கூர்மபுராணம்

ப்ரதர்ஶயந் யோகஸித்திம் நிரீக்ஷ்ய வ்ரு'ஷபத்வஜம்

யோகசித்தியை வெளிப்படுத்தி, ரிஷபத்வஜனை பார்த்தபின்,

க்ரு'தார்தம் ஸ்வயமாத்மாநம் ஜ்ஞாதுமர்ஹத தத்த்வதஃ

நீ உன் குறிக்கோளை அடைந்தபின், உண்மையில் உன்னை அறிய வேண்டும்.

மமைவ ஸந்நிதாவேஷ யதாவத் வக்துமீஶ்வரஃ

என் முன்னிலையில்தான் இறைவன் முறையாகப் பேச வேண்டும்.

ஸநத்குமாரப்ரமுகாஃ ப்ரு'ச்சந்தி ஸ்ம மஹேஶ்வரம்

சனத்குமாரர் முதலியவர்கள் மகேஸ்வரனை வினவினர்.

கிமப்யசிந்த்யம் ககநாதீஶ்வரார்ஹம் ஸமுத்பபௌ

வானிலிருந்து, இறைவனுக்கே உரிய, எண்ணிக்க முடியாத ஒன்று தோன்றியது.

தேஜஸா பூரயந் விஶ்வம் பாதி தேவோ மஹேஶ்வரஃ

அண்டம் முழுவதும் ஒளியால் நிரப்பி, தேவன் மகேஸ்வரன் பிரகாசித்தான்.

விப்ராஜமாநம் விமலே தஸ்மிந் தத்ரு'ஶுராஸநே

அந்த சுத்தமான ஆசனத்தில், பிரகாசமாகவும் தூய்மையாகவும் அமர்ந்தவரை அவர்கள் கண்டனர்.

அநந்யதேஜஸம் ஶாந்தம் ஶிவம் தத்ரு'ஶிரே கில

அவர்கள், ஒப்பற்ற ஒளியுடன் அமைதியான சிவனை கண்டனர்.

தமாஸநஸ்தம் பூதாநாமீஶம் தத்ரு'ஶிரே கில

அவர்கள், உயிர்களுக்கெல்லாம் ஆண்டவனை ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதை கண்டனர்.

ஸ வாஸுதேவமாஸீநம் தமீஶம் தத்ரு'ஶுஃ கில

அவர்கள், வாசுதேவனாகிய அந்த இறைவனை அங்கே அமர்ந்திருப்பதை கண்டனர்.

நிரீக்ஷ்ய புண்டரீகாக்ஷம் ஸ்வாத்மயோகமநுத்தமம்

பத்மநேத்திரனை, அவன் உன்னதமான சுயயோகத்துடன் பார்த்தனர்.

ப்ரஶாந்தமாநஸாஃ ஸர்வே ஜ்ஞாநமீஶ்வரபாஷிதம்

அனைவரும் மன அமைதியுடன், இறைவன் உரைத்த ஞானத்தை கேட்டனர்.

யந்ந தேவா விஜாநந்தி யதந்தோ ऽபி த்விஜாதயஃ

தேவர்கள் கூட அறியாததை, எவ்வளவு முயன்றாலும் இருமுறை பிறந்தவர்களும் அறிய முடியாது.

ந ஸம்ஸாரம் ப்ரபத்யந்தே பூர்வே ऽபி ப்ரஹ்மவாதிநஃ

முன்னோர் பிரம்மவாதிகளும், அந்தச் சுழற்சியில் புகுவதில்லை.

வக்ஷ்யே பக்திமதாமத்ய யுஷ்மாகம் ப்ரஹ்மவாதிநாம்

அதை இன்று, பக்தியுள்ள பிரம்மவாதிகளான உங்கள் அனைவருக்கும் நான் அறிவிப்பேன்.

அஸ்தி ஸர்வாந்தரஃ ஸாக்ஷாச்சிந்மாத்ரஸ்தமஸஃ பரஃ

அந்தரங்கமாக, நேரடி சாட்சி, தூய அறிவாக, இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவன் இருக்கிறான்.

ஸ காலோ ऽக்நிஸ்ததவ்யக்தம் ஸ ஏவேதமிதி ஶ்ருதிஃ

அவன் தான் காலம், அவன் தான் நெருப்பு, அவன் தான் மறைந்தது; இந்த எல்லாமும் அவனே என்று வேதம் கூறுகிறது.

ஸ மாயீ மாயயா பத்தஃ கரோதி விவிதாஸ்தநூஃ

மாயையை உடையவன், மாயையால் கட்டுப்பட்டவன், பலவிதமான உடல்களை உருவாக்குகிறான்.

நாயம் ப்ரு'த்வீ ந ஸலிலம் ந தேஜஃ பவநோ நபஃ

அவன் பூமி அல்ல, நீர் அல்ல, நெருப்பு அல்ல, காற்று அல்ல, ஆகாயமும் அல்ல.

ந ரூபரஸகந்தாஶ்ச நாஹம் கர்தா ந வாகபி

அவன் உருவும், சுவையும், வாசனையும் அல்ல; நானும் செய்பவன் அல்ல, பேச்சும் அல்ல.

ந மாயா நைவ ச ப்ராஶ்சைதந்யம் பரமார்ததஃ

அவன் மாயையும் அல்ல, செய்கையின் பலனும் அல்ல; உண்மையில், அவன் தூய அறிவே.

தத்வதைக்யம் ந ஸம்பந்தஃ ப்ரபஞ்சபரமாத்மநோஃ

அதேபோல், உலகமும் பரமாத்மாவும் ஒன்றாகவோ, தொடர்புடையதாகவோ இல்லை.

தத்வத் ப்ரபஞ்சபுருஷௌ விபிந்நௌ பரமார்ததஃ

அதேபோல், உலகமும் உயிரும் உண்மையில் வேறுபட்டவையே.

நஹி தஸ்ய பவேந்முக்திர்ஜந்மாந்தரஶதைரபி

அவனுக்கு நூறு பிறவிகள் வந்தாலும் விடுதலை கிடையாது.

விகாரஹீநம் நிர்துஃ கமாநந்தாத்மாநமவ்யயம்

மாறாத, துயரமற்ற, ஆகாயம் போல், ஆனந்தம் நிறைந்த, அழிவில்லாத ஆன்மா.

ஸா சாஹங்காரகர்த்ரு'த்வாதாத்மந்யாரோப்யதே ஜநைஃ

ஆனால், அகம்பாவும் செய்பவராக இருப்பதும் காரணமாக, மக்கள் இதைத் தங்களுடையதாக தவறாக நினைக்கின்றார்கள்.

போக்தாரமக்ஷரம் ஶுத்தம் ஸர்வத்ர ஸமவஸ்திதம்

அழிவில்லாத, தூய அனுபவிப்பவன் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறான்.

அஜ்ஞாநாதந்யதா ஜ்ஞாநம் தச்ச ப்ரக்ரு'திஸம்கதம்

அறிவின்மை காரணமாக அறிவு மாறுபடுகிறது; அது இயற்கையுடன் சேர்ந்திருக்கிறது.

அஹங்காராவிவேகேந கர்தாஹமிதி மந்யதே

அகம்பாவும் பகுத்தறியாமையும் காரணமாக, 'நான் செய்பவன்' என்று நினைக்கிறான்.