கூர்மபுராணம்

நிரீக்ஷ்ய புண்டரீகாக்ஷம் ஸ்வாத்மயோகமநுத்தமம்

பத்மநேத்திரனை, அவன் உன்னதமான சுயயோகத்துடன் பார்த்தனர்.

ப்ரஶாந்தமாநஸாஃ ஸர்வே ஜ்ஞாநமீஶ்வரபாஷிதம்

அனைவரும் மன அமைதியுடன், இறைவன் உரைத்த ஞானத்தை கேட்டனர்.

யந்ந தேவா விஜாநந்தி யதந்தோ ऽபி த்விஜாதயஃ

தேவர்கள் கூட அறியாததை, எவ்வளவு முயன்றாலும் இருமுறை பிறந்தவர்களும் அறிய முடியாது.

ந ஸம்ஸாரம் ப்ரபத்யந்தே பூர்வே ऽபி ப்ரஹ்மவாதிநஃ

முன்னோர் பிரம்மவாதிகளும், அந்தச் சுழற்சியில் புகுவதில்லை.

வக்ஷ்யே பக்திமதாமத்ய யுஷ்மாகம் ப்ரஹ்மவாதிநாம்

அதை இன்று, பக்தியுள்ள பிரம்மவாதிகளான உங்கள் அனைவருக்கும் நான் அறிவிப்பேன்.

அஸ்தி ஸர்வாந்தரஃ ஸாக்ஷாச்சிந்மாத்ரஸ்தமஸஃ பரஃ

அந்தரங்கமாக, நேரடி சாட்சி, தூய அறிவாக, இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவன் இருக்கிறான்.

ஸ காலோ ऽக்நிஸ்ததவ்யக்தம் ஸ ஏவேதமிதி ஶ்ருதிஃ

அவன் தான் காலம், அவன் தான் நெருப்பு, அவன் தான் மறைந்தது; இந்த எல்லாமும் அவனே என்று வேதம் கூறுகிறது.

ஸ மாயீ மாயயா பத்தஃ கரோதி விவிதாஸ்தநூஃ

மாயையை உடையவன், மாயையால் கட்டுப்பட்டவன், பலவிதமான உடல்களை உருவாக்குகிறான்.

நாயம் ப்ரு'த்வீ ந ஸலிலம் ந தேஜஃ பவநோ நபஃ

அவன் பூமி அல்ல, நீர் அல்ல, நெருப்பு அல்ல, காற்று அல்ல, ஆகாயமும் அல்ல.

ந ரூபரஸகந்தாஶ்ச நாஹம் கர்தா ந வாகபி

அவன் உருவும், சுவையும், வாசனையும் அல்ல; நானும் செய்பவன் அல்ல, பேச்சும் அல்ல.

ந மாயா நைவ ச ப்ராஶ்சைதந்யம் பரமார்ததஃ

அவன் மாயையும் அல்ல, செய்கையின் பலனும் அல்ல; உண்மையில், அவன் தூய அறிவே.

தத்வதைக்யம் ந ஸம்பந்தஃ ப்ரபஞ்சபரமாத்மநோஃ

அதேபோல், உலகமும் பரமாத்மாவும் ஒன்றாகவோ, தொடர்புடையதாகவோ இல்லை.

தத்வத் ப்ரபஞ்சபுருஷௌ விபிந்நௌ பரமார்ததஃ

அதேபோல், உலகமும் உயிரும் உண்மையில் வேறுபட்டவையே.

நஹி தஸ்ய பவேந்முக்திர்ஜந்மாந்தரஶதைரபி

அவனுக்கு நூறு பிறவிகள் வந்தாலும் விடுதலை கிடையாது.

விகாரஹீநம் நிர்துஃ கமாநந்தாத்மாநமவ்யயம்

மாறாத, துயரமற்ற, ஆகாயம் போல், ஆனந்தம் நிறைந்த, அழிவில்லாத ஆன்மா.

