கூர்மபுராணம்

பபாஷே மதுரம் வாக்யம் மேககம்பீரநிஃ ஸ்வநஃ

அவன் இனிய சொற்களை, மேகக் கர்ஜனை போல் ஆழமான குரலில் பேசினான்.

த்வமேவ தாதா ஸர்வேஷாம் காமாநாம் காமிநாமிஹ

இங்கு ஆசை கொண்டவர்களுக்கு எல்லா விருப்பங்களையும் வழங்கும் ஒரே தெய்வம் நீயே.

நாநவாப்தம் த்வயா தாத வித்யதே புருஷோத்தம

மனிதர்களில் சிறந்தவரே, உமக்கு எதுவும் கிடைக்காதது இல்லை.

மஹாதேவம் மஹாயோகம் ஸ்வேந யோகேந கேஶவ

கேசவா, அந்த மகாதேவன், உயர்ந்த யோகி, தன் சொந்த யோகத்தால்—

உவாச வீக்ஷ்ய விஶ்வேஶம் தேவீம் ச ஹிமஶைலஜாம்

உலகத்துக்குத் தலைவனைவும், பனிமலையரசி மகளையும் பார்த்து—

இச்சாம்யாத்மஸமம் புத்ரம் த்வத்பக்தம் தேஹி ஶங்கர

ஏசனே, எனக்கு எனக்கே சமமான, உமக்கு பக்தியுள்ள ஒரு மகன் வேண்டும்; அதை எனக்கு அருளும் சங்கரா.

தேவீமாலோக்ய கிரிஜாம் கேஶவம் பரிஷஸ்வஜே

கிரிஜையைப் பார்த்து, கேசவன் அவளை அன்புடன் அணைத்தான்.

வ்யாஜஹார ஹ்ரு'ஷீகேஶம் தேவீ ஹிமகிரீந்த்ரஜா

மலையரசன் மகளாகிய தேவி, ஹ்ருஷீகேசனை நோக்கி உரையாடினாள்.

அநந்யாமீஶ்வரே பக்திமாத்மந்யபி ச கேஶவ

ஈசனிடம் நிலையான பக்தியும், அதுபோல் தன்னிடமும் பக்தி வேண்டும், கேசவா—

ப்ரார்திதோ தைவதைஃ பூர்வம் ஸம்ஜாதோ தைவகீஸுதஃ

முன்னதாக தேவர்கள் வேண்டியபடி, தேவகியின் மகன் பிறந்தான்.

நாவயோர்வித்யதே பேத ஏவம் பஶ்யந்தி ஸூரயஃ

நம்மிடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை; இதையே ஞானிகள் உணர்கிறார்கள்.

ஈஶ்வரே நிஶ்சலாம் பக்திமாத்மந்யபி பரம் பலம்

ஈசனிடம் அசையாத பக்தியும், தன்னிடையே உயர்ந்த பலமும்—

ஆஶிஷம் ஶிரஸாஹ்ரு'ங்ணாத் தேவோ ऽப்யாஹ மஹேஶ்வரஃ

மகேசுவரன் தலையணிந்து ஆசீர்வாதம் கூறினார்.

ர் ஜகாம கைலாஸகிரிம் கிரீஶஃ

மலைகளின் தலைவன் கைலாசமலையை அடைந்தான்.

ரராம பகவாந் ஸோமஃ கேஶவேந மஹேஶ்வரஃ

பெருமான் சோமன், மகேசுவரன், கேசவனுடன் மகிழ்ந்தான்.

பூஜயாஞ்சக்ரிரே க்ரு'ஷ்ணம் தேவதேவமதாச்யுதம்

பின்னர் அவர்கள் தேவதேவனும், தவறில்லாதவனுமான கிருஷ்ணனை வழிபட்டார்கள்.

கிரீடிநம் ஶார்ங்கபாணி ஶ்ரீவத்ஸாங்கிதவக்ஷஸம்

முடி சூடியவன், சார்ங்கம் ஏந்தியவன், ஸ்ரீவத்ஸம் மார்பில் உள்ளவன்—

ததாநமுரஸா மாலாம் வைஜயந்தீமநுத்தமாம்

மார்பில் ஒப்பற்ற வைஜயந்தி மாலையை அணிந்தவன்—

பத்மாங்க்ரிநயநம் சாரு ஸுஸ்மிதம் ஸுகதிப்ரதம்

தாமரை போன்ற பாதமும் கண்களும், அழகானவன், இனிய புன்னகையுடன், நல்ல அதிர்ஷ்டம் தருவான்—

ப்ராஜமாநஃ ஶ்ரீயா க்ரு'ஷ்ணஶ்சசார கிரிகந்தரே

பெரும் ஒளியுடன் பிரகாசித்த கிருஷ்ணன், மலைக்குகைகளில் திரிந்தான்.

ஸித்தா யக்ஷாஶ்ச கந்தர்வாஸ்தத்ர தத்ர ஜகந்மயம்

அங்கே, இடம் இடமாக, சித்தர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், உலகமெங்கும் நிறைந்தவனைப் பார்த்தார்கள்.

முமுசுஃ புஷ்பவர்ஷாணி தஸ்ய மூர்த்நி மஹாத்மநஃ

அந்த மகான் தலையில் மலர்களை மழையாக பொழிந்தார்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா சகமிரே க்ரு'ஷ்ணம் ஸ்த்ரஸ்தவஸ்த்ரவிபூஷணாஃ

கிருஷ்ணனைப் பார்த்து, அவர்களின் உடை மற்றும் ஆபரணங்கள் சிதறி, அவர்கள் நடுங்கினர்.

ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய தேவகீஸூநும் ஸுந்தர்யஃ காமமோஹிதாஃ

தேவகியின் மகனைப் பார்த்த அழகிய பெண்கள் ஆசையில் மயங்கினர்.

ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய ஸம்ஸ்திதாஃ காஶ்சித் பபுஸ்தத்வதநாம்ரு'தம்

சிலர் நிற்கின்றபோதே அவருடைய வாயின் அமுதை ரசித்தனர்.

பூஷயாஞ்சக்ரிரே க்ரு'ஷ்ணம் காமிந்யோ லோகபூஷணம்

பிரேமத்தில் திளைக்கும் பெண்கள் உலகுக்கு அலங்காரமான கிருஷ்ணனை அலங்கரித்தனர்.

ஸ்வாத்மாநம் பூஷயாமாஸுஃ ஸ்வாத்மகைரபி மாதவம்

அவர்கள் தங்களது ஆபரணங்களை அணிந்து, அதையே மாதவனுக்கும் அணிவித்தனர்.

சுசும்புர்வதநாம்போஜம் ஹரேர்முக்தம்ரு'கேக்ஷணாஃ

மயக்கம் நிறைந்த மான் போன்ற கண்கள் கொண்டவர்கள் ஹரியின் தாமரை முகத்தை முத்தமிட்டனர்.

ப்ராபயாமாஸுர்லோகாதிம் மாயயா தஸ்ய மோஹிதாஃ

அவரது மாயையில் மயங்கிய அவர்கள், அவரை தேவருலகிற்கு அழைத்துச் சென்றனர்.