை கண்டான்.

ப்ரோவாசோத்தாய பகவாந் தேவதேவம் பிதாமஹம்

பகவான் எழுந்து, தேவாதி தேவனாகிய பிதாமகரை நோக்கி உரைத்தான்.

அநாதிநிதநோ ऽசிந்த்யோ லோகாநாமீஶ்வரோ மஹாந்

அவருக்கு ஆதியும் அந்தமும் இல்லை; அவரை எண்ண முடியாது; உலகங்களுக்கு பெரிய ஆண்டவர்.

பூதாநாமதிபோ யோகீ மஹேஶோ விமலஃ ஶிவஃ

அவர் உயிர்களின் தலைவன், யோகி, மகா ஈசன், தூயவன், மங்களகரமானவன்.

யம் ப்ரபஶ்யந்தி யதயோ ப்ரஹ்மபாவேந பாவிதாஃ

பிரம்ம நிலையில் மனதை ஒருமைப்படுத்திய தவசிகள் அவரை காண்கிறார்கள்.

காலோ பூத்வா மஹாதேவஃ கேவலோ நிஷ்கலஃ ஶிவஃ

காலமாகி, மகாதேவன், தனித்துவமும் பகுதியற்றும் மங்களகரமானவராக இருக்கிறார்.

வேதாம்ஶ்ச ப்ரததௌ துப்யம் ஸோ ऽயமாயாதி ஶங்கரஃ

வேதங்களை உனக்கு வழங்கிய சங்கரன் இப்போது வருகிறார்.

வாஸுதேவாபிதாநாம் மாமவேஹி ப்ரபிதாமஹ

பிரபிதாமகா, என்னை வாசுதேவனென்று அறிந்து கொள்.

திவ்யம் பவது தே சக்ஷுர்யேந த்ரக்ஷ்யஸி தத்பரம்

உனக்கு தெய்வீகக் கண் கிடைக்கட்டும்; அதனால் அந்த பரம்பொருளை நீ காண்பாய்.

புபுதே பரமேஶாநம் புரதஃ ஸமவஸ்திதம்

அவன் முன்னால் நிற்கும் பரமேசுவரனை உணர்ந்தான்.

ப்ரபேதே ஶரணம் தேவம் தமேவ பிதரம் ஶிவம்

அவன் அந்த இறைவனாகிய சிவபிதாவிடம் சரணடைந்தான்.

அதர்வஶிரஸா தேவம் துஷ்டாவ ச க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ

அவன் கையைக் கூப்பி, அதர்வசிரஸ் மந்திரத்தால் தேவனைப் புகழ்ந்தான்.

அவாப பரமாம் ப்ரீதிம் வ்யாஜஹார ஸ்மயந்நிவ

அவன் உயர்ந்த ஆனந்தத்தை அடைந்து, சிரிப்புடன் பேசியான்.

மயைவோத்பாதிதஃ பூர்வம் லோகஸ்ரு'ஷ்ட்யர்தமவ்யயம்

உலகங்களை படைக்க நான் முன்பு அழியாததை உருவாக்கினேன்.

வரம் வரய விஶ்வாத்மந் வரதோ ऽஹம் தவாநக

விச்வாத்மா, நீ விரும்பும் வரத்தை தேர்ந்தெடு; பாவமில்லாதவனே, நான் உனக்கு வரம் தருவேன்.

நிரீக்ஷ்ய விஷ்ணும் புருஷம் ப்ரணம்யாஹ வ்ரு'ஷத்வஜம்

விஷ்ணுவை பார்த்து வணங்கி, அவன் வृषத்வஜனை நோக்கி உரைத்தான்.

த்வாமேவ புத்ரமிச்சாமி த்வயா வா ஸத்ரு'ஶம் ஸதம்

நான் உன்னைத் தவிர வேறு யாரையும் மகனாக விரும்பவில்லை; இல்லையெனில், உன்னைப் போலவே உண்மையில் நல்லவன் எனக்கு மகனாக வேண்டும்.

ந ஜாநே பரமம் பாவம் யாதாதத்யேந தே ஶிவ

ஓ சிவா, உன் உயர்ந்த இயல்பை உண்மையாக நான் அறியவில்லை.

ப்ரஸீத தவ பாதாப்ஜம் நமாமி ஶரணம் கதஃ

உருக்கமாக இரு; உன் திருவடிகளை நான் வணங்கி, உன்னையே சரணாக எடுத்துக்கொண்டேன்.

வ்யாஜஹார ததா புத்ரம் ஸமாலோக்ய ஜநார்தநம்

அப்போது ஜனார்த்தனனைப் பார்த்து, அவன் தன் மகனை நோக்கி பேசினார்.

விஜ்ஞாநமைஶ்வரம் திவ்யமுத்பத்ஸ்யதி தவாநக

பாவமில்லாதவனே, உன்னுள் தெய்வீகமான, இறையரசு சார்ந்த தூய அறிவு தோன்றும்.

ததா குருஷ்வ தேவேஶ மயா லோகபிதாமஹ

உலகுக்கு மூதாதையாகிய தேவதேவனே, நீ என் வேண்டுகோளைச் செய்து முடி.

பவிஷ்யதி தவேஶாநோ யோகக்ஷேமவஹோ ஹரிஃ

உன் யோகம், காப்பு ஆகியவற்றை ஏந்தும் இறைவன் ஹரி ஆவார்.

ஸம்ஸ்ப்ரு'ஶ்ய தேவம் ப்ரஹ்மாணம் ஹரிம் வசநமப்ரவீத்

பிரம்மாவைத் தொடந்து, ஹரி அவனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.

வரம் வ்ரு'ணீஷ்வம் நஹ்யாவாம் விபிந்நௌ பரமார்ததஃ

நீ விரும்பும் வரத்தைத் தேர்ந்தெடு; நாமிருவரும் உண்மையில் வேறுபட்டவர்கள் அல்ல.

ப்ராஹ ப்ரஸந்நயா வாசா ஸமாலோக்ய சதுர்முகம்

நான்கு முகங்களையுடையவனை நோக்கி, மகிழ்ச்சியுடன் அவர் பேசினார்.