कूर्मपुराणम्

तवैतत् कथितं सम्यक् स्त्रष्ट्वत्वं परमात्मनः

समास्थाय परं भावं प्रोक्तो रुद्रो मनीषिभिः

दृष्टा हि भवता नूनं विद्यादेहस्त्वहं ततः

विष्णुर्ब्रह्मा च भगवान् रुद्रः काल इति श्रुतिः

तदात्मकं तदव्यक्तं तदक्षरमिति श्रुतिः

आकाशं निष्कलं ब्रह्म तस्मादन्यन्न विद्यते

संपूज्यो वन्दनीयो ऽहं ततस्तं पश्य शाश्वतम्

तत्रैव भक्तियोगेन रुद्रामाराधयन्मुनिः

संसेव्य ब्राह्मणो विद्वान् मुच्यते सर्वपातकैः

रुद्रकोटिरिति ख्यातं रुद्रस्य परमेष्ठिनः

कोटिब्रह्मर्षयो दान्तास्तं देशमगमन् परम्

अन्यो ऽन्यं भक्तियुक्तानां व्याघातो जायते किल

कोटिरूपो ऽभवद् रुद्रो रुद्रकोटिस्ततः स्मृतः

पश्यन्तः पार्वतीनाथं हृष्टपुष्टधियो ऽभवन्

दृष्टवानिति भक्त्या ते रुद्रन्यस्तधियो ऽभवन्

ज्योतिस्तत्रैव ते सर्वे ऽभिलषन्तः परं पदम्

दृष्ट्वा रुद्रं समभ्यर्च्य रुद्रसामीप्यमाप्नुयात्

तत्र गत्वा नियमवानिन्द्रस्यार्धासनं लभेत्

तत्र गत्वा पितॄन् पूज्य कुलानां तारयेच्छतम्

कालं जरितवान् देवो यत्र भक्तिप्रियो हरः

तदाशीस्तन्नमस्कारः पूजयामास शूलिनम्

जजाप रुद्रमनिशं तत्र संन्यस्तमानसः

नेतुमभ्यागतो देशं स राजा यत्र तिष्ठति

कालं कालकरं घोरं भीषणं चण्डदीधितिम्

ननाम शिरसा रुद्रं जजाप शतरुद्रियम्

एह्येहीति पुरः स्थित्वा कृतान्तः प्रहसन्निव

एकमीशार्चनरतं विहायान्यं निषूदय

रुद्रार्चनरतो वान्यो मद्वशे को न तिष्ठति

बबन्ध पाशै राजापि जजाप शतरुद्रियम्