கூர்மபுராணம்

உதரே தஸ்ய தேவஸ்ய த்ரு'ஷ்ட்வா விஸ்மயமாகதஃ

அந்த தெய்வீகனின் உட்பகுதியைக் கண்டவுடன், அவன் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினான்.

அஜாதஶத்ருர்பகவாந் பிதாமஹமதாப்ரவீத்

பகவான் அஜாதசத்ரு, பிதாமகரான பிரம்மாவிடம் பின்னர் பேசினான்.

ப்ரவிஶ்ய லோகாந் பஶ்யைதாந் விசித்ராந் புருஷர்ஷப

மனிதர்களில் சிறந்தவனே, இந்த விசித்திரமான உலகங்களை சென்று பார்ப்பாயாக.

ஶ்ரீபதேருதரம் பூயஃ ப்ரவிவேஶ குஶத்வஜஃ

குசத்வஜன் மீண்டும் ஸ்ரீபதி உடலுக்குள் நுழைந்தான்.

பர்யடித்வா து தேவஸ்ய தத்ரு'ஶே ऽந்தம் ந வை ஹரேஃ

அந்த தேவனுக்குள் சுற்றிப்பார்த்தும், ஹரியின் முடிவை அவன் காணவில்லை.

ஜநார்தநேந ப்ரஹ்மாஸௌ நாப்யாம் த்வாரமவிந்தத

ஜனார்த்தனனால், பிரம்மா நாபியில் ஒரு வாயிலைக் காணவில்லை.

உஜ்ஜஹாராத்மநோ ரூபம் புஷ்கராச்சதுராநநஃ

நான்கு முகம் உடைய பிரம்மா, தாமரையிலிருந்து தன் ரூபத்தை விட்டுவிட்டு வெளியில் வந்தான்.

ப்ரஹ்மா ஸ்வயம்பூர்பகவாந் ஜகத்யோநிஃ பிதாமஹஃ

சுயமாக பிறந்த, புண்ணியமிக்க, உலகத்தின் ஆதியாகிய பிதாமகரான பிரம்மா.

ப்ரோவாச புருஷம் விஷ்ணும் மேககம்பீரயா கிரா

அவன், மேகத்தின் முழக்கம் போல் ஆழமான குரலில், விஷ்ணுவை நோக்கி உரையாடினான்.

ஏகோ ऽஹம் ப்ரபலோ நாந்யோ மாம் வை கோ ऽபிபவிஷ்யதி

நானே ஒருவன் சக்திவானவன்; எனக்கு சமன் வேறு யாரும் இல்லை; யார் என்னை மீற முடியும்?

ஸாந்த்வபூர்வமிதம் வாக்யம் பபாஷே மதுரம் ஹரிஃ

ஹரி, முதலில் சமாதானமாக, இனிமையான வார்த்தைகளைப் பேசினார்.

ந மாத்ஸர்யாபியோகேந த்வாராணி பிஹிதாநி மே

என் வாசல்கள் பொறிக்கப்பட்டிருப்பது பொறாமையால் அல்ல.

கோ ஹி பாதிதுமந்விச்சேத் தேவதேவம் பிதாமஹம்

தேவர்களின் தேவனும், பிதாமகருமானவரை, யார் தொந்தரவு செய்ய விரும்புவார்கள்?

ஸர்வமந்வய கல்யாணம் யந்மயாபஹ்ரு'தம் தவ

நான் உன்னிடமிருந்து எடுத்த எல்லா நன்மையும் அமைதியும் உனக்கே திருப்பிக் கொடுக்கிறேன்.

பத்மயோநிரிதி க்யாதோ மத்ப்ரியார்தம் ஜகந்மய

உலகமே, என் நலனுக்காக 'பத்மயோனி' என்று புகழ்பெற்றவர் உன்னைப் பற்றியவரே.

ப்ரஹர்ஷமதுலம் கத்வா புநர்விஷ்ணுமபாஷத

ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்து, அவர் மீண்டும் விஷ்ணுவை நோக்கி பேசினார்.

ஸர்வபூதாந்தராத்மா வை பரம் பஹ்ம ஸநாதநம்

எல்லா உயிர்களுக்குள்ளும் இருக்கும் ஆன்மா, அது தான் உயர்ந்த, நிலையான பிரம்மம்.

மந்மயம் ஸர்வமேவேதம் ப்ரஹ்மாஹம் புருஷஃ பரஃ

இந்த எல்லாம் என்னால் நிறைந்திருக்கிறது; நான் தான் பிரம்மா, உயர்ந்த புருஷன்.

ஏகா மூர்திர்த்விதா பிந்நா நாராயணபிதாமஹௌ

ஒரே உருவம் இரண்டாகப் பிரிந்தது; அது நாராயணனும் பிதாமகனும்.

இயம் ப்ரதிஜ்ஞா பவதோ விநாஶாய பவிஷ்யதி

உன் இந்த உறுதியான வார்த்தை அழிவை ஏற்படுத்தும்.

ப்ரதாநபுருஷேஶாநம் வேதாஹம் பரமேஶ்வரம்

பிரதானம், புருஷன் இருவருக்கும் அதிபதியான பரமேஸ்வரனை நான் அறிவேன்.

அநாதிநிதநம் ப்ரஹ்ம தமேவ ஶரணம் வ்ரஜ

ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாத அந்த பிரம்மத்தை அடைக்கலம் புகு.

பவாந் ந நூநமாத்மாநம் வேத்தி தத் பரமக்ஷரம்

நீ உன் சொந்த ஆன்மாவையும், அந்த உயர்ந்த அழியாததையும் உணரவில்லை.

நாவாப்யாம் வித்யதே ஹ்யந்யோ லோகாநாம் பரமேஶ்வரஃ

இந்த உலகங்களுக்கு, நம்மிருவரைத் தவிர வேறு பரமேஸ்வரன் இல்லை.

தஸ்ய தத் க்ரோதஜம் வாக்யம் ஶ்ருத்வா விஷ்ணுரபாஷத

அந்த கோபத்திலிருந்து பிறந்த வார்த்தைகளை கேட்ட விஷ்ணு பேசினார்.

ந மே ऽஸ்த்யவிதிதம் ப்ரஹ்மந் நாந்யதாஹம் வதாமிதே

பிரம்மனே, எனக்குத் தெரியாதது எதுவும் இல்லை; உன்னிடம் நான் வேறு விதமாகப் பேசவில்லை.

மாயாஶேஷவிஶேஷாணாம் ஹேதுராத்மஸமுத்பாவா

மாயையின் எல்லா விதமான வேறுபாடுகளுக்கும் காரணம் ஆன்மாவிலிருந்து தோன்றுகிறது.

ஜ்ஞாத்வா தத் பரமம் தத்த்வம் ஸ்வமாத்மாநம் மஹேஶ்வரம்

அந்த உயர்ந்த உண்மையை, தன் ஆன்மாவே மகேஸ்வரன் என்பதை அறிந்து,

ப்ரஸாதம் ப்ரஹ்மணே கர்தும் ப்ராதுராஸீத் ததோ ஹரஃ

பிரம்மாவுக்கு அருள் செய்ய ஹரன் அங்கு தோன்றினார்.