கூர்மபுராணம்

புத்ரபௌத்ராதிபிர்யுக்தஃ குடும்பபரணோத்ஸுகஃ

மகன்கள், பேத்திகள் மற்றும் பிறவர்களால் சூழப்பட்டு, குடும்பத்தை நடத்த ஆவலுடன் இருந்தீர்கள்.

ந கதாசித் க்ரு'தம் புண்யமல்பம் வா ஸ்வல்பமேவ வா

நீங்கள் ஒருபோதும் சிறிதளவும் நல்லது செய்யவில்லை.

விஶ்வேஶ்வரோ வாராணஸ்யாம் த்ரு'ஷ்டஃ ஸ்ப்ரு'ஷ்டே நமஸ்க்ரு'தஃ

வாரணாசியில் உலகத்துக்குத் தலைவனான இறைவனைப் பார்த்தேன், தொடினேன், வணங்கினேன்.

ந த்ரு'ஷ்டம் நந்மயா கோரம் யமஸ்ய வதநம் முநே

முனிவரே, நான் எப்போது யமனின் பயங்கரமான முகத்தைப் பார்த்ததில்லை.

பிபாஸயாதுநாக்ராந்தோ ந ஜாநாமி ஹிதாஹிதம்

இப்போது தாகத்தால் வாடி, என்ன நல்லது, என்ன தீமை என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

குருஷ்வ தம் நமஸ்துப்யம் த்வாமஹம் ஶரணம் கதஃ

எனக்காக அதைச் செய்யுங்கள்; உமக்கு வணக்கம் செலுத்துகிறேன். நான் உமக்கு அடைக்கலம் வந்துள்ளேன்.

த்வாத்ரு'ஶோ ந ஹி லோகே ऽஸ்மிந் வித்யதே புண்யக்ரு'த்தமஃ

உங்களைப் போல் இந்த உலகில் மற்றொருவர் நல்லவன் இல்லை.

ஸம்ஸ்ப்ரு'ஷ்டோ வந்திதோ பூயஃ கோ ऽந்யஸ்த்வத்ஸத்ரு'ஶோ புவி

உங்களைத் தொடி, மீண்டும் வணங்கிய பிறகு, பூமியில் உங்களைப் போன்றவர் வேறு யார் இருக்கிறார்?

யேநேமாம் குத்ஸிதாம் யோநிம் க்ஷிப்ரமேவ ப்ரஹாஸ்யஸி

யாரால் இந்தக் கேவலமான பிறப்பை நான் விரைவில் விட்டு விடுவேன்.

சக்ரே ஸமாதாய மநோ ऽவகாஹம்

அவன் மனதை ஒருமைப்படுத்தி தியானத்தில் மூழ்கினான்.

ஶஶாங்கசிஹ்நாங்கிதசாருமௌலிஃ

அவன் அழகிய கிரீடத்தில் சந்திரச் சின்னம் இருந்தது.

யதோதயே பாநுரஶேஷதேவஃ

பிறையில் சூரியன் எழும்பும்போது எல்லா தேவாதிகளும் காண்பது போல,

கந்தர்வவித்யாதரகிம்நராத்யாஃ

கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், கின்னரர்கள் மற்றும் பிறவர்கள்,

த்ரயீமயம் யத்ர விபாதி ருத்ரஃ

மூன்று வேதங்களால் ஆன ருத்ரன் அங்கு பிரகாசிக்கிறான்.

ப்ரணம்ய துஷ்டாவ கபர்திநம் தம்

அவன் ஜடாமுடியுடையவரை வணங்கி புகழ்ந்தான்.

மாதித்யமக்நிம் கபிலாதிரூடம்

சூரியன், அக்கினி, மஞ்சள் குதிரையில் ஏறியிருந்தது.

மஹாமுநிம் ப்ரஹ்மமயம் பவித்ரம்

பிரம்மமயமான தூய பெரிய முனிவரை

ஹிரண்யகர்பாதிபதிம் த்ரிநேத்ரம்

பொன்னால் தோன்றிய உலகத்தின் ஆண்டவனாகவும், மூன்று கண்கள் உடையவராகவும் இருப்பவரை

ப்ரணம்ய நித்யம் ஶரணம் ப்ரபத்யே

நான் எப்போதும் வணங்கி, அவரிடம் சரணாகதி அடைகிறேன்.

நமஸ்கரிஷ்யே ந யதோ ऽந்யதஸ்தி

வேறு எதுவும் இல்லாததால், நான் அவருக்கு வணங்குகிறேன்.

தம் ப்ரஹ்மபாரம் பவதஃ ஸ்வரூபம்

அந்த எல்லையில்லாத பரம்பொருளாகும் உமது இயல்பை

ஸ்வயம்புவம் த்வாம் ஶரணம் ப்ரபத்யே

தானாகவே தோன்றியவரே, உம்மிடம் நான் சரணாகதி அடைகிறேன்.

ஸப்ரஹ்மபாரம் ப்ரணதோ ऽஸ்மி நித்யம்

பரம்பொருளையும் தாண்டியவருக்கு நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

காலம் ப்ரு'ஹந்தம் பவதஃ ஸ்வரூபம்

பெரும் காலமாகும் உமது இயல்பை

பிநாகிநம் த்வாம் ஶரணம் வ்ரஜாமி

பிணாகம் என்ற வில்லையைக் கொண்டவரே, உம்மிடம் நான் சரணம் புகுகிறேன்.

பபாத தண்டவத் பூமௌ ப்ரோச்சரந் ப்ரணவம் பரம்

அவன் தரையில் முழங்கால் விழுந்து, உயர்ந்த ஓம் என்ற மந்திரத்தை உச்சரித்தான்.

ஜ்ஞாநமாநந்தமத்வைதம் கோடிகாலாக்நிஸந்நிபம்

அறிவும் ஆனந்தமும் இரண்டில்லாத தன்மையும், கோடி காலாக்னி போல ஜொலிப்பதாகும்.

நிலில்யே விமலே லிங்கே தத்புதமிவாபவத்

அவன் தூய லிங்கத்தில் கலந்து, அது அதிசயமாக மாறியது.

ந கஶ்சித் வேத்தி தமஸா வித்வாநப்யத்ர முஹ்யதி

யாரும் அறிய முடியாது; அறிவுள்ளவர்களும் அந்த இருளில் குழம்புகிறார்கள்.