ஸா சாஹங்காரகர்த்ரு'த்வாதாத்மந்யாரோப்யதே ஜநைஃ

ஆனால், அகம்பாவும் செய்பவராக இருப்பதும் காரணமாக, மக்கள் இதைத் தங்களுடையதாக தவறாக நினைக்கின்றார்கள்.

போக்தாரமக்ஷரம் ஶுத்தம் ஸர்வத்ர ஸமவஸ்திதம்

அழிவில்லாத, தூய அனுபவிப்பவன் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறான்.

அஜ்ஞாநாதந்யதா ஜ்ஞாநம் தச்ச ப்ரக்ரு'திஸம்கதம்

அறிவின்மை காரணமாக அறிவு மாறுபடுகிறது; அது இயற்கையுடன் சேர்ந்திருக்கிறது.

அஹங்காராவிவேகேந கர்தாஹமிதி மந்யதே

அகம்பாவும் பகுத்தறியாமையும் காரணமாக, 'நான் செய்பவன்' என்று நினைக்கிறான்.

ப்ரதாநம் ப்ரக்ரு'திம் புத்த்வா காரணம் ப்ரஹ்மவாதிநஃ

பிரம்மத்தை அறிந்தவர்கள் முதன்மை இயற்கையே காரணம் என்று கூறுகிறார்கள்.

ஸ்வாத்மாநமக்ஷரம் ப்ரஹ்ம நாவபுத்த்யேத தத்த்வதஃ

அழிவில்லாத ஆன்மா, பிரம்மம் என்பதை உண்மையில் ஒருவர் உணர முடியவில்லை.

ரகத்வேஷாதயோ தோஷாஃ ஸர்வே ப்ராந்திநிபந்தநாஃ

பிடிப்பு, வெறுப்பு போன்ற எல்லா குற்றங்களும் மாயையிலிருந்து தோன்றுகின்றன.

தத்வஶாதேவ ஸர்வேஷாம் ஸர்வதேஹஸமுத்பவஃ

அவற்றின் ஆற்றலால் தான் எல்லா உயிர்களுக்கும் உடல்கள் தோன்றுகின்றன.

ஏகஃ ஸ பித்யதே ஶக்த்யா மாயயா ந ஸ்வபாவதஃ

அவன் ஒருவன் தான்; அவன் சக்தியால், மாயையால் பிரிந்தது போல தோன்றுகிறது, ஆனால் அவன் இயல்பால் அல்ல.

பேதோ வ்யக்தஸ்வபாவேந ஸா ச மாயாத்மஸம்ஶ்ரயா

வேறுபாடு வெளிப்படும் இயல்பால் தோன்றுகிறது; அது மாயையின் ஆதாரத்தில் தான் இருக்கிறது.

அந்தஃ கரணஜைர்பாவைராத்மா தத்வந்ந லிப்யதே

உள் மனதில் எழும் எண்ணங்கள் ஆன்மாவை மாசுபடுத்தாதது போல, இங்கும் அது மாசுபடாது.

உபாதிஹீநோ விமலஸ்ததைவாத்மா ப்ரகாஶதே

எல்லா கட்டுப்பாடுகளும் நீங்கி, தூய்மையாக ஆன்மா இருந்தால், அது ஒளிவிடும்.

அர்தஸ்வரூபமேவாஜ்ஞாஃ பஶ்யந்த்யந்யே குத்ரு'ஷ்டயஃ

அறிவில்லாதவர்கள், தவறான பார்வையுடன் பொருளின் வெளிப்புற வடிவை மட்டும் தான் பார்க்கிறார்கள்.

த்ரு'ஶ்யதே ஹ்யர்தரூபேண புருஷைர்ப்ராந்தித்ரு'ஷ்டிபிஃ

மயக்கமான பார்வையுள்ள மனிதர்கள், பொருளின் வடிவில் தான் அதை காண்கிறார்கள்.