கூர்மபுராணம்

ஶரீரஶோஷணம் ப்ராஹுஸ்தாபஸாஸ்தப உத்தமம்

உடலை வருத்துவது தான் சிறந்த தவம் என்று தவமிருப்பவர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஸத்த்வஶுத்திகரம் பும்ஸாம் ஸ்வாத்யாயம் பரிசக்ஷதே

புத்தி தூய்மையைத் தருவதே சுவாத்யாயம் என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

உத்தரோத்தரவைஶிஷ்ட்யம் ப்ராஹுர்வேதார்தவேதிநஃ

வேதத்தின் அர்த்தத்தை அறிந்தவர்கள், ஒவ்வொன்றிலும் மேலுமொரு சிறப்பைச் சொல்கிறார்கள்.

ஸ்வாத்யாயோ வாசிகஃ ப்ரோக்த உபாம்ஶோரத லக்ஷணம்

சுவாத்யாயம் என்பது வாயால் சொல்லப்படுவது; அதற்கு மென்மையாக உச்சரிப்பதும் ஒரு அறிகுறி.

உபாம்ஶுரேஷ நிர்திஷ்டஃ ஸாஹஸ்ரோ வாசிகாஜ்ஜபஃ

இந்த மென்மையான உச்சரிப்பு, வாயால் சொல்லுவதிலிருந்து ஆயிரமடங்கு சிறந்தது என்று கூறப்படுகிறது.

சிந்தநம் ஸர்வஶப்தாநாம் மாநஸம் தம் ஜபம் விதுஃ

எல்லா வார்த்தைகளையும் மனதில் சிந்திப்பதே மனசா ஜபம் என்று அறியப்படுகிறது.

யா தீஸ்தாம்ரு'ஷயஃ ப்ராஹுஃ ஸம்தோஷம் ஸுகலக்ஷணம்

மனநிலையிலுள்ள நிலைத்திருப்பும், மகிழ்ச்சி வடிவான சந்தோஷமே என்று முனிவர்கள் கூறுகின்றனர்.

ம்ரு'ஜ்ஜலாப்யாம் ஸ்ம்ரு'தம் பாஹ்யம் மநஃஶுத்திரதாந்தரம்

மண், நீர் கொண்டு வெளிப்புற தூய்மை என்று நினைக்கப்படுகிறது; மனதின் தூய்மையே உள் தூய்மை.

ஸுநிஶ்சலா ஶிவே பக்திரேததீஶ்வரபூஜநம்

அசையாத சிவபக்தியே, இறைவனை வழிபடுவதாகும்.

ப்ராணஃ ஸ்வதேஹஜோ வாயுராயாமஸ்தந்நிரோதநம்

உடலுக்குள் பிறக்கும் உயிர் காற்றே உயிர் எனப்படும்; அதை ஒழுங்காகக் கட்டுப்படுத்துவதே தடை என அழைக்கப்படுகிறது.

ஸ ஏவ த்விவிதஃ ப்ரோக்தஃ ஸகர்போ ऽகர்ப ஏவ ச

இக்கட்டுப்பாடு இரண்டு வகைப்படும்: உள்ளே நிறுத்தி செய்வதும், நிறுத்தாமல் செய்வதும்.

மத்யமஃ ப்ராணஸம்ரோதஃ ஷட்த்ரிம்ஶந்மாத்ரிகோத்தமஃ

நடுத்தரமான உயிர் கட்டுப்பாடு, முப்பத்தாறு எண்ணிக்கையில் மிக உயர்ந்ததாகும்.

மந்தமத்யமமுக்யாநாமாநந்தாதுத்தமோத்தமஃ

மெதுவாக, நடுத்தரமாக, சிறந்ததாக ஆகிய மூன்று வகைகளில், ஆனந்தத்திலிருந்து எழும் மிகச் சிறந்தது உச்சமானதாகும்.

ஏதத் வை யோகிநாமுக்தம் ப்ராணாயாமஸ்ய லக்ஷணம்

இவை யோகிகளுக்காக கூறப்பட்ட உயிர் கட்டுப்பாட்டின் இலக்கணமாகும்.

