கூர்மபுராணம்

கர்மணாமேததப்யாஹுஃ ப்ரஹ்மார்பணமநுத்தமம்

செயல்கள் கூட, இந்த ஒப்பற்ற அர்ப்பணம் பரம்பொருளுக்கே என்று கூறப்படுகிறது.

க்ரியதே விதுஷா கர்ம தத்பவேதபி மோக்ஷதம்

புத்திசாலி ஒருவர் செயலைச் செய்தால், அந்தச் செயல் விடுதலைக்குத் தகுதியானதாகும்.

அக்ரு'த்வா பலஸம்ந்யாஸம் பத்யதே தத்பலேந து

செயலின் பலனைத் துறக்காமல் இருந்தால், அந்தப் பலன்களால் மனிதன் கட்டுப்பட்டு விடுகிறான்.

அவித்வாநபி குர்வோத கர்மாப்நோத்யசிராத் பதம்

அறிவில்லாதவனும் செயலைச் செய்தால், விரைவில் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.

மநஃ ப்ரஸாதமந்வேதி ப்ரஹ்ம விஜ்ஞாயதே ததஃ

மனதில் அமைதி பிறக்கிறது; அதன் பிறகு பரமத்துவம் உணரப்படுகிறது.

ஜ்ஞாநம் ச கர்மஸஹிதம் ஜாயதே தோஷவர்ஜிதம்

அறிவும் செயலும் சேர்ந்து தோன்றினால், குற்றமற்றதாகும்.

கர்மாணீஶ்வரதுஷ்ட்யர்தம் குர்யாந்நைஷ்கர்ம்யமாப்நுயாத்

ஈசுவரனுக்கு திருப்தி தரும் வகையில் செயல்களைச் செய்தால், செயல் பந்தம் நீங்கும்.

ஏகாகீ நிர்மமஃ ஶாந்தோ ஜீவந்நேவ விமுச்யதே

தனியாக, சொந்தம் என்னும் எண்ணமின்றி, அமைதியுடன் வாழும் போது, உயிரோடு இருக்கும்போதே விடுதலை கிடைக்கும்.

நித்யாநந்தம் நிராபாஸம் தஸ்மிந்நேவ லயம் வ்ரஜேத்

நிலையான ஆனந்தம், வெளிப்பாடற்ற அந்த நிலையில் ஒருவன் ஒன்றாக இணைந்து விடுகிறான்.

த்ரு'ப்தயே பரமேஶஸ்ய தத் பதம் யாதி ஶாஶ்வதம்

பரம ஈசுவரனுக்குத் திருப்தி அளிக்க, அந்த நிரந்தரமான நிலையை அடைகிறான்.

ந ஹ்யேதத் ஸமதிக்ரம்ய ஸித்திம் விந்ததி மாநவஃ

இதனை கடந்து நடக்காமல், மனிதன் சிறப்பை அடைய முடியாது.

நமஸ்க்ரு'த்ய ஹ்ரு'ஷீகேஶம் புநர்வசநமப்ருவந்

ஹரிசீகேசனை வணங்கி, அவர்கள் மீண்டும் இவ்வாறு பேசினார்கள்.

இதாநீம் ஶ்ரோதுமிச்சாமோ யதா ஸம்பவதே ஜகத்

இப்போது உலகம் எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதை கேட்க விரும்புகிறோம்.

நியந்தா கஶ்ச ஸர்வேஷாம் வதஸ்வ புருஷோத்தம

எல்லாவற்றையும் ஆளும்வர் யார்? பரமபுருஷா, தயவு செய்து கூறுங்கள்.

ப்ராஹ கம்பீரயா வாசா பூதாநாம் ப்ரபவாப்யயௌ

அவர் ஆழமான குரலில், உயிர்களின் தோற்றமும் அழிவும் பற்றி உரைத்தார்.

அநந்தஶ்சாப்ரமேயஶ்ச நியந்தா விஶ்வதோமுகஃ

அவர் முடிவில்லாதவர், அளவிட முடியாதவர், அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்துபவர், எல்லாதிசைகளிலும் உள்ளவர்.

ப்ரதாநம் ப்ரக்ரு'திஶ்சேதி யதாஹுஸ்தத்த்வசிந்தகாஃ

உண்மை குறித்து சிந்திப்பவர்கள் அதனை முதன்மை மற்றும் இயற்கை என்று அழைக்கிறார்கள்.

அஜரம் த்ருவமக்ஷய்யம் நித்யம் ஸ்வாத்மந்யவஸ்திதம்

அது வயதில்லாதது, நிலையானது, அழிவில்லாதது, என்றும் தன் இயல்பில் நிலைத்திருப்பது.

விக்ரஹஃ ஸர்வபூதாநாமாத்மநாதிஷ்டிதம் மஹத்

அனைத்து உயிர்களின் பெரிய உருவம், ஆத்மாவில் நிலைத்துள்ளது.

அஸாம்ப்ரதமவிஜ்ஞேயம் ப்ரஹ்மாக்ரே ஸமவர்தத

ஆரம்பத்தில், காலம் தொடங்குவதற்கு முன், வெளிப்படாத பரமன் தோன்றினான்.

ப்ராக்ரு'தஃ ப்ரலயோ ஜ்ஞேயோ யாவத் விஶ்வஸமுத்பவஃ

பிரபஞ்சம் தோன்றும் வரை நிலைக்கும் அழிவே 'பிராக்ருதம்' என அறிய வேண்டும்.

அஹர்ந வித்யதே தஸ்ய ந ராத்ரிர்ஹ்யுபசாரதஃ

அந்த நிலையில், பகலும் இல்லை, இரவும் இல்லை—even உபமையாகக் கூட இல்லை.

ஸர்வபூதமயோ ऽவ்யக்தோ ஹ்யந்தர்யாமீஶ்வரஃ பரஃ

அந்த வெளிப்படாதவன் எல்லா உயிர்களிலும் நிறைந்தவன்; அவன் உள்நின்று ஆளும் பரமன்.

க்ஷோபயாமாஸ யோகேந பரேண பரமேஶ்வரஃ

அந்த பரமன் தன் உயர்ந்த யோகத்தால் அதை இயக்கம் கொண்டதாக மாற்றினான்.

அநுப்ரவிஷ்டஃ க்ஷோபாய ததாஸௌ யோகமூர்திமாந்

யோக ரூபம் கொண்ட அவன் அதில் புகுந்து அதனை அசைத்தான்.

ஸ ஸம்கோசவிகாஸாப்யாம் ப்ரதாநத்வே ऽபி ச ஸ்திதஃ

அவன் சுருங்கலும் விரிவும் கொண்டு பிரதான நிலையில் நிலைத்திருந்தான்.

ப்ராதுராஸீந்மஹத் பீஜம் ப்ரதாநபுருஷாத்மகம்

அதிலிருந்து பிரதானமும் புருஷனும் சேர்ந்த பெரிய விதை தோன்றியது.

ப்ரஜ்ஞாத்ரு'திஃ ஸ்ம்ரு'திஃ ஸம்விதேதஸ்மாதிதி தத் ஸ்ம்ரு'தம்

அதிலிருந்து அறிவு, நிலைபாடு, நினைவு, விழிப்புணர்வு ஆகியவை உண்டாகின்றன என்று கூறப்படுகிறது.

த்ரிவிதோ ऽயமஹங்காரோ மஹதஃ ஸம்பபூவ ஹ

அந்த மகத்திலிருந்து மூன்று வகையான அஹங்காரம் தோன்றியது.