கூர்மபுராணம்

ஸாந்த்வபூர்வமிதம் வாக்யம் பபாஷே மதுரம் ஹரிஃ

ஹரி, முதலில் சமாதானமாக, இனிமையான வார்த்தைகளைப் பேசினார்.

ந மாத்ஸர்யாபியோகேந த்வாராணி பிஹிதாநி மே

என் வாசல்கள் பொறிக்கப்பட்டிருப்பது பொறாமையால் அல்ல.

கோ ஹி பாதிதுமந்விச்சேத் தேவதேவம் பிதாமஹம்

தேவர்களின் தேவனும், பிதாமகருமானவரை, யார் தொந்தரவு செய்ய விரும்புவார்கள்?

ஸர்வமந்வய கல்யாணம் யந்மயாபஹ்ரு'தம் தவ

நான் உன்னிடமிருந்து எடுத்த எல்லா நன்மையும் அமைதியும் உனக்கே திருப்பிக் கொடுக்கிறேன்.

பத்மயோநிரிதி க்யாதோ மத்ப்ரியார்தம் ஜகந்மய

உலகமே, என் நலனுக்காக 'பத்மயோனி' என்று புகழ்பெற்றவர் உன்னைப் பற்றியவரே.

ப்ரஹர்ஷமதுலம் கத்வா புநர்விஷ்ணுமபாஷத

ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்து, அவர் மீண்டும் விஷ்ணுவை நோக்கி பேசினார்.

ஸர்வபூதாந்தராத்மா வை பரம் பஹ்ம ஸநாதநம்

எல்லா உயிர்களுக்குள்ளும் இருக்கும் ஆன்மா, அது தான் உயர்ந்த, நிலையான பிரம்மம்.

மந்மயம் ஸர்வமேவேதம் ப்ரஹ்மாஹம் புருஷஃ பரஃ

இந்த எல்லாம் என்னால் நிறைந்திருக்கிறது; நான் தான் பிரம்மா, உயர்ந்த புருஷன்.

ஏகா மூர்திர்த்விதா பிந்நா நாராயணபிதாமஹௌ

ஒரே உருவம் இரண்டாகப் பிரிந்தது; அது நாராயணனும் பிதாமகனும்.

இயம் ப்ரதிஜ்ஞா பவதோ விநாஶாய பவிஷ்யதி

உன் இந்த உறுதியான வார்த்தை அழிவை ஏற்படுத்தும்.

ப்ரதாநபுருஷேஶாநம் வேதாஹம் பரமேஶ்வரம்

பிரதானம், புருஷன் இருவருக்கும் அதிபதியான பரமேஸ்வரனை நான் அறிவேன்.

அநாதிநிதநம் ப்ரஹ்ம தமேவ ஶரணம் வ்ரஜ

ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாத அந்த பிரம்மத்தை அடைக்கலம் புகு.

பவாந் ந நூநமாத்மாநம் வேத்தி தத் பரமக்ஷரம்

நீ உன் சொந்த ஆன்மாவையும், அந்த உயர்ந்த அழியாததையும் உணரவில்லை.

நாவாப்யாம் வித்யதே ஹ்யந்யோ லோகாநாம் பரமேஶ்வரஃ

இந்த உலகங்களுக்கு, நம்மிருவரைத் தவிர வேறு பரமேஸ்வரன் இல்லை.

தஸ்ய தத் க்ரோதஜம் வாக்யம் ஶ்ருத்வா விஷ்ணுரபாஷத

அந்த கோபத்திலிருந்து பிறந்த வார்த்தைகளை கேட்ட விஷ்ணு பேசினார்.

ந மே ऽஸ்த்யவிதிதம் ப்ரஹ்மந் நாந்யதாஹம் வதாமிதே

பிரம்மனே, எனக்குத் தெரியாதது எதுவும் இல்லை; உன்னிடம் நான் வேறு விதமாகப் பேசவில்லை.

மாயாஶேஷவிஶேஷாணாம் ஹேதுராத்மஸமுத்பாவா

மாயையின் எல்லா விதமான வேறுபாடுகளுக்கும் காரணம் ஆன்மாவிலிருந்து தோன்றுகிறது.

ஜ்ஞாத்வா தத் பரமம் தத்த்வம் ஸ்வமாத்மாநம் மஹேஶ்வரம்

அந்த உயர்ந்த உண்மையை, தன் ஆன்மாவே மகேஸ்வரன் என்பதை அறிந்து,

ப்ரஸாதம் ப்ரஹ்மணே கர்தும் ப்ராதுராஸீத் ததோ ஹரஃ

பிரம்மாவுக்கு அருள் செய்ய ஹரன் அங்கு தோன்றினார்.

த்ரிஶூலபாணிர்பகவாம்ஸ்தேஜஸாம் பரமோ நிதிஃ

திரிசூலம் பிடித்திருக்கும் பாக்கியசாலியான ஆண்டவன், ஒளியின் மிகப்பெரிய களஞ்சியம்.

மாலாமத்யத்புதாகாராம் தாரயந் பாதலம்பிநீம்

அதிக அதிசயமான வடிவமுள்ள, கால்வரை தொங்கும் மாலையை அணிந்திருந்தார்.

மோஹிதோ மாயயாத்யர்தம் பீதவாஸஸமப்வீத்

மாயையின் மிகுந்த மயக்கத்தில் அவன் மஞ்சள் vasthiram அணிந்தான்.

தேஜோராஶிரமேயாத்மா ஸமாயாதி ஜநார்தந

அளவிட முடியாத ஒளி நிறைந்த ஆன்மா, ஜனார்த்தனன், அருகில் வந்தான்.

அபஶ்யதீஶ்வரம் தேவம் ஜ்வலந்தம் விமலே ऽம்பஸி

அவன் தூய நீரில் பிரகாசமாக ஜ்வலிக்கும் ஆண்டவரை கண்டான்.

ப்ரோவாசோத்தாய பகவாந் தேவதேவம் பிதாமஹம்

பகவான் எழுந்து, தேவாதி தேவனாகிய பிதாமகரை நோக்கி உரைத்தான்.

அநாதிநிதநோ ऽசிந்த்யோ லோகாநாமீஶ்வரோ மஹாந்

அவருக்கு ஆதியும் அந்தமும் இல்லை; அவரை எண்ண முடியாது; உலகங்களுக்கு பெரிய ஆண்டவர்.

பூதாநாமதிபோ யோகீ மஹேஶோ விமலஃ ஶிவஃ

அவர் உயிர்களின் தலைவன், யோகி, மகா ஈசன், தூயவன், மங்களகரமானவன்.

யம் ப்ரபஶ்யந்தி யதயோ ப்ரஹ்மபாவேந பாவிதாஃ

பிரம்ம நிலையில் மனதை ஒருமைப்படுத்திய தவசிகள் அவரை காண்கிறார்கள்.

காலோ பூத்வா மஹாதேவஃ கேவலோ நிஷ்கலஃ ஶிவஃ

காலமாகி, மகாதேவன், தனித்துவமும் பகுதியற்றும் மங்களகரமானவராக இருக்கிறார்.