கூர்மபுராணம்

சதுர்யுகஸஹஸ்த்ரம் து கல்பமாஹுர்மநீஷிணஃ

பண்டிதர்கள், ஒரு கல்பம் என்பது ஆயிரம் சதுர்யுகங்கள் என்று கூறுகின்றனர்.

ப்ரஹ்மணஃ கதிதம் வர்ஷம் பராக்யம் தச்சதம் விதுஃ

பிரமாவின் ஒரு வருடம் 'பரா' என அழைக்கப்படுகிறது; அந்த வருடம் நூறு ஆண்டுகள் என அறிவாளிகள் அறிகின்றனர்.

தேநாயம் ப்ரோச்யதே ஸத்பிஃ ப்ராக்ரு'தஃ ப்ரதிஸம்சரஃ

அதனால், நல்லோர் இதை இயற்கையான லயமாக அறிவிக்கின்றனர்.

ப்ரோச்யதே காலயோகேந புநரேவ ச ஸம்பவஃ

காலத்தின் செயலால் மீண்டும் படைப்பு உண்டாகிறது என்று கூறப்படுகிறது.

காலேநைவ து ஸ்ரு'ஜ்யந்தே ஸ ஏவ க்ரஸதே புநஃ

காலத்தின் மூலம் உயிர்கள் உருவாகின்றன; அதே காலத்தால் மீண்டும் அவை அழிகின்றன.

ஸர்வகத்வாத் ஸ்வதந்த்ரத்வாத் ஸர்வாத்மாஸௌ மஹேஶ்வரஃ

அவர் எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவர், சுயாதீனமானவர்; எல்லோருக்கும் ஆத்மாவாகிய மகேசுவரர்.

ஏகோ ஹி பகவாநீஶஃ காலஃ கவிரிதி ஶ்ருதி

ஒருவன் தான் பகவான், ஈசன், காலம், கவிஞன் என்றும் வேதம் கூறுகிறது.

ஸாம்ப்ரதம் வர்ததே தத்வத் தஸ்ய கல்போ ऽயமஷ்டமஃ

இப்போது அதேபோல் தொடர்கிறது; இது அவருடைய எட்டாவது கல்பம்.

வாராஹோ வர்ததே கல்பஃ தஸ்ய வக்ஷ்யாமி விஸ்தரம்

இப்போது வராஹ கல்பம் நடைபெறுகிறது; அதன் விபரங்களை நான் விளக்குவேன்.

ஶாந்தவாதாதிகம் ஸர்வம் ந ப்ரஜ்ஞாயத கிஞ்சந

அமைதியான காற்று முதலிய அனைத்தும் எதுவும் காணப்படவில்லை.

ததா ஸமபவத் ப்ரஹ்மா ஸஹஸ்த்ராக்ஷஃ ஸஹஸ்த்ரபாத்

அப்போது ஆயிரம் கண்களும், ஆயிரம் கால்களும் உடைய பிரம்மா தோன்றினார்.

ப்ரஹ்மா நாராயணாக்யஸ்து ஸுஷ்வாப ஸலிலே ததா

நாராயணன் என்று அழைக்கப்படும் பிரம்மா, அந்த நேரத்தில் நீரில் உறங்கினார்.

ப்ரஹ்மஸ்வரூபிணம் தேவம் ஜகதஃ ப்ரபவாப்யயம்

பிரம்மாவின் ரூபமான அந்த தேவன் உலகின் தோற்றமும், அழிவும் ஆவார்.

அயநம் தஸ்ய தா யஸ்மாத் தேந நாராயணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அவை அவருடைய தங்கும் இடங்கள் என்பதால், அவர் நாராயணன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

ஶர்வர்யந்தே ப்ரகுருதே ப்ரஹ்மத்வம் ஸர்ககாரணாத்

இரவு முடிவில், படைப்புக்காக அவர் பிரம்மாவாக மாறுகிறார்.

அநுமாநாத் ததுத்தாரம் கர்துகாமஃ ப்ரஜாபதிஃ

தான் ஊகித்து அதை உயர்த்த விரும்பி, உயிர்களின் தலைவர் செயல்பட்டார்.

அத்ரு'ஷ்யம் மநஸாப்யந்யைர்வாங்மயம் ப்ரஹ்மஸம்ஜ்ஞிதம்

மற்றவர்களின் மனத்தால் கூட எட்ட முடியாதது, சொற்களால் விளங்கும் 'பிரம்மம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தம்ஷ்ட்ரயாப்யுஜ்ஜஹாரைநாமாத்மாதாரோ தராதரஃ

தன் பல்லால், தன்னை தாங்கும் பூமியைத் தாங்கியவர் அவளை உயர்த்தினார்.

அஸ்துவஞ்ஜநலோகஸ்தாஃ ஸித்தா ப்ரஹ்மர்ஷயோ ஹரிம்

காற்றுலகில் வாழும் சித்தர்கள் மற்றும் பிரம்மரிஷிகள் ஹரியைப் புகழ்ந்தார்கள்.

புருஷாய புராணாய ஶாஶ்வதாய ஜயாய ச

புருஷனாகவும், பழமையானவராகவும், எப்போதும் நிலைத்தவராகவும், வெற்றி பெற்றவராகவும் உள்ளவருக்கு வணக்கம்.

நமோ ஹிரண்யகர்பாய வேதஸே பரமாத்மநே

ஹிரண்யகர்ப்பனாகவும், படைப்பாளியாகவும், உயர்ந்த ஆத்மாவாகவும் உள்ளவருக்கு வணக்கம்.

நாராயணாய தேவாய தேவாநாம் ஹிதகாரிணே

நாராயணனாகவும், தெய்வமாகவும், தேவர்களுக்கு நன்மை செய்வவராகவும் உள்ளவருக்கு வணக்கம்.

ஸர்வபூதாத்மபூதாய கூடஸ்தாய நமோ நமஃ

எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆத்மாவாகவும், நிலையானவராகவும் இருப்பவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

நமோ புத்தாய ஶுத்தாய நமஸ்தே ஜ்ஞாநரூபிணே

புத்திமான், தூயவன், ஞானத்தின் உருவம் ஆகிய உமக்கு வணக்கம்.

அநந்தாயாப்ரமேயாய கார்யாய கரணாய ச

முடிவில்லாதவருக்கும், அளவிட முடியாதவருக்கும், காரணமாகவும் கருவியாகவும் இருப்பவருக்கும் வணக்கம்.

நமோ மூலப்ரக்ரு'தயே மாயாரூபாய தே நமஃ

மூலப் பிரகிருதியாகவும், மாயை வடிவமாகவும் இருக்கும் உமக்கு வணக்கம்.

நமோ யோகாதிகம்யாய நமஃ ஸகர்ஷணாய தே

யோகத்தின் மூலம் அடையப்படுபவருக்கு வணக்கம்; சகர்ஷணனாகிய உமக்கு வணக்கம்.

நமஃ ஸித்தாய பூஜ்யாய குணத்ரயவிபாவிநே

சித்தரானவருக்கு, வணங்கத்தக்கவருக்கு, மூன்று குணங்களை வேறுபடுத்துபவருக்கு வணக்கம்.

நமோ ऽமூர்தாய மூர்தாய மாதவாய நமோ நமஃ

உருவமில்லாதவருக்கும், உருவமுள்ளவருக்கும், மாதவருக்கும் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.