कूर्मपुराणम्

प्रधानपुरुषेशानं वेदाहं परमेश्वरम्

अनादिनिधनं ब्रह्म तमेव शरणं व्रज

भवान् न नूनमात्मानं वेत्ति तत् परमक्षरम्

नावाभ्यां विद्यते ह्यन्यो लोकानां परमेश्वरः

तस्य तत् क्रोधजं वाक्यं श्रुत्वा विष्णुरभाषत

न मे ऽस्त्यविदितं ब्रह्मन् नान्यथाहं वदामिते

मायाशेषविशेषाणां हेतुरात्मसमुद्भावा

ज्ञात्वा तत् परमं तत्त्वं स्वमात्मानं महेश्वरम्

प्रसादं ब्रह्मणे कर्तुं प्रादुरासीत् ततो हरः

त्रिशूलपाणिर्भगवांस्तेजसां परमो निधिः

मालामत्यद्भुताकारां धारयन् पादलम्बिनीम्

मोहितो माययात्यर्थं पीतवाससमब्वीत्

तेजोराशिरमेयात्मा समायाति जनार्दन

अपश्यदीश्वरं देवं ज्वलन्तं विमले ऽम्भसि

प्रोवाचोत्थाय भगवान् देवदेवं पितामहम्

अनादिनिधनो ऽचिन्त्यो लोकानामीश्वरो महान्

भूतानामधिपो योगी महेशो विमलः शिवः

यं प्रपश्यन्ति यतयो ब्रह्मभावेन भाविताः

कालो भूत्वा महादेवः केवलो निष्कलः शिवः

वेदांश्च प्रददौ तुभ्यं सो ऽयमायाति शङ्करः

वासुदेवाभिधानां मामवेहि प्रपितामह

दिव्यं भवतु ते चक्षुर्येन द्रक्ष्यसि तत्परम्

बुबुधे परमेशानं पुरतः समवस्थितम्

प्रपेदे शरणं देवं तमेव पितरं शिवम्

अथर्वशिरसा देवं तुष्टाव च कृताञ्जलिः

अवाप परमां प्रीतिं व्याजहार स्मयन्निव

मयैवोत्पादितः पूर्वं लोकसृष्ट्यर्थमव्ययम्

वरं वरय विश्वात्मन् वरदो ऽहं तवानघ

निरीक्ष्य विष्णुं पुरुषं प्रणम्याह वृषध्वजम्