கூர்மபுராணம்

ஶஶாங்கசிஹ்நாங்கிதசாருமௌலிஃ

அவன் அழகிய கிரீடத்தில் சந்திரச் சின்னம் இருந்தது.

யதோதயே பாநுரஶேஷதேவஃ

பிறையில் சூரியன் எழும்பும்போது எல்லா தேவாதிகளும் காண்பது போல,

கந்தர்வவித்யாதரகிம்நராத்யாஃ

கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், கின்னரர்கள் மற்றும் பிறவர்கள்,

த்ரயீமயம் யத்ர விபாதி ருத்ரஃ

மூன்று வேதங்களால் ஆன ருத்ரன் அங்கு பிரகாசிக்கிறான்.

ப்ரணம்ய துஷ்டாவ கபர்திநம் தம்

அவன் ஜடாமுடியுடையவரை வணங்கி புகழ்ந்தான்.

மாதித்யமக்நிம் கபிலாதிரூடம்

சூரியன், அக்கினி, மஞ்சள் குதிரையில் ஏறியிருந்தது.

மஹாமுநிம் ப்ரஹ்மமயம் பவித்ரம்

பிரம்மமயமான தூய பெரிய முனிவரை

ஹிரண்யகர்பாதிபதிம் த்ரிநேத்ரம்

பொன்னால் தோன்றிய உலகத்தின் ஆண்டவனாகவும், மூன்று கண்கள் உடையவராகவும் இருப்பவரை

ப்ரணம்ய நித்யம் ஶரணம் ப்ரபத்யே

நான் எப்போதும் வணங்கி, அவரிடம் சரணாகதி அடைகிறேன்.

நமஸ்கரிஷ்யே ந யதோ ऽந்யதஸ்தி

வேறு எதுவும் இல்லாததால், நான் அவருக்கு வணங்குகிறேன்.

தம் ப்ரஹ்மபாரம் பவதஃ ஸ்வரூபம்

அந்த எல்லையில்லாத பரம்பொருளாகும் உமது இயல்பை

ஸ்வயம்புவம் த்வாம் ஶரணம் ப்ரபத்யே

தானாகவே தோன்றியவரே, உம்மிடம் நான் சரணாகதி அடைகிறேன்.

ஸப்ரஹ்மபாரம் ப்ரணதோ ऽஸ்மி நித்யம்

பரம்பொருளையும் தாண்டியவருக்கு நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

காலம் ப்ரு'ஹந்தம் பவதஃ ஸ்வரூபம்

பெரும் காலமாகும் உமது இயல்பை

பிநாகிநம் த்வாம் ஶரணம் வ்ரஜாமி

பிணாகம் என்ற வில்லையைக் கொண்டவரே, உம்மிடம் நான் சரணம் புகுகிறேன்.

பபாத தண்டவத் பூமௌ ப்ரோச்சரந் ப்ரணவம் பரம்

அவன் தரையில் முழங்கால் விழுந்து, உயர்ந்த ஓம் என்ற மந்திரத்தை உச்சரித்தான்.

ஜ்ஞாநமாநந்தமத்வைதம் கோடிகாலாக்நிஸந்நிபம்

அறிவும் ஆனந்தமும் இரண்டில்லாத தன்மையும், கோடி காலாக்னி போல ஜொலிப்பதாகும்.

நிலில்யே விமலே லிங்கே தத்புதமிவாபவத்

அவன் தூய லிங்கத்தில் கலந்து, அது அதிசயமாக மாறியது.

ந கஶ்சித் வேத்தி தமஸா வித்வாநப்யத்ர முஹ்யதி

யாரும் அறிய முடியாது; அறிவுள்ளவர்களும் அந்த இருளில் குழம்புகிறார்கள்.

பக்தஃ பாபவிஶுத்தாத்மா ருத்ரஸாமீப்யமாப்நுயாத்

பாவம் நீங்கிய பக்தன், ருத்ரருடன் நெருக்கத்தை அடைவான்.

ப்ராதர்மத்யாஹ்நஸமயே ஸ யோகம் ப்ராப்நுயாத் பரம்

காலை, மதிய நேரம், மாலை ஆகிய நேரங்களில், அவன் உயர்ந்த யோகத்தை அடைவான்.

த்ரக்ஷ்யாமஃ ஸததம் தேவம் பூஜயாமோ ऽத ஶூலிநம்

நாம் எப்போதும் அந்த தேவனை காண்போம், சூலம் ஏந்தியவரை வழிபடுவோம்.

உவாஸ தத்ர யுக்தாத்மா பூஜயந் வை கபர்திநம்

அங்கு மனதை கட்டுப்படுத்தி, ஜடாமுடியுடையவரை வழிபட அவன் தங்கினான்.

த்ரஷ்டும் யயௌ மத்யமேஶம் பஹுவர்ஷகணாந் ப்ரபுஃ

பல வருடங்கள் கழித்து, அந்த ஆண்டவன் நடுவில் இருப்பவரை காணச் சென்றான்.

நதீம் விமலபாநீயாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹ்ரு'ஷ்டோ ऽபவந்முநிஃ

தூய நீர் கொண்ட நதியை பார்த்து, அந்த முனிவர் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

சகார பாவபூதாத்மா ஸ்நாநம் ஸ்நாநவிதாநவித்

அவனுடைய மனம் பக்தியால் தூய்மையாகி, நீராடும் முறைகளை நன்கு அறிந்து, நீராடினான்.

பூஜயாமாஸ லோகாதிம் புஷ்பைர்நாநாவிதைர்பவம்

உலகங்களின் ஆதியாயிருக்கும் பவனை, பலவகை மலர்களால் அவன் வழிபட்டான்.

மத்யமேஶ்வரமீஶாநமர்சயாமாஸ ஶூலிநம்

மத்தியமேஸ்வரரான இறைவனை, திரிசூலம் பிடித்தவரை, அவன் மரியாதையுடன் வணங்கினான்.

த்ரஷ்டும் ஸமாகதா ருத்ரம் மத்யமேஶ்வரமீஶ்வரம்

அவர்கள், ருத்ரரான மத்தியமேஸ்வரரை காண ஒன்றாகச் சேர்ந்தனர்.