கூர்மபுராணம்

அவர்கள் அங்கு வாசுதேவனாகிய அந்த பரம பரமாத்மாவை அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தார்கள். அந்த தாமரைக்கண் உடையவரை, அவருடைய உன்னதமான யோக நிலையை அவர்கள் கண்டு, மனம் அமைதியுடன், அந்த ஆண்டவன் வழங்கும் ஞானத்தை கவனமாக கேட்டனர். அப்போது அந்த ஆண்டவன் சொன்னார்: "இந்த உலகில் தேவதைகளும், எவ்வளவு முயற்சி செய்தாலும் இருமுறை பிறந்தோர்களும் அறியாததை, பூர்வாசாரியர்கள் பிறவிப்பிணியில் ஈடுபடாததை, இன்று நான் உங்களுக்கு அறிவிப்பேன், பிரம்மத்தை அறிந்த பக்தர்களே! அந்தரங்கமாகவும் நேரடியான சாட்சியாகவும், தூய அறிவாகவும், இருளுக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும் ஒன்று இருக்கிறது. அவனே காலம், அவனே அக் கட்டுப்படாத நெருப்பு, அவனே அவ்யக்தம்; அவனே இந்த அனைத்தும் என்று வேதங்கள் அறிவிக்கின்றன. மாயையினால் கட்டுப்பட்டு, மாயையை ஆளும் அவன் பலவிதமான உடல்களை உருவாக்குகிறான். அவன் பூமி அல்ல, நீர் அல்ல, நெருப்பு அல்ல, காற்று அல்ல, ஆகாயம் அல்ல. அவன் ரூபம், ருசி, வாசனை அல்ல; நான் செய்பவன் அல்ல, பேசுபவன் கூட அல்ல. அவன் மாயையல்ல, கர்மபலன் அல்ல; உண்மையில் அவன் தூய அறிவு. உலகமும் பரமாத்மாவும் ஒன்றாகவும், ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையதாகவும் இல்லை. அதுபோல, உலகமும் ஜீவனும் உண்மையில் வேறுபட்டவை. அவனுக்கு நூற்றுக்கணக்கான பிறவிகளுக்குப் பிறகும் விடுதலை கிடையாது. அழியா ஆன்மா மாற்றமற்றது, துக்கமற்றது, ஆகாயம் போல எல்லாவற்றையும் தாண்டி, ஆனந்த ஸ்வரூபமானது. ஆனால், இந்த ஆன்மாவுக்கு மனிதர்கள் பொய் அடையாளங்களை ஏற்படுத்திக்கொள்கிறார்கள்; அகங்காரம் மற்றும் 'நான் செய்கிறேன்' என்ற எண்ணத்தால். அந்த அழியா, தூய அனுபவிக்கின்றவன் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறான். அறியாமையால், அறிவு மாறுபட்டதாகத் தெரிகிறது; அது ப்ரக்ருதியோடு இணைந்ததாகும். அகங்காரத்துடன் விவேகம் இல்லாததால், 'நான் செய்பவன்' என்று எண்ணுகிறான். பிரம்மத்தை அறிந்தவர்கள் அந்த ஆதிப் ப்ரக்ருதியே காரணம் என்று அறிவிக்கிறார்கள். மனிதன் உண்மையில் அந்த அழியா ஆன்மாவை—பிரம்மத்தை—அறியவில்லை. ஆசை, வெறுப்பு போன்ற அனைத்து குற்றங்களும் மாயையிலிருந்து தோன்றுகின்றன. அவற்றின் சக்தியினால் எல்லா உயிர்களுக்கும் உடல்கள் உருவாகின்றன. அவன் ஒருவனே, சக்தியால் பாகங்களாகப் பிரிகிறான்—இது அவனுடைய இயல்பால் அல்ல, மாயையினால். வேறுபாடு ப்ரக்ருதியின் வெளிப்பாட்டினால் தோன்றுகிறது; அது மாயையின் சாரத்தைச் சார்ந்தது. உள்ளுணர்வில் எழும் சிந்தனைகளால் ஆன்மா மாசுபடாதது போல, இங்கும் அதுபோலதான். உபாதிகளிலிருந்து விடுபட்டு தூய்மையாக இருக்கும் போது, ஆன்மா அதேபோல் பிரகாசிக்கிறது. அறிவில்லாதவர்கள், மாறுபட்ட பார்வையால், பொருளின் வெளிப்புற ரூபத்தை மட்டுமே பார்க்கிறார்கள். மயக்கம் கொண்டவர்கள் அதையே பொருளாக எண்ணுகிறார்கள். சிவந்த துணியால் மூடியிருப்பதைப் போல, பரமபுருஷனும் அப்படி மறைக்கப்பட்டிருப்பார். விடுதலை நாடுபவர்கள் அவரை வழிபட வேண்டும், சிந்திக்க வேண்டும், கேட்க வேண்டும். யோகிகள் எந்த தடையுமின்றி, அந்த நேரத்தில் அவரை நேரடியாக அனுபவிக்கிறார்கள். பிறகு, எல்லா உயிர்களிலும் இருக்கும் ஆன்மா பிரம்மமாகிறது. பரமனுடன் ஒன்றுபட்டு, அவன் தனிமையாகவும் தூய்மையாகவும், ஒருமையாகவும் இருப்பான். பின்னர், அமரனாகி, அந்த ஞானி சாந்தியையும் அடைகிறான். அந்த நிலையிலிருந்து பிரம்மம் விரிவடைகிறது. பிறகு, இந்த உலகம் முழுவதும் மாயை மட்டுமே என்று அறிந்து, அவன் திருப்தியடைகிறான். அப்போது பிரம்மஞானம் மட்டும் எழுகிறது; அவன் மங்களமானவன் ஆகிறான். அதுபோல், அவன் பாகமற்ற, அழியா ஆன்மாவுடன் ஒன்றுபடுகிறான்.