கூர்மபுராணம்

பிரம்மரிஷிகள் அனைவரும் கூடி, அந்த பரமதத்துவத்தை அறிய ஆவலோடு இருந்தனர். அவர்கள் முன் ஒருவர் கூறினார்: “நீ உன்னையே உன் தன்மையில், சிறந்த முனிவர்களுக்கு வெளிப்படுத்து.” இவ்வாறு கேட்டபின், அந்த யோகசித்தியை வெளிப்படுத்தி, நந்திகேசனைக் கண்டபோது, தன் கர்மத்தை நிறைவேற்றியவனாய், தன்னை உண்மையில் அறிந்துகொள் என்றார். “இங்கு என் முன்னிலையில், அந்த ஆண்டவர் உரிய முறையில் பேச வேண்டும்,” என்றார் அவர். அப்போது சனத்குமாரரும் மற்ற முனிவர்களும் மகேஷ்வரரை வினவினர். அப்பொழுது, வானில் இருந்து எண்ணிக்க முடியாத, ஆண்டவருக்கே உரிய, அதிசயமான ஒன்று தோன்றியது. அது பிரபையால் முழு பிரபஞ்சத்தையும் நிரப்பியது; அந்த மகேஷ்வரன் திகழ்ந்தான். அவர்கள் அவனை, பரிசுத்தமும் பிரகாசமுமாக, அந்த சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டனர். சிவனை, அமைதியானவனாகவும், தனித்துவமான ஒளியுடன் இருப்பதாகவும் பார்த்தனர். அவர் உயிர்களின் ஆண்டவனாக அமர்ந்திருப்பதையும் கண்டனர். அங்கே வாசுதேவனும் அமர்ந்திருப்பதை அவர்கள் கண்டனர். பத்மநேதியனான அவரை, தனது பரம யோகத்தில் திகழ்வதை அவர்கள் கண்டார்கள். எல்லோரும் மன அமைதியுடன், அந்த ஆண்டவர் உரைத்த ஞானத்தை கவனமாக கேட்டனர். அவர் கூறினார்: “இதைத் தேவதைகளும் அறியமாட்டார்கள்; பிற்பட்ட பிறப்புடைய பண்டைய வேதாசார்யர்களும் அறியமாட்டார்கள். இன்று நான் அதை உங்களுக்கு, வேதத்தை உணர்ந்த பக்தர்களே, அறிவிக்கிறேன். அந்த ஆத்மா, அகத்திலிருக்கும் நேரடி சாட்சி, தூய அறிவாகும்; அது இருளுக்கு அப்பாற்பட்டது. அவன் தான் காலம், அக்கினி, அவ்யக்தம்; அவனே இந்த அனைத்தும், என வேதம் அறிவிக்கிறது. அவன், மாயையை உடையவன், மாயையால் கட்டுண்டு, பல்வேறு உடல்களை உருவாக்குகிறான். அவன் பூமி அல்ல, நீர் அல்ல, அக்கினி அல்ல, காற்று அல்ல, ஆகாயம் அல்ல. அவன் ரூபம், ருசி, வாசனை அல்ல; நான் செய்பவன் அல்ல, பேசுபவனும் அல்ல. அவன் மாயையல்ல, கர்ம பலனும் அல்ல; உண்மையில், அவன் தூய அறிவு மட்டுமே. உலகமும் பரமாத்மாவும் ஒன்றாக இல்லை, தொடர்பும் இல்லை. அதுபோல, உலகமும் ஜீவனும் உண்மையில் வேறுபட்டவை. அவனுக்கு நூறு பிறவிகள் இருந்தாலும் மோக்ஷம் கிடையாது. அந்தக் க்ஷராத்மா மாற்றமற்றவன், துக்கமற்றவன், ஆகாயம் போல பரவலாக இருப்பவன், ஆனந்த ஸ்வரூபி. ஆனால், ‘நான் செய்பவன்’ என்ற அஹங்காரத்தாலும் கர்த்த்ருத்வபுத்தியாலும் மக்கள் இதைத் தவறாக ஆத்மாவுக்கு ஒதுக்குகிறார்கள். அந்தக் க்ஷராத்மா, தூய அனுபவிப்பவன், எங்கும் நிறைந்திருக்கிறான். அறியாமையால், ஞானம் வேறுபடுகிறது; அது ப்ரக்ருதியுடன் ஒன்றிணைகிறது. அஹங்காரத்தால், ‘நான் செய்பவன்’ என்று ஒருவர் எண்ணுகிறான். பிரஹ்மஞானிகள் ப்ரக்ருதி தான் காரணம் என அறிவிக்கிறார்கள். ஒருவர் உண்மையில் அந்தக் க்ஷராத்மாவை, பிரம்மத்தை, உணரவில்லை. ராகம், த்வேஷம் போன்ற குற்றங்கள் அனைத்தும் மாயையிலிருந்து தோன்றுகின்றன. அவற்றின் சக்தியால் தான் எல்லா உயிர்களுக்கும் உடல்கள் உருவாகின்றன. அவன் ஒருவன், சக்தியால் பிரிந்தவன்—மாயையினால், தன் சுரூபத்தினால் அல்ல. ப்ரக்ருதி வெளிப்படுவதால் வேறுபாடு தோன்றுகிறது; அது மாயையின் சாரத்தை சார்ந்தது. யார்போல, மனதில் எழும் சிந்தனைகளால் ஆத்மா கலங்குவதில்லை, அதுபோல இங்கும். உபாதிகள் நீங்கி, தூய்மையாக இருக்கும்போது, ஆத்மா அதேபோல் பிரகாசிக்கிறது. அறியாதவர்கள், தப்பான பார்வையால், பொருளின் வெளிப்புற ரூபத்தை மட்டும் காண்கிறார்கள். மயக்கப்பட்ட பார்வையுடையவர்கள் பொருளின் ரூபமாகவே அதை நினைக்கிறார்கள்.” இவ்வாறு அந்த ஆண்டவர், முனிவர்களுக்கு, உலகம், ஆத்மா, பிரம்மம் பற்றிய பரம ஞானத்தை அருளினார்.