கூர்மபுராணம்

ஈஶ்வரேணைகதாபந்நமபஶ்யந் ப்ரஹ்மவாதிநஃ

பிரம்மத்தை அறிந்தவர்கள், அவரை ஈச்வரனுடன் ஒன்றாக இணைந்திருப்பதாகக் கண்டார்கள்.

க்ரு'தார்தம் மேநிரே ஸந்தஃ ஸ்வாத்மாநம் ப்ரஹ்மவாதிநஃ

பிரம்ம ஞானத்தில் நிலைபெற்ற ஞானிகள் தாங்கள் வாழ்வில் பூரணமாக நிறைவு பெற்றதாக எண்ணினர்.

மஹர்ஷிரத்ரிஃ கபிலோ மரீசிஃ

அதிபெரிய முனிவர்கள் அத்ரி, கபிலர், மரீசி,

பத்த்வாஞ்ஜலிம் ஸ்வேஷு ஶிரஃஸு பூயஃ

தங்கள் உறவினர்களிடம் மீண்டும் கைகளை கூப்பி, தலைகளை வணங்கினர்.

ஆநந்தபூர்ணாயதமாநஸாஸ்தே

அவர்கள் மனம் ஆனந்தம் நிறைந்ததாக இருந்தது.

ப்ரசேதஸம் ப்ரஹ்மமயம் பவித்ரம்

பிரம்மம் நிறைந்த தூயவனான பிரசேதஸை அவர்கள் போற்றினர்.

கவிம் பரேப்யஃ பரமம் தத்பரம் ச

அனைவரிலும் உயர்ந்தவர், எல்லாவற்றையும் தாண்டிய ஞானியை அவர்கள் புகழ்ந்தனர்.

ஸ்த்வாமேவ ஸர்வம் ப்ரவதந்தி ஸந்தஃ

ஞானிகள், நீயே எல்லாமென்று அறிவிப்பர்.

யதாவிதாநம் ஸகலம் ஸஸர்ஜ

அவர் எல்லாவற்றையும் முறையாக படைத்தார்.

ந்ரு'த்யந்தம் ஸ்வே ஹ்ரு'தயே ஸந்நிவிஷ்டம்

தங்கள் இதயத்தில் தங்கி, ஆடலாடினார்.

யோகாத்மாநம் சித்பதிம் திவ்யந்ரு'த்யம்

யோகத்தின் ஆத்மாவும், அறிவின் ஆண்டவனும், தெய்வீக நடனத்தை நிகழ்த்தினார்.

ப்ரஹ்மாநந்தமநுபூயாநுபூய

பிரம்ம ஆனந்தத்தை மீண்டும் மீண்டும் அனுபவித்தனர்.

ஸ்வயம்ப்ரபம் பவதோ யத்ப்ரகாஶம்

பிரபுவே, உன்னிடமிருந்து வெளிப்படும் ஒளியை அவர்கள் கண்டனர்.

விஶந்தி த்வாம் யதயோ ப்ரஹ்மநிஷ்டாஃ

பிரம்மத்தில் நிலைபெற்ற துறவிகள் உன்னுள் இணைகின்றனர்.

ஸ்தேஷாம் ஶாந்திஃ ஶாஶ்வதீ நேதரேஷாம்

அவர்களுக்கு மட்டுமே நிலையான அமைதி உண்டு; மற்றவர்களுக்கு இல்லை.

ஸ்வயம் ஜ்யோதிரசலோ நித்யமுக்தஃ

தானாக ஒளிரும், அசையாத, எப்போதும் விடுதலை பெற்றவனாய் இருக்கின்றாய்.

நமாமஸ்த்வாம் ஶரணம் ஸம்ப்ரபந்நாஃ

நாங்கள் உன்னை வணங்கி, உன் சரணை அடைந்தோம்.

தாதாரமாதித்யமநேகரூபம்

நீ ஆதாரம், சூரியன், பல வடிவங்களை உடையவன்.

ஸநாதநஸ்த்வம் புருஷோத்தமோ ऽஸி

நீ எப்போதும் நிலைக்கும், உயர்ந்த மனிதன்.

ஸர்வேஶ்வரஸ்த்வம் பரமேஶ்வரோ ऽஸி

நீ எல்லா உலகங்களுக்கும் இறைவன்; நீ உயர்ந்த பரமன்.

கம் ப்ரஹ்ம ஶூந்யம் ப்ரக்ரு'திம் நிர்குணம் ச

விண்ணும், பரம்பொருளும், வெற்றிடமும், ஆதிகாரணமும், குணமில்லாததும்—

ததந்தரா யத்ப்ரதிபாதி தத்த்வம்

இதற்கும் அதற்கும் இடையில் தோன்றுவது எதுவோ, அதுவே உண்மையான தத்துவம்.

ப்ரஸீத பூதாதிபதே மஹேஶ

உலக உயிர்களின் ஆண்டவனே, பெருமையுள்ள இறைவனே, தயை செய்.

ப்ரஸாதயாமோ வயமேகமீஶம்

நாங்கள் ஒரே ஆண்டவனை மனமாரக் வேண்டுகிறோம்.

நமோ ऽக்நயே தேவ நமஃ ஶிவாய

அக்கினிக்கும், தேவனே, சிவனுக்கும் வணக்கம்.

ஸம்ஹ்ரு'த்ய பரமம் ரூபம் ப்ரக்ரு'திஸ்தோ ऽபவத் பவஃ

பரம ரூபத்தைத் திரும்ப அழைத்தபின், பவன் ஆதிகாரணத்தில் நிலைத்தான்.

த்ரு'ஷ்ட்வா நாராயணம் தேவம் விஸ்மிதா வாக்யமப்ருவந்

நாராயணனை கண்டபோது, அவர்கள் ஆச்சரியத்துடன் பேசினார்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா தே பரமம் ரூபம் நிர்வ்ரு'தாஃ ஸ்ம ஸநாதந

உன் பரம ரூபத்தை கண்டபின், சனாதனனே, நாங்கள் திருப்தியடைந்தோம்.

அஸ்மாகம் ஜாயதே பக்திஸ்த்வய்யேவாவ்யபிசாரிணீ

எங்களுக்குள் உன்னை மட்டும் நோக்கிய அசையாத பக்தி பிறக்கிறது.