கூர்மபுராணம்

ப்ரதாநபுருஷேஶாநம் வேதாஹம் பரமேஶ்வரம்

பிரதானம், புருஷன் இருவருக்கும் அதிபதியான பரமேஸ்வரனை நான் அறிவேன்.

அநாதிநிதநம் ப்ரஹ்ம தமேவ ஶரணம் வ்ரஜ

ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாத அந்த பிரம்மத்தை அடைக்கலம் புகு.

பவாந் ந நூநமாத்மாநம் வேத்தி தத் பரமக்ஷரம்

நீ உன் சொந்த ஆன்மாவையும், அந்த உயர்ந்த அழியாததையும் உணரவில்லை.

நாவாப்யாம் வித்யதே ஹ்யந்யோ லோகாநாம் பரமேஶ்வரஃ

இந்த உலகங்களுக்கு, நம்மிருவரைத் தவிர வேறு பரமேஸ்வரன் இல்லை.

தஸ்ய தத் க்ரோதஜம் வாக்யம் ஶ்ருத்வா விஷ்ணுரபாஷத

அந்த கோபத்திலிருந்து பிறந்த வார்த்தைகளை கேட்ட விஷ்ணு பேசினார்.

ந மே ऽஸ்த்யவிதிதம் ப்ரஹ்மந் நாந்யதாஹம் வதாமிதே

பிரம்மனே, எனக்குத் தெரியாதது எதுவும் இல்லை; உன்னிடம் நான் வேறு விதமாகப் பேசவில்லை.

மாயாஶேஷவிஶேஷாணாம் ஹேதுராத்மஸமுத்பாவா

மாயையின் எல்லா விதமான வேறுபாடுகளுக்கும் காரணம் ஆன்மாவிலிருந்து தோன்றுகிறது.

ஜ்ஞாத்வா தத் பரமம் தத்த்வம் ஸ்வமாத்மாநம் மஹேஶ்வரம்

அந்த உயர்ந்த உண்மையை, தன் ஆன்மாவே மகேஸ்வரன் என்பதை அறிந்து,

ப்ரஸாதம் ப்ரஹ்மணே கர்தும் ப்ராதுராஸீத் ததோ ஹரஃ

பிரம்மாவுக்கு அருள் செய்ய ஹரன் அங்கு தோன்றினார்.

த்ரிஶூலபாணிர்பகவாம்ஸ்தேஜஸாம் பரமோ நிதிஃ

திரிசூலம் பிடித்திருக்கும் பாக்கியசாலியான ஆண்டவன், ஒளியின் மிகப்பெரிய களஞ்சியம்.

மாலாமத்யத்புதாகாராம் தாரயந் பாதலம்பிநீம்

அதிக அதிசயமான வடிவமுள்ள, கால்வரை தொங்கும் மாலையை அணிந்திருந்தார்.

மோஹிதோ மாயயாத்யர்தம் பீதவாஸஸமப்வீத்

மாயையின் மிகுந்த மயக்கத்தில் அவன் மஞ்சள் vasthiram அணிந்தான்.

தேஜோராஶிரமேயாத்மா ஸமாயாதி ஜநார்தந

அளவிட முடியாத ஒளி நிறைந்த ஆன்மா, ஜனார்த்தனன், அருகில் வந்தான்.

அபஶ்யதீஶ்வரம் தேவம் ஜ்வலந்தம் விமலே ऽம்பஸி

அவன் தூய நீரில் பிரகாசமாக ஜ்வலிக்கும் ஆண்டவரை கண்டான்.

ப்ரோவாசோத்தாய பகவாந் தேவதேவம் பிதாமஹம்

பகவான் எழுந்து, தேவாதி தேவனாகிய பிதாமகரை நோக்கி உரைத்தான்.

அநாதிநிதநோ ऽசிந்த்யோ லோகாநாமீஶ்வரோ மஹாந்

அவருக்கு ஆதியும் அந்தமும் இல்லை; அவரை எண்ண முடியாது; உலகங்களுக்கு பெரிய ஆண்டவர்.

பூதாநாமதிபோ யோகீ மஹேஶோ விமலஃ ஶிவஃ

அவர் உயிர்களின் தலைவன், யோகி, மகா ஈசன், தூயவன், மங்களகரமானவன்.

யம் ப்ரபஶ்யந்தி யதயோ ப்ரஹ்மபாவேந பாவிதாஃ

பிரம்ம நிலையில் மனதை ஒருமைப்படுத்திய தவசிகள் அவரை காண்கிறார்கள்.

காலோ பூத்வா மஹாதேவஃ கேவலோ நிஷ்கலஃ ஶிவஃ

காலமாகி, மகாதேவன், தனித்துவமும் பகுதியற்றும் மங்களகரமானவராக இருக்கிறார்.

வேதாம்ஶ்ச ப்ரததௌ துப்யம் ஸோ ऽயமாயாதி ஶங்கரஃ

வேதங்களை உனக்கு வழங்கிய சங்கரன் இப்போது வருகிறார்.

வாஸுதேவாபிதாநாம் மாமவேஹி ப்ரபிதாமஹ

பிரபிதாமகா, என்னை வாசுதேவனென்று அறிந்து கொள்.

திவ்யம் பவது தே சக்ஷுர்யேந த்ரக்ஷ்யஸி தத்பரம்

உனக்கு தெய்வீகக் கண் கிடைக்கட்டும்; அதனால் அந்த பரம்பொருளை நீ காண்பாய்.

புபுதே பரமேஶாநம் புரதஃ ஸமவஸ்திதம்

அவன் முன்னால் நிற்கும் பரமேசுவரனை உணர்ந்தான்.

ப்ரபேதே ஶரணம் தேவம் தமேவ பிதரம் ஶிவம்

அவன் அந்த இறைவனாகிய சிவபிதாவிடம் சரணடைந்தான்.

அதர்வஶிரஸா தேவம் துஷ்டாவ ச க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ

அவன் கையைக் கூப்பி, அதர்வசிரஸ் மந்திரத்தால் தேவனைப் புகழ்ந்தான்.

அவாப பரமாம் ப்ரீதிம் வ்யாஜஹார ஸ்மயந்நிவ

அவன் உயர்ந்த ஆனந்தத்தை அடைந்து, சிரிப்புடன் பேசியான்.

மயைவோத்பாதிதஃ பூர்வம் லோகஸ்ரு'ஷ்ட்யர்தமவ்யயம்

உலகங்களை படைக்க நான் முன்பு அழியாததை உருவாக்கினேன்.

வரம் வரய விஶ்வாத்மந் வரதோ ऽஹம் தவாநக

விச்வாத்மா, நீ விரும்பும் வரத்தை தேர்ந்தெடு; பாவமில்லாதவனே, நான் உனக்கு வரம் தருவேன்.

நிரீக்ஷ்ய விஷ்ணும் புருஷம் ப்ரணம்யாஹ வ்ரு'ஷத்வஜம்

விஷ்ணுவை பார்த்து வணங்கி, அவன் வृषத்வஜனை நோக்கி உரைத்தான்.