கூர்மபுராணம்

ஸ்வாத்மாநமக்ஷரம் ப்ரஹ்ம நாவபுத்த்யேத தத்த்வதஃ

அழிவில்லாத ஆன்மா, பிரம்மம் என்பதை உண்மையில் ஒருவர் உணர முடியவில்லை.

ரகத்வேஷாதயோ தோஷாஃ ஸர்வே ப்ராந்திநிபந்தநாஃ

பிடிப்பு, வெறுப்பு போன்ற எல்லா குற்றங்களும் மாயையிலிருந்து தோன்றுகின்றன.

தத்வஶாதேவ ஸர்வேஷாம் ஸர்வதேஹஸமுத்பவஃ

அவற்றின் ஆற்றலால் தான் எல்லா உயிர்களுக்கும் உடல்கள் தோன்றுகின்றன.

ஏகஃ ஸ பித்யதே ஶக்த்யா மாயயா ந ஸ்வபாவதஃ

அவன் ஒருவன் தான்; அவன் சக்தியால், மாயையால் பிரிந்தது போல தோன்றுகிறது, ஆனால் அவன் இயல்பால் அல்ல.

பேதோ வ்யக்தஸ்வபாவேந ஸா ச மாயாத்மஸம்ஶ்ரயா

வேறுபாடு வெளிப்படும் இயல்பால் தோன்றுகிறது; அது மாயையின் ஆதாரத்தில் தான் இருக்கிறது.

அந்தஃ கரணஜைர்பாவைராத்மா தத்வந்ந லிப்யதே

உள் மனதில் எழும் எண்ணங்கள் ஆன்மாவை மாசுபடுத்தாதது போல, இங்கும் அது மாசுபடாது.

உபாதிஹீநோ விமலஸ்ததைவாத்மா ப்ரகாஶதே

எல்லா கட்டுப்பாடுகளும் நீங்கி, தூய்மையாக ஆன்மா இருந்தால், அது ஒளிவிடும்.

அர்தஸ்வரூபமேவாஜ்ஞாஃ பஶ்யந்த்யந்யே குத்ரு'ஷ்டயஃ

அறிவில்லாதவர்கள், தவறான பார்வையுடன் பொருளின் வெளிப்புற வடிவை மட்டும் தான் பார்க்கிறார்கள்.

த்ரு'ஶ்யதே ஹ்யர்தரூபேண புருஷைர்ப்ராந்தித்ரு'ஷ்டிபிஃ

மயக்கமான பார்வையுள்ள மனிதர்கள், பொருளின் வடிவில் தான் அதை காண்கிறார்கள்.

ரக்திகாத்யுபதாநேந தத்வத் பரமபூருஷஃ

சிவப்பு துணி போன்று மூடப்பட்டால் எப்படி தெரியுமோ, அதுபோல பரமபுருஷனும் மூடப்படுகிறார்.

உபாஸிதவ்யோ மந்தவ்யஃ ஶ்ரோதவ்யஶ்ச முமுக்ஷுபிஃ

விடுதலை விரும்புகிறவர்கள், அவரை வழிபட வேண்டும், சிந்திக்க வேண்டும், கேட்க வேண்டும்.

யோகிநோ ऽவ்யவதாநேந ததா ஸம்பத்யதே ஸ்வயம்

யோகிகள் எந்த தடையும் இல்லாமல், அந்த நேரத்தில் அவரை நேரடியாக உணர்கிறார்கள்.

ஸர்வபூதேஷு சாத்மாநம் ப்ரஹ்ம ஸம்பத்யதே ததா

அப்போது, எல்லா உயிர்களிலும் ஆன்மா பரப்பாகி, பிரம்மமாகிறது.

ஏகீபூதஃ பரேணாஸௌ ததா பவதி கேவலஃ

அவன் பரமனுடன் ஒன்றாகி, அப்போது தனித்து, தூய்மையாக இருக்கிறான்.

