கூர்மபுராணம்

ஸாக்ஷாந்நாராயணம் தேவமாகதம் ஸித்திஸூசகம்

நேராக நாராயணர் தாமே தோன்றி, வெற்றியின் அறிகுறியாக வந்தார்.

பவந்தமேகம் ஶரணம் ப்ரபந்நாஃ புருஷோத்தமம்

நாங்கள் உம்மையே ஒரே அடைக்கலமாக நாடி வந்தோம், பரமபுருஷனே.

நாராயணஃ ஸ்வயம் ஸாக்ஷாத் புராணோ ऽவ்யக்தபூருஷஃ

நாராயணர் தாமே, பழமையானும் வெளிப்படாத புருஷனும் அங்கு நின்றார்.

ஶுஶ்ரூஷாஸ்மாகமகிலம் ஸம்ஶயம் சேத்துமர்ஹஸி

நாங்கள் உம்மிடம் கேட்க விரும்புகிறோம்; எங்கள் அனைத்து சந்தேகங்களையும் நீக்க வேண்டும்.

கஶ்சிதாத்மா ச கா முக்திஃ ஸம்ஸாரஃ கிம்நிமித்தகஃ

ஆத்மா என்றால் என்ன? மோக்ஷம் என்றால் என்ன? பிறவி எதனால் வருகிறது?

கிம் தத் பரதரம் ப்ரஹ்ம ஸர்வம் நோ வக்துமர்ஹஸி

அந்த உயர்ந்த பிரம்மம் எது? எல்லாவற்றையும் எங்களுக்கு சொல்ல வேண்டும்.

விஹாய தாபஸம் ரூபம் ஸம்ஸ்திதம் ஸ்வேந தேஜஸா

தவசியின் உருவத்தை விட்டு, தன் ஒளியில் அவர் நிலைத்தார்.

ஶ்ரீவத்ஸவக்ஷஸம் தேவம் தப்தஜாம்பூநதப்ரபம்

திருவடிவில் ஸ்ரீவத்ஸம் உள்ள தேவன், உருகிய பொன்னைப் போல பிரகாசித்தார்.

ந த்ரு'ஷ்டஸ்தத்க்ஷணாதேவ நரஸ்தஸ்யைவ தேஜஸா

அந்த நிமிடத்தில், அவருடைய ஒளியால் யாரும் அவரை காண முடியவில்லை.

ப்ரஸாதாபிமுகோ ருத்ரஃ ப்ராதுராஸீந்மஹேஶ்வரஃ

அனுகூல மனதுடன் ருத்ரன், மகேஸ்வரராக வெளிப்பட்டார்.

துஷ்டுவுர்ஹ்ரு'ஷ்டமநஸோ பக்த்யா தம் பரமேஶ்வரம்

மகிழ்ச்சி நிறைந்த மனதுடன், அவர்கள் அந்த பரமேஸ்வரனை பக்தியுடன் பாடினர்.

ஜயாஶேஷமுநீஶாந தபஸாபிப்ரபூஜித

வெற்றி உமக்கு, எல்லா முனிவர்களின் ஈசனே, தவத்தால் போற்றப்பட்டவரே.

ஜயாநந்த ஜகஜ்ஜந்மத்ராணஸம்ஹாரகாரண

வெற்றி உமக்கு, முடிவில்லாதவரே, உலகின் உருவாக்கம், பாதுகாப்பு, அழிவு ஆகியவற்றிற்கு காரணமானவரே.

ஜயாம்பிகாபதே தேவ நமஸ்தே பரமேஶ்வர

வெற்றி உமக்கு, அம்பிகையின் நாதனே, தேவனே, உமக்கு வணக்கம், பரமேஸ்வரனே.

ஸமாலிங்க்ய ஹ்ரு'ஷீகேஶம் ப்ராஹ கம்பீரயா கிரா

ஹ்ருஷீகேசனை அணைத்து, ஆழமான குரலில் அவர் பேசினார்.

இமம் ஸமாகதா தேஶம் கிம் வா கார்யம் மயாச்யுத

இந்த இடத்திற்கு வந்தேன், அச்யுதா, என்ன செயல் எனக்கு உள்ளது?

ப்ராஹ தேவோ மஹாதேவம் ப்ரஸாதாபிமுகம் ஸ்திதம்

அங்கு அனுகூலமாக நின்ற மகாதேவனிடம் தேவன் பேசினார்.

அப்யாகதா மாம் ஶரணம் ஸம்யக்தர்ஶநகாங்க்ஷிணஃ

உண்மையான தரிசனம் பெற விரும்பி, என்னை அடைக்கலம் நாடி வந்தவர்கள்,

ஸந்நிதௌ மம தஜ்ஜ்ஞாநம் திவ்யம் வக்துமிஹார்ஹஸி

என் முன்னிலையில், அந்தத் தெய்வீக அறிவை இங்கு கூற வேண்டும்.

ததஸ்த்வமாத்மநாத்மாநம் முநீந்த்ரேப்யஃ ப்ரதர்ஶய

அதனால், நீ உன்னையே உன் சுயத்தால், முனிவர்களுக்கு வெளிப்படுத்து.

ப்ரதர்ஶயந் யோகஸித்திம் நிரீக்ஷ்ய வ்ரு'ஷபத்வஜம்

யோகசித்தியை வெளிப்படுத்தி, ரிஷபத்வஜனை பார்த்தபின்,

க்ரு'தார்தம் ஸ்வயமாத்மாநம் ஜ்ஞாதுமர்ஹத தத்த்வதஃ

நீ உன் குறிக்கோளை அடைந்தபின், உண்மையில் உன்னை அறிய வேண்டும்.

மமைவ ஸந்நிதாவேஷ யதாவத் வக்துமீஶ்வரஃ

என் முன்னிலையில்தான் இறைவன் முறையாகப் பேச வேண்டும்.

ஸநத்குமாரப்ரமுகாஃ ப்ரு'ச்சந்தி ஸ்ம மஹேஶ்வரம்

சனத்குமாரர் முதலியவர்கள் மகேஸ்வரனை வினவினர்.

கிமப்யசிந்த்யம் ககநாதீஶ்வரார்ஹம் ஸமுத்பபௌ

வானிலிருந்து, இறைவனுக்கே உரிய, எண்ணிக்க முடியாத ஒன்று தோன்றியது.

தேஜஸா பூரயந் விஶ்வம் பாதி தேவோ மஹேஶ்வரஃ

அண்டம் முழுவதும் ஒளியால் நிரப்பி, தேவன் மகேஸ்வரன் பிரகாசித்தான்.

விப்ராஜமாநம் விமலே தஸ்மிந் தத்ரு'ஶுராஸநே

அந்த சுத்தமான ஆசனத்தில், பிரகாசமாகவும் தூய்மையாகவும் அமர்ந்தவரை அவர்கள் கண்டனர்.

அநந்யதேஜஸம் ஶாந்தம் ஶிவம் தத்ரு'ஶிரே கில

அவர்கள், ஒப்பற்ற ஒளியுடன் அமைதியான சிவனை கண்டனர்.

தமாஸநஸ்தம் பூதாநாமீஶம் தத்ரு'ஶிரே கில

அவர்கள், உயிர்களுக்கெல்லாம் ஆண்டவனை ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதை கண்டனர்.