कूर्मपुराणम्

वासुदेवाभिधानां मामवेहि प्रपितामह

दिव्यं भवतु ते चक्षुर्येन द्रक्ष्यसि तत्परम्

बुबुधे परमेशानं पुरतः समवस्थितम्

प्रपेदे शरणं देवं तमेव पितरं शिवम्

अथर्वशिरसा देवं तुष्टाव च कृताञ्जलिः

अवाप परमां प्रीतिं व्याजहार स्मयन्निव

मयैवोत्पादितः पूर्वं लोकसृष्ट्यर्थमव्ययम्

वरं वरय विश्वात्मन् वरदो ऽहं तवानघ

निरीक्ष्य विष्णुं पुरुषं प्रणम्याह वृषध्वजम्

त्वामेव पुत्रमिच्छामि त्वया वा सदृशं सतम्

न जाने परमं भावं याथातथ्येन ते शिव

प्रसीद तव पादाब्जं नमामि शरणं गतः

व्याजहार तदा पुत्रं समालोक्य जनार्दनम्

विज्ञानमैश्वरं दिव्यमुत्पत्स्यति तवानघ

तथा कुरुष्व देवेश मया लोकपितामह

भविष्यति तवेशानो योगक्षेमवहो हरिः

संस्पृश्य देवं ब्रह्माणं हरिं वचनमब्रवीत्

वरं वृणीष्वं नह्यावां विभिन्नौ परमार्थतः

प्राह प्रसन्नया वाचा समालोक्य चतुर्मुखम्

पश्यामि परमात्मानं भक्तिर्भवतु मे त्वयि

भवान् सर्वस्य कार्यस्य कर्ताहऽमधिदैवतम्

भवान् सोमस्त्वहं सूर्यो भवान् रात्रिरहं दिनम्

भवान् ज्ञानमहं ज्ञाता भवान् मायाहमीश्वरः

यो ऽहं सुनिष्कलो देवः सो ऽपि नारायणः परः

पालयैतज्जगत् कृत्स्नं सदेवासुरमानुषम्

धामैकमव्यक्तमनन्तशक्तिः

तदेव सुमहत् पद्मं भेजे नाभिसमुत्थितम्

महासुरौ समायातौ भ्रातरौ मधुकैटभौ

कर्णान्तरसमुद्भूतौ देवदेवस्य शार्ङ्गिणः