कूर्मपुराणम्

भवान् सर्वस्य कार्यस्य कर्ताहऽमधिदैवतम्

भवान् सोमस्त्वहं सूर्यो भवान् रात्रिरहं दिनम्

भवान् ज्ञानमहं ज्ञाता भवान् मायाहमीश्वरः

यो ऽहं सुनिष्कलो देवः सो ऽपि नारायणः परः

पालयैतज्जगत् कृत्स्नं सदेवासुरमानुषम्

धामैकमव्यक्तमनन्तशक्तिः

तदेव सुमहत् पद्मं भेजे नाभिसमुत्थितम्

महासुरौ समायातौ भ्रातरौ मधुकैटभौ

कर्णान्तरसमुद्भूतौ देवदेवस्य शार्ङ्गिणः

त्रैलोक्यकण्टकावेतावसुरौ हन्तुमर्हसि

आज्ञापयामास तयोर्वधार्थं पुरुषावुभौ

व्यनयत् कैटभं विष्णुर्जिष्णुश्च व्यनयन्मधुम्

बभाषे मधुरं वाक्यं स्नेहाविष्टमना हरिः

नाहं भवन्तं शक्नोमि वोढुं तेजामयं गुरुम्

अवाच वैष्णवीं निद्रामेकीभूयाथ विष्णुना

ब्रह्मा नारायणाख्यो ऽसौ सुष्वाप सलिले तदा

अनाद्यनन्तमद्वैतं स्वात्मानं ब्रह्मसंज्ञितम्

ससर्ज सृष्टिं तद्रूपां वैष्णवं भावमाश्रितः

ऋभुं सनत्कुमारं च पुर्वजं तं सनातनम्

विदित्वा परमं भावं न सृष्टौ दधिरे मतिम्

बभूव नष्टचेता वै मायया परमेष्ठिनः

व्याजहारात्मनः पुत्रं मोहनाशाय पद्मजम्

यदुक्तवानात्मनो ऽसौ पुत्रत्वे तव शङ्करः

प्रजाः स्त्रष्टुमनास्तेपे तपः परमदुश्चरम्

ततो दीर्घेण कालेन दुः खात् क्रोधो ऽभ्यजायत

ततस्तेभ्यो ऽश्रुबिन्दुभ्यो भूताः प्रेतास्तथाभवन्

जहौ प्राणांश्च भगवान् क्रोधाविष्टः प्रजापतिः

सहस्त्रादित्यसंकाशो युगान्तदहनोपमः

रोदनाद् रुद्र इत्येवं लोके ख्यातिं गमिष्यसि