கூர்மபுராணம்

கபாலம் ப்ரஹ்மணஃ பூர்வம் ஸ்தாபிதம் தேஹஜம் புவி

முன்பு பிரம்மாவின் உடலிலிருந்து பிறந்து பூமியில் வைக்கப்பட்ட அந்த மண்டை ஓடு—

மாஹாத்ம்யம் தேவதேவஸ்ய மஹாதேவஸ்ய தீமதஃ

அது தேவர்களின் தேவனாகிய மகாதேவனின் பெருமை ஆகும்.

ப்ரோசுஃ ப்ரணம்ய லோகாதிம் கிமேகம் தத்த்வமவ்யயம்

உலகின் முதல்வனுக்கு வணங்கி, அவர்கள் கேட்டார்கள்: 'ஒரே நிலையான, அழிவில்லா தத்துவம் எது?' என்று.

அவிஜ்ஞாய பரம் பாவம் ஸ்வாத்மாநம் ப்ராஹ தர்ஷிணம்

அந்த உயர்ந்த நிலையை அறியாமல், தன் ஆத்மாவையே வெற்றியாளனாக கூறினான்.

அநாதிமத்பரம் ப்ரஹ்ம மாமப்யர்ச்ய விமுச்யதே

ஆதி இல்லாத, எல்லாவற்றையும் கடந்த பரம்பொருளாகிய என்னை வழிபட்டால் பாவம் நீங்கும்.

ந வித்யதே சாப்யதிகோ மத்தோ லோகேஷு கஶ்சந

இந்த உலகங்களில் யாரும் என்னை விட உயர்ந்தவர் இல்லை.

ப்ரோவாச ப்ரஹஸந் வாக்யம் ரோஷதாம்ரவிலோசநஃ

அவன் சிரித்தபடியே, கோபத்தால் கண்கள் சிவந்தவண்ணம், இந்த வார்த்தைகளை கூறினான்.

அஜ்ஞாநயோகயுக்தஸ்ய ந த்வேததுசிதம் தவ

அறிவில்லாதவருக்கே இது பொருத்தமானது; உனக்கு இது ஏற்றதல்ல.

ந மாம்ரு'தே ऽஸ்ய ஜகதோ ஜீவநம் ஸர்வதா க்வசித்

என்னைத் தவிர இந்த உலகில் எப்போதும் உயிர் இல்லை.

மத்ப்ரேரிதேந பவதா ஸ்ரு'ஷ்டம் புவநமண்டலம்

என் உந்துதலால் நீ இந்த உலகங்களை உருவாக்கினாய்.

ஆஜக்முர்யத்ர தௌ தேவௌ வேதாஶ்சத்வார ஏவ ஹி

அங்கே அந்த இரு தேவர்களும் நான்கு வேதங்களும் வந்தன.

ப்ரோசுஃ ஸம்விக்நஹ்ரு'தயா யாதாத்ம்யம் பரமேஷ்டிநஃ

அவர்கள் கவலையுடன், பரமாத்மாவின் உண்மையான இயல்பை உரைத்தனர்.

யதாஹுஸ்தத்பரம் தத்த்வம் ஸ தேவஃ ஸ்யாந்மஹேஶ்வரஃ

அவர்கள் பரமத்துவம் என்று கூறுவது, அந்த தேவன் மகேஸ்வரன்.

யமாஹுரீஶ்வரம் தேவம் ஸ தேவஃ ஸ்யாத் பிநாகத்ரு'க்

அவர்கள் ஈசுவரன் என்று அழைப்பவர், அந்த தேவன் பினாகம் ஏந்தியவன்.

யோகிபிர்வித்யதே தத்த்வம் மஹாதேவஃ ஸ ஶங்கரஃ

யோகிகள் உண்மையை அறிகிறார்கள்; அந்த மகாதேவன் சங்கரன்.

மஹேஶம் புருஷம் ருத்ரம் ஸ தேவோ பகவாந் பவஃ

மகேசன், புருஷன், ருத்ரன்—அவரே பாக்கியசாலியான பகவான் பவன்.

ஶ்ருத்வாஹ ப்ரஹஸந் வாக்யம் விஶ்வாத்மாபி விமோஹிதஃ

இதைக் கேட்ட உலகின் ஆத்மா, குழப்பத்துடன் இருந்தும் சிரித்தபடி பேசினான்.

ரமதே பார்யயா ஸார்தம் ப்ரமதைஶ்சாதிகர்விதைஃ

அவன் தன் மனைவியுடன், மிகுந்த பெருமை கொண்ட பிரமதர்களுடன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்.

அமூர்தோ மூர்திமாந் பூத்வா வசஃ ப்ராஹ பிதாமஹம்

உடல் இல்லாதவன் உருவம் கொண்டு, பிதாமஹனை நோக்கி பேசினான்.

கதாசித் ரமதே ருத்ரஸ்தாத்ரு'ஶோ ஹி மஹேஶ்வரஃ

சில நேரங்களில் ருத்ரன் இவ்வாறு மகிழ்கிறான்; மகேஸ்வரன் இப்படிப்பட்டவன்.

ஸ்வாநந்தபூதா கதிதா தேவீ நாகந்துகா ஶிவா

சிவா என அழைக்கப்படும் தேவியார், அவருடைய சொந்த ஆனந்தமே; வெளிப்பட்டது அல்ல.

நாஜ்ஞாநமகமந்நாஶமீஶ்வரஸ்யைவ மாயயா

அறிவின்மை அவரை எப்போதும் வெல்லவில்லை; அது ஈசுவரனுடைய மாயையே.

ப்ராபஶ்யதத்புதம் திவ்யம் பூரயந் ககநாந்தரம்

அவன் வானம் முழுவதும் நிரப்பும் அதிசயமான தெய்வீகக் காட்சியை கண்டான்.

வ்யோமமத்யகதம் திவ்யம் ப்ராதுராஸீத் த்விஜோத்தமாஃ

வானத்தின் நடுவில் ஒரு தெய்வீகமான உருவம் தோன்றியது, இரு பிறப்பை பெற்ற சிறந்தவர்களே.

தேந தந்மண்ஜலம் கோரமாலோகயதநிந்திதம்

அந்த உருவத்தைப் பார்த்து, அவர்கள் அந்த பயங்கரமான, குற்றமற்ற நீரின் பெரும் திரளைக் கண்டார்கள்.

க்ஷணாதத்ரு'ஶ்யத மஹாந் புருஷோ நீலலோஹிதஃ

ஒரு கணத்தில், நீலமும் சிவப்பும் கலந்த ஒரு பெரிய மனிதர் தோன்றினார்.

தம் ப்ராஹ பகவாந் ப்ரஹ்மா ஶங்கரம் நீலலோஹிதம்

அந்த நீல சிவப்பான சங்கரரிடம், பரமபிரம்மன் அருள்புரிந்து பேசினார்.

ப்ராதுர்பாவம் மஹேஶாந் மாமேவ ஶரணம் வ்ரஜ

அனைத்து தேவாதிகளின் தலைவனே, உன் உருவத்தை வெளிப்படுத்து; என்னை மட்டுமே அடைக்கலம் எடு.

ப்ராஹிணோத் புருஷம் காலம் பைரவம் லோகதாஹகம்

அவர் உலகங்களை எரிக்கும் காலபைரவனை அனுப்பினார்.