கூர்மபுராணம்

கிமுத்பாதா பவேத் கார்யமஸ்மாகம் கிம்நிமித்தகாஃ

இந்த குறிகள் என்ன? நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? இவை எதற்காக வந்தன?

நமஸ்க்ரு'த்ய ஹ்ரு'ஷீகேஶமிதம் வசநமப்ரவீத்

ஹ்ருஷீகேசனுக்கு வணங்கி, அவன் இவ்வாறு சொன்னான்.

ததாராஸுரநாஶார்தம் மாதா தம் த்ரிதிவௌகஸாம்

அசுரர்களை அழிக்க, தேவர்களுக்காக அந்த தாய் அவனை கருவில் தாங்கினார்.

ஸ வாஸுதேவோ தேவாநாம் மாதுர்தேஹம் ஸமாவிஶத்

அந்த வாசுதேவன், தேவர்களுக்காக தன் தாயின் உடலில் புகுந்தார்.

ஸ விஷ்ணுரதிதேர்தேஹம் ஸ்வேச்சயாத்ய ஸமாவிஶத்

இன்று விஷ்ணு, ஆதிதியின் உடலில் தானாகவே புகுந்தார்.

ஸோ ऽவதீர்ணோ மஹாயோகீ புராணபுருஷோ ஹரிஃ

அந்த மகா யோகியும், பழமையான புருஷனும், ஹரியும் இப்போது அவதரித்தார்.

ஸத்தாமாத்ராத்மரூபோ ऽஸௌ விஷ்ணுரம்ஶேந ஜாயதே

உயிரின் சாரமாக இருப்பவர், விஷ்ணுவின் ஒரு பகுதியாய் பிறக்கிறார்.

மாயா பகவதீ லக்ஷ்மீஃ ஸோ ऽவதீர்ணோ ஜநார்தநஃ

மாயையும், பரம பாக்கியவதி லட்சுமியும், ஜனார்த்தனனும் இப்போது அவதரித்துள்ளனர்.

ப்ரஹ்மா ஸம்ஜாயதே விஷ்ணுரம்ஶேநைகேந ஸத்த்வப்ரு'த்

விஷ்ணுவின் ஒரு பகுதியிலிருந்து, உயிரைத் தாங்குபவன் பிரமா பிறக்கிறார்.

தமேவ கச்ச ஶரணம் ததோ யாஸ்யஸி நிர்வ்ரு'திம்

அவனை மட்டுமே அடைக்கலம் புகு; அப்போதுதான் நீ அமைதியை அடைவாய்.

ஜகாம ஶரணம் விஶ்வம் பாலயாமாஸ தர்மதஃ

அவன் உலகுக்கு அடைக்கலமாகி, தர்மப்படி அதை காத்தான்.

அஸூத கஶ்யபாச்சைநம் தேவமாதாதிதிஃ ஸ்வயம்

கச்யபனிடமிருந்து தேவர்களின் தாய் அதிதி தானாகவே அவனை பெற்றாள்.

நீலமேகப்ரதீகாஶம் ப்ராஜமாநம் ஶ்ரியாவ்ரு'தம்

அவன் கருங் மேகத்தைப் போல, ஒளிவீசும் அழகுடன் தோன்றினான்.

உபேந்த்ரமிந்த்ரப்ரமுகா ப்ரஹ்மா சர்ஷிகமைர்வ்ரு'தஃ

உபேந்திரன், இந்திரன் முதலான தேவர்கள், பிரமா, முனிவர்கள் ஆகியோரால் சூழப்பட்டிருந்தான்.

ஸமாசாரம் பரத்வாஜாத் த்ரிலோகாய ப்ரதர்ஶயந்

பரத்வாஜர் கற்றுத்தந்த நன்னடத்தை மூன்று உலகுக்கும் காட்டினான்.

ஸ யத் ப்ரமாணம் குருதே லோகஸ்ததநுவர்ததே

அவன் எந்த அளவை நிர்ணயித்தாலும், உலகம் அதையே பின்பற்றுகிறது.

யஜ்ஞைர்யஜ்ஞேஶ்வரம் விஷ்ணுமர்சயாமாஸ ஸர்வகம்

அவர்கள் எல்லாம் ஊட்டத்தினால் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த யஜ்ஞநாயகன் விஷ்ணுவை வழிபட்டார்கள்.

ப்ரஹ்மர்ஷயஃ ஸமாஜக்முர்யஜ்ஞவாடம் மஹாத்மநஃ

பிரம்மரிஷிகள் அந்த மகாத்மாவின் யாகவெளியில் ஒன்று கூடியார்கள்.

ஆஸ்தாய வாமநம் ரூபம் யஜ்ஞதேஶமதாகமத்

வாமனன் உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, யாகவிடத்திற்கு வந்தான்.

ப்ராஹ்மணோ ஜடிலோ வேதாநுத்கிரந் பஸ்மமண்டிதஃ

ஜடைகள் சூடிய, வேதங்களை ஓதும், பசுமை பூசிய ஒரு பிராமணன்.

ஸ்வபாதைர்விமிதம் தேஶமயாசத பலிம் த்ரிபிஃ

அவன் தன் மூன்று அடிகளால் அளந்த நிலத்தை, பலியிடம் கேட்டான்.

ஆசாமயித்வா ப்ரு'ங்காரமாதாய ஸ்வர்ணநிர்மிதம்

ஆசாரப்படி தூய்மை செய்து, பொன்னால் ஆன கரண்டியை எடுத்தான்.

நிபாதயாமாஸ ஜலம் ஸுஶீதலம்

அவன் மிகவும் குளிர்ந்த தூய நீரை ஊற்றினான்.

ப்ரகர்துகாமஃ ஶரணம் ப்ரபந்நம்

அடைக்கலம் புகுந்தவன், அந்த செயலைச் செய்ய விரும்பினான்.

யே தத்ர லோகே நிவஸந்தி ஸித்தாஃ

அங்கே அந்த உலகில் வாழும் சித்தர்கள்,

ஜகாம திவ்யாவரணாநி பூயஃ

அவன் மீண்டும் தெய்வீகமான இடங்களை அடைந்தான்.

கங்கேத்யுக்தா ப்ரஹ்மணா வ்யோமஸம்ஸ்தா

வானில் நிலைபெற்றவளாக பிரம்மா அவளை கங்கை என்று அழைத்தான்.

த்ரு'ஷ்ட்வா தேவாஸ்தத்ர தத்ர ஸ்துவந்தி

அங்கும் இங்கும் அவரை பார்த்த தேவர்கள் அவரை புகழ்ந்தார்கள்.

ஸ்வசேதஸா யம் ப்ரணமந்தி தேவாஃ

தங்கள் மனத்தால் தேவர்கள் அவருக்கு பணிந்தார்கள்.