ததாஸாவம்ரு'தீபூதஃ க்ஷேமம் கச்சதி பண்டிதஃ

அப்போது, அவன் அமரனாகி, ஞானியாய் அமைதியை அடைகிறான்.

தத ஏவ ச விஸ்தாரம் ப்ரஹ்ம ஸம்பத்யதே ததா

அதிலிருந்து தான், அந்த நேரத்தில் பிரம்மம் விரிவடைகிறது.

மாயாமாத்ரம் ஜகத் க்ரு'த்ஸ்நம் ததா பவதி நிர்வ்ரு'தஃ

அப்போது, இந்த உலகம் முழுவதும் மாயை என்று தெரிந்து, அவன் திருப்தியடைகிறான்.

கேவலம் ப்ரஹ்மவிஜ்ஞாநம் ஜாயதே ऽஸௌ ததா ஶிவஃ

அப்போது, பிரம்மத்தைப் பற்றிய அறிவே மட்டும் பிறக்கிறது; அவன் அப்போது மங்களமானவன்.

தத்வதாத்மாக்ஷரேணாஸௌ நிஷ்கலேநைகதாம் வ்ரஜேத்

அதேபோல், பகடுகள் இல்லாத, அழியாத ஆன்மாவுடன் அவன் ஒன்றாகிறான்.

அஜ்ஞாநேநாவ்ரு'தம் லோகோ விஜ்ஞாநம் தேந முஹ்யதி

இந்த உலகம் அறியாமையால் மூடப்பட்டுள்ளது; அதனால் அறிவு குழப்பமடைகிறது.

அஜ்ஞாநமிதரத் ஸர்வம் விஜ்ஞாநமிதி மே மதம்

எல்லாம் அறியாமையே; அறிவே உண்மை என்று எனக்கு தோன்றுகிறது.

ஸர்வவேதாந்தஸாரம் ஹி யோகஸ்தத்ரைகசித்ததா

யோகமே எல்லா வேதாந்தங்களின் சாரம், ஏனெனில் அது ஒருமனதாக இருப்பதேயாகும்.

யோகஜ்ஞாநாபியுக்தஸ்ய நாவாப்யம் வித்யதே க்வசித்

யோக அறிவில் நிலைபெற்றவருக்கு எதுவும் எங்கும் அடைய முடியாதது இல்லை.

ஏகம் ஸாம்க்யம் ச யோகம் ச யஃ பஶ்யதி ஸ தத்த்வவித்

சாங்கியமும் யோகமும் ஒன்றாக காண்பவர் தான் உண்மையை அறிந்தவர்.

மஜ்ஜந்தி தத்ர தத்ரைவ ந த்வாத்மைஷாமிதி ஶ்ருதிஃ

அவர்கள் இடையிடையே மூழ்குகிறார்கள், ஆனாலும் ஆத்மா ஒருபோதும் மூழ்காது என்று வேதம் கூறுகிறது.

ஜ்ஞாநயோகாபியுக்தஸ்து தேஹாந்தே ததவாப்நுயாத்

அறிவும் யோகமும் உடையவன், உடல் இறுதியில் அதையே அடைவான்.

கீர்திதஃ ஸர்வவேதேஷு ஸர்வாத்மா ஸர்வதோமுகஃ

எல்லா வேதங்களிலும், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவன், எல்லாதிசைகளிலும் முகம் கொண்ட ஆத்மா புகழப்படுகிறது.

ஸர்வதஃ பாணிபாதோ ऽஹமந்தர்யாமீ ஸநாதநஃ

நான் எல்லாத் திசைகளிலும் கைகள் கால்கள் உடையவன்; உள்ளுறை அரசன்; என்றும் நிலைத்தவன்.

அசக்ஷுரபி பஶ்யாமி ததாகர்ணஃ ஶ்ரு'ணோம்யஹம்

கண் இல்லையென்றாலும் நான் பார்கிறேன்; செவி இல்லையென்றாலும் நான் கேட்கிறேன்.