कूर्मपुराणम्

क्षम्यतां यत्कृतं मोहात् त्वमेव शरणं हि नः

ब्रह्मादीनां च सर्वेषां दुर्विज्ञेयो ऽसि शङ्कर

तत्सर्वं भगवानेन कुरुते योगमायया

ऊचुः प्रणम्य गिरिशं पश्यामस्त्वां यथा पुरा

स्वमेव परमं रूपं दर्शयामास शङ्करः

यथा पूर्वं स्थिता विप्राः प्रणेमुर्हृष्टमानसाः

भृग्वङ्गिरोवसिष्ठास्तु विश्वामित्रस्तथैव च

प्रणम्य देवदेवेशमिदं वचनमब्रुवन्

ज्ञानेन वाथ योगेन पूजयामः सदैव हि

किं तत् सेव्यमसेव्यं वा सर्वमेतद् ब्रवीहि नः

ब्रह्मणे कथितं पूर्वमादावेव महर्षयः

योगेन सहितं सांख्यं पुरुषाणां विमुक्तिदम्

ज्ञानं तु केवलं सम्यगपवर्गफलप्रदम्

विहाय सांख्यं विमलमकुर्वन्त परिश्रमम्

आगतो ऽहमिमं देशं ज्ञापयन् मोहसंभवम्

ज्ञातव्यं हि प्रयत्नेन श्रोतव्यं दृश्यमेव च

आनन्दो निर्मलो नित्यं स्यादेतत् सांख्यदर्शनम्

एतत् कैवल्यममलं ब्रह्मभावश्च वर्णितः

पश्यन्ति मां महात्मानो यतयो विश्वमीश्वरम्

अहं हि वेद्यो भगवान् मम मूर्तिरियं शिवा

तेषामभ्यधिकं ज्ञानं मामकं द्विजपुङ्गवाः

ये हि मां भस्मनिरता ध्यायन्ति सततं हृदि

नाशयाम्यचिरात् तेषां घोरं संसारसागरम्

ब्रह्मचर्यरतो नग्नो व्रतं पाशुपतं चरेत्

गुह्याद् गुह्यतमं सूक्ष्मं वेदसारं विमुक्तये

वेदाभ्यासरतो विद्वान् ध्यायेत् पशुपतिं शिवम्

भस्मच्छन्नैर्हि सततं निष्कामैरिति विश्रुतिः

बहवो ऽनेन योगेन पूता मद्भावमागताः

वेदवादविरुद्धानि मयैव कथितानि तु