த்ரிர்ஜபேதாயதப்ராணஃ ப்ராணாயாமஃ ஸ உச்யதே

உயிரை நிறுத்தி, மூன்று முறை மந்திரம் உச்சரிப்பதே உயிர் கட்டுப்பாடு எனப்படுகிறது.

ப்ரோச்யதே ஸர்வஶாஸ்த்ரேஷு யோகிபிர்யதமாநஸைஃ

இதையே முயற்சியுடன் இருக்கும் யோகிகள் எல்லா நூல்களிலும் புகழ்கின்றனர்.

ஸாம்யேந ஸம்ஸ்திதிர்யா ஸா கும்பகஃ பரிகீயதே

சமநிலையுடன் நிலைபெறும் அந்த நிலையில், கும்பகம் என்று போற்றப்படுகிறது.

நிக்ரஹஃ ப்ரோச்யதே ஸத்பிஃ ப்ரத்யாஹாரஸ்து ஸத்தமாஃ

பண்டிதர்கள் இதை தடுக்கல் எனச் சொல்வார்கள்; சிறந்தோர் இதை இంద్రியங்களைப் பின்னழைக்கும் செயல் எனக் கூறுவர்.

ஏவமாதிஷு தேஶேஷு தாரணா சித்தபந்தநம்

இத்தகைய இடங்களில், மனதை ஒருங்கிணைப்பதே தியானம் எனப்படுகிறது.

வ்ரு'த்த்யந்தரைரஸம்ஸ்ரு'ஷ்டா தத்த்யாநம் ஸூரயோ விதுஃ

மனத்தின் பிற இயக்கங்களுடன் கலக்கமில்லாமல் இருப்பதே, முனிவர்கள் தியானம் என அறிவார்கள்.

ப்ரத்யயோ ஹ்யர்தமாத்ரேண யோகஸாதநமுத்தமம்

ஒரே பொருளில் மனதை உறுதியாக வைத்திருப்பதே யோகத்திற்கு உயர்ந்த சாதனையாகும்.

த்யாநம் த்வாதஶகம் யாவத் ஸமாதிரபிதீயதே

பன்னிரண்டு சுற்றுகள் வரை தியானம் மேற்கொள்வதே சமாதி என அழைக்கப்படுகிறது.

ஸாதநாநாம் ச ஸர்வேஷாமேதத்ஸாதநமுத்தமம்

எல்லா சாதனைகளிலும் இது மிக உயர்ந்த சாதனையாகும்.

ஸமாஸீதாத்மநஃ பத்மமேததாஸநமுத்தமம்

உறுதியாக உட்கார்ந்து, பத்மம் எனும் ஆசனம் தான் ஆன்மாவுக்குச் சிறந்த இடம் எனப்படுகிறது.

ஆஸீதார்தாஸநமிதம் யோகஸாதநமுத்தமம்

இந்த அரை உட்காரும் ஆசனமே யோக சாதனைகளுக்குள் மிக உயர்ந்ததாகும்.

ஸமாஸீதாத்மநஃ ப்ரோக்தமாஸநம் ஸ்வஸ்திகம் பரம்

உறுதியாக உட்கார்ந்து, சுவஸ்திகம் எனும் ஆசனம் சிறந்தது எனப் புகழப்படுகிறது.

அக்ந்யப்யாஸே ஜலே வாபி ஶுஷ்கபர்ணசயே ததா

அக்னிக்கருகிலும், நீரில் இருந்தும், உலர்ந்த இலைகளின் மேல் இருந்தும் பயிற்சி செய்தாலும்,

ஸஶப்தே ஸபயே வாபி சைத்யவல்மீகஸம்சயே

சத்தம் நிறைந்த இடங்களில், பயம் உண்டாகும் இடங்களிலும், கோயில்கள் அல்லது எறும்புக்குப்பைகள் கூடிய இடங்களிலும் யோகத்தைச் செய்யக்கூடாது.

நாசரேத் தேஹபாதே வா தௌர்மநஸ்யாதிஸம்பவே

உடல் வலி அல்லது மனக்கசப்பு போன்ற துன்பங்கள் வரும்போது யோகத்தைச் செய்ய வேண்டாம்.