कूर्मपुराणम्

बभूव नष्टचेता वै मायया परमेष्ठिनः

व्याजहारात्मनः पुत्रं मोहनाशाय पद्मजम्

यदुक्तवानात्मनो ऽसौ पुत्रत्वे तव शङ्करः

प्रजाः स्त्रष्टुमनास्तेपे तपः परमदुश्चरम्

ततो दीर्घेण कालेन दुः खात् क्रोधो ऽभ्यजायत

ततस्तेभ्यो ऽश्रुबिन्दुभ्यो भूताः प्रेतास्तथाभवन्

जहौ प्राणांश्च भगवान् क्रोधाविष्टः प्रजापतिः

सहस्त्रादित्यसंकाशो युगान्तदहनोपमः

रोदनाद् रुद्र इत्येवं लोके ख्यातिं गमिष्यसि

स्थानानि चैषामष्टानां ददौ लोकपितामहः

भीमश्चोग्रो महादेवस्तानि नामानि सप्त वै

दीक्षितो ब्राह्मणश्चन्द्र इत्येता अष्टमूर्तयः

तेषामष्टतनुर्देवो ददाति परमं पदम्

स्वाहा दिशश्च दीक्षा च रोहिणी चेति पत्नयः

स्कन्दः सर्गो ऽथ सन्तानो बुधश्चैषां सुताः स्मृताः

प्रजाधर्मं च काम च त्यक्त्वा वैराग्यमाश्रितः

पीत्वा तदक्षरं ब्रह्म शाश्वतं परमामृतम्

स्वात्मना सदृशान् रुद्रान् ससर्ज मनसा शिवः

त्रिशूलहस्तानृष्टिघ्नान् महानन्दांस्त्रिलोचनान्

वीतरागांश्च सर्वज्ञान् कोटिकोटिशतान् प्रभुः

जरामरणनिर्मुक्तान् व्याजहरा हरं गुरुः

अन्याः सृजस्व भूतेश जन्ममृत्युसमन्विताः

नास्ति मे तादृशः सर्गः सृज त्वमशुभाः प्रजाः

स्थाणुत्वं तेन तस्यासीद् देवदेवस्य शूलिनः

स्त्रष्टृत्वमात्मसंबोधो ह्यधिष्ठातृत्वमेव च

स एव शङ्करः साक्षात् पिनाकी परमेश्वरः

सहैव मानसैः पुत्रैः प्रीतिविस्फारिलोचनः

तुष्टाव जगतामेकं कृत्वा शिरसि चाञ्जलिम्

नमः शिवाय देवाय नमस्ते ब्रह्मरूपिणे