கூர்மபுராணம்

ந ஹ்யேதத் ஸமதிக்ரம்ய ஸித்திம் விந்ததி மாநவஃ

இதனை கடந்து நடக்காமல், மனிதன் சிறப்பை அடைய முடியாது.

நமஸ்க்ரு'த்ய ஹ்ரு'ஷீகேஶம் புநர்வசநமப்ருவந்

ஹரிசீகேசனை வணங்கி, அவர்கள் மீண்டும் இவ்வாறு பேசினார்கள்.

இதாநீம் ஶ்ரோதுமிச்சாமோ யதா ஸம்பவதே ஜகத்

இப்போது உலகம் எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதை கேட்க விரும்புகிறோம்.

நியந்தா கஶ்ச ஸர்வேஷாம் வதஸ்வ புருஷோத்தம

எல்லாவற்றையும் ஆளும்வர் யார்? பரமபுருஷா, தயவு செய்து கூறுங்கள்.

ப்ராஹ கம்பீரயா வாசா பூதாநாம் ப்ரபவாப்யயௌ

அவர் ஆழமான குரலில், உயிர்களின் தோற்றமும் அழிவும் பற்றி உரைத்தார்.

அநந்தஶ்சாப்ரமேயஶ்ச நியந்தா விஶ்வதோமுகஃ

அவர் முடிவில்லாதவர், அளவிட முடியாதவர், அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்துபவர், எல்லாதிசைகளிலும் உள்ளவர்.

ப்ரதாநம் ப்ரக்ரு'திஶ்சேதி யதாஹுஸ்தத்த்வசிந்தகாஃ

உண்மை குறித்து சிந்திப்பவர்கள் அதனை முதன்மை மற்றும் இயற்கை என்று அழைக்கிறார்கள்.

அஜரம் த்ருவமக்ஷய்யம் நித்யம் ஸ்வாத்மந்யவஸ்திதம்

அது வயதில்லாதது, நிலையானது, அழிவில்லாதது, என்றும் தன் இயல்பில் நிலைத்திருப்பது.

விக்ரஹஃ ஸர்வபூதாநாமாத்மநாதிஷ்டிதம் மஹத்

அனைத்து உயிர்களின் பெரிய உருவம், ஆத்மாவில் நிலைத்துள்ளது.

அஸாம்ப்ரதமவிஜ்ஞேயம் ப்ரஹ்மாக்ரே ஸமவர்தத

ஆரம்பத்தில், காலம் தொடங்குவதற்கு முன், வெளிப்படாத பரமன் தோன்றினான்.

ப்ராக்ரு'தஃ ப்ரலயோ ஜ்ஞேயோ யாவத் விஶ்வஸமுத்பவஃ

பிரபஞ்சம் தோன்றும் வரை நிலைக்கும் அழிவே 'பிராக்ருதம்' என அறிய வேண்டும்.

அஹர்ந வித்யதே தஸ்ய ந ராத்ரிர்ஹ்யுபசாரதஃ

அந்த நிலையில், பகலும் இல்லை, இரவும் இல்லை—even உபமையாகக் கூட இல்லை.

ஸர்வபூதமயோ ऽவ்யக்தோ ஹ்யந்தர்யாமீஶ்வரஃ பரஃ

அந்த வெளிப்படாதவன் எல்லா உயிர்களிலும் நிறைந்தவன்; அவன் உள்நின்று ஆளும் பரமன்.

க்ஷோபயாமாஸ யோகேந பரேண பரமேஶ்வரஃ

அந்த பரமன் தன் உயர்ந்த யோகத்தால் அதை இயக்கம் கொண்டதாக மாற்றினான்.

அநுப்ரவிஷ்டஃ க்ஷோபாய ததாஸௌ யோகமூர்திமாந்

யோக ரூபம் கொண்ட அவன் அதில் புகுந்து அதனை அசைத்தான்.

ஸ ஸம்கோசவிகாஸாப்யாம் ப்ரதாநத்வே ऽபி ச ஸ்திதஃ

அவன் சுருங்கலும் விரிவும் கொண்டு பிரதான நிலையில் நிலைத்திருந்தான்.

ப்ராதுராஸீந்மஹத் பீஜம் ப்ரதாநபுருஷாத்மகம்

அதிலிருந்து பிரதானமும் புருஷனும் சேர்ந்த பெரிய விதை தோன்றியது.

ப்ரஜ்ஞாத்ரு'திஃ ஸ்ம்ரு'திஃ ஸம்விதேதஸ்மாதிதி தத் ஸ்ம்ரு'தம்

அதிலிருந்து அறிவு, நிலைபாடு, நினைவு, விழிப்புணர்வு ஆகியவை உண்டாகின்றன என்று கூறப்படுகிறது.

த்ரிவிதோ ऽயமஹங்காரோ மஹதஃ ஸம்பபூவ ஹ

அந்த மகத்திலிருந்து மூன்று வகையான அஹங்காரம் தோன்றியது.

ஆத்மா ச புத்கலோ ஜீவோ யதஃ ஸர்வாஃ ப்ரவ்ரு'த்தயஃ

அதிலிருந்து ஆத்மா, தனிப்பட்ட உயிர், ஜீவன் ஆகியவை, எல்லா செயல்களும் அவற்றிலிருந்து பிறக்கின்றன.

இந்த்ரியாணி ததா தேவாஃ ஸர்வம் தஸ்யாத்மஜம் ஜகத்

அறிவுப்புலன்கள், தேவர்கள், இந்த உலகம்—all அவனுடைய பிள்ளைகள்.

யேநாஸௌ ஜாயதே கர்தா பூதாதீம்ஶ்சாநுபஶ்யதி

அவனால்தான் இவன் பிறக்கிறான், செய்கிறான், பஞ்சபூதங்களையும் அவற்றின் காரணங்களையும் அறிகிறான்.

தைஜஸாநீந்த்ரியாணி ஸ்யுர்தேவா வைகாரிகா தஶ

புலன்கள் தீயின்பண்புடையவை; பத்து தேவர்கள் தூய்வானவை என்று கூறப்படுகிறது.

பூததந்மாத்ரஸர்கோ ऽயம் பூதாதேரபவந் ப்ரஜாஃ

இது பஞ்சபூதங்களின் சூட்சும உருவாக்கம்; பூதங்களிலிருந்து உயிர்கள் தோன்றின.

ஆகாஶம் ஶுஷிரம் தஸ்மாதுத்பந்நம் ஶப்தலக்ஷணம்

அதிலிருந்து ஒலி தன்மையுடைய, வெற்றிடமான ஆகாயம் தோன்றியது.

வாயுருத்பத்யதே தஸ்மாத் தஸ்ய ஸ்பர்ஶோ குணோ மதஃ

அதிலிருந்து காற்று தோன்றியது; அதற்கு தொடுதல் என்பது பண்பு என்று கருதப்படுகிறது.

ஜ்யோதிருத்பத்யதே வாயோஸ்தத்ரூபகுணமுச்யதே

காற்றிலிருந்து தீ தோன்றியது; அதற்கு உருவம் என்பது பண்பு என்று சொல்லப்படுகிறது.

ஸம்பவந்தி ததோ ऽம்பாம்ஸி ரஸாதாராணி தாநி து

அதிலிருந்து நீர்கள் தோன்றின, அவை எல்லாம் ருசியின் அடிப்படையாய் உள்ளன.

ஸம்காதோ ஜாயதே தஸ்மாத் தஸ்ய கந்தோ குணோ மதஃ

அதிலிருந்து சேர்க்கை உருவானது; அதற்கான தன்மை வாசனை என்று கருதப்படுகிறது.