கூர்மபுராணம்

ஸமாரேபே தபஃ கர்தும் தபோநிதிரரிந்தமஃ

பகைவரை வெல்வோன், தவத்தில் செல்வம் கொண்டவன், தவம் செய்ய உறுதியானான்.

த்ரு'ஷ்ட்வா லேபே ஸுதம் ருத்ரம் தப்த்வா தீவ்ரம் மஹத் தபஃ

கடுமையான தவம் செய்து, அவர் ருத்ரனை மகனாகப் பெற்றார்.

ததாப கோரம் புத்ரார்தம் நிதாநம் தபஸஸ்தபஃ

மகன் பெறும் நோக்கில், தவத்தின் மூலமாகிய கடும் தவம் செய்தார்.

சசார ஸ்வாத்மநோ மூலம் போதயந் பாவமைஶ்வரம்

தன் உள்ளத்தின் ஆதாரத்தை விழிப்பூட்டும் தெய்வீக ஞானத்தில் அவர் நிலைத்தார்.

ஆஶ்ரமம் தூபமந்யோர்வை முநீந்த்ரஸ்ய மஹாத்மநஃ

அவர், பெரிய முனிவரான உபமன்யுவின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்.

ஶங்கசக்ரகதாபாணிஃ ஶ்ரீவத்ஸக்ரு'தலக்ஷணஃ

சங்கு, சக்கரம், கடாயும் கையில் ஏந்தி, திருவடிச் சின்னம் மார்பில் பொலிவதாய் இருந்தான்.

ரு'ஷீணாமாஶ்ரமைர்ஜுஷ்டம் வேதகோஷநிநாதிதம்

அந்த இடம் முனிவர்களின் ஆசிரமங்களால் சூழப்பட்டு, வேத ஓசையால் முழங்கியது.

விமலஸ்வாதுபாநீயைஃ ஸரோபிருபஶோபிதம்

அது தூய்மையான, இனிமைமிக்க, குளிர்ந்த ஏரிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

ரு'ஷிகைர்ரு'ஷிபுத்ரைஶ்ச மஹாமுநிகணைஸ்ததா

அங்கு முனிவர்களும், அவர்களுடைய மகன்களும், பெரிய முனிவர் கூட்டங்களும் இருந்தன.

யோகிபிர்த்யாநநிரதைர்நாஸாக்ரகதலோசநைஃ

அங்கு தியானத்தில் ஈடுபட்ட யோகிகள், தங்கள் பார்வையை மூக்கின் முனையில் நிலைநிறுத்தி இருந்தனர்.

நதீபிரபிதோ ஜுஷ்டம் ஜாபகைர்ப்ரஹ்மவாதிபிஃ

அது நதிகளால் சூழப்பட்டு, ஜபம் செய்யும், பரம்பொருளைப் பற்றி உரையாடும் மக்களால் நிரம்பியிருந்தது.

ப்ரஶாந்தைஃ ஸத்யஸம்கல்பைர்நிஃ ஶோகைர்நிருபத்ரவைஃ

அமைதியுடன், உண்மை எண்ணத்தில் உறுதியுடன், துக்கமின்றி, தொந்தரவு இல்லாமல் இருப்பவர்கள் ஆல் அது சேவிக்கப்படுகிறது.

ஸேவிதம் தாபஸைர்நித்ய ஜ்ஞாநிபிர்ப்ரஹ்மசாரிபிஃ

அந்த இடம் தவம் செய்பவர்கள், ஞானிகள், பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்திருப்பவர்கள் ஆகியோரால் எப்போதும் வழிபடப்படுகிறது.

கங்கா பகவதீ நித்யம் வஹத்யேவாகநாஶிநீ

பரம புனிதமான கங்கை எப்போதும் அங்கு ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது; பாவங்களை நீக்கும் தெய்வீக நதி.

ப்ரணாமேநாத வசஸா பூஜயாமாஸ மாதவஃ

பின்னர் மாதவன் வணக்கத்துடன் வார்த்தைகளால் அர்ச்சனை செய்தார்.

ப்ரணேமுர்பக்திஸம்யுக்தா யோகிநாம் பரமம் குரும்

பக்தி நிறைந்தவர்கள் யோகிகளின் உயர்ந்த ஆசானுக்கு பணிந்தனர்.

ப்ரோசுரந்யோந்யமவ்யக்தமாதிதேவம் மஹாமுநிம்

அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் வெளிப்படாத ஆதிகடவுளும் மகா முனிவரையும் பற்றி பேசினர்.

அகச்சத்யதுநா தேவஃ புராணபுருஷஃ ஸ்வயம்

அப்போது அந்த பழமையான கடவுள் தானாகவே அங்கு வந்தார்.

அமூர்தோ மூர்திமாந் பூத்வா முநீந் த்ரஷ்டுமிஹாகதஃ

உருவமற்றவராக இருந்து, பிறகு உருவம் கொண்டு, அந்த முனிவர்களை காண அங்கு வந்தார்.

அநாதிரக்ஷயோ ऽநந்தோ மஹாபூதோ மஹேஶ்வரஃ

ஆரம்பமில்லாதவர், அழியாதவர், எல்லையில்லாதவர், உயிர்களின் பெரிய ஆண்டவர், மகேஸ்வரர்.

யயௌ ஸ தூர்ணம் கோவிந்தஃ ஸ்தாநம் தஸ்ய மஹாத்மநஃ

கோவிந்தன் அந்த மகான் வாழும் இடத்திற்குச் சீக்கிரம் சென்றார்.

சகார தேவகீஸூநுர்தேவர்ஷிபித்ரு'தர்பணம்

தேவகியின் மகன் தேவதைகள், முனிவர்கள், முன்னோர்களுக்கு அர்ப்பணைகள் செய்தார்.

லிங்காநி பூஜயாமாஸ ஶம்போரமிததேஜஸஃ

அமிதமான ஒளியுடைய சம்புவின் லிங்கங்களை அவர் பூஜை செய்தார்.

பூஜயாஞ்சக்ரிரே புஷ்பைரக்ஷதைஸ்தத்ர வாஸிநஃ

அங்கு வாழ்ந்தவர்கள் மலர்களும் அக்ஷதையாலும் பூஜை செய்தனர்.

தஸ்திரே நிஶ்சலாஃ ஸர்வே ஶுபாங்கம் தந்நிவாஸிநஃ

அங்கு வாழ்ந்த அனைவரும் நல்ல உடலுடன் அசையாமல் நின்றனர்.

த்ரு'ஷ்ட்வா ஸமீஹிதாந்யாஸந் நிஷ்க்ராமந்தி புராஹிரம்

விரும்பிய கிரியைகள் முடிந்ததை பார்த்து, அவர்கள் அந்த பழைய நகரிலிருந்து வெளியேறத் தொடங்கினர்.

ஆதாய புஷ்பவர்யாணி முநீந்த்ரஸ்யாவிஶத் க்ரு'ஹம்

அந்த சிறந்த மலர்களை எடுத்துக் கொண்டு, அவர் முனிவர்களின் தலைவரின் வீட்டிற்குள் சென்றார்.

ஜடாசீரதரம் ஶாந்தம் நநாம ஶிரஸா முநிம்

ஜடையும் மரச்சீலையும் அணிந்த அமைதியான முனிவருக்கு அவர் தலையணிந்து வணங்கினார்.

ஆஸநே சாஸயாமாஸ யோகிநாம் ப்ரதமாதிதிம்

யோகிகளில் முதன்மை விருந்தினரை ஆசனத்தில் அமர வைத்தார்.