कूर्मपुराणम्

आस्ते हयशिरा नित्यं तत्र नारायणः स्वयम्

पुष्करं सर्वपापघ्नं मृतानां ब्रह्मलोकदम्

पूयते पातकैः सर्वैः शक्रेण सह मोदते

उपासते सिद्धसङ्घा ब्रह्मणं पद्मसंभवम्

पूजयित्वा द्विजवरान् ब्रह्माणं संप्रपष्यति

सुरूपो जायते मर्त्यः सर्वान् कामानवाप्नुयात्

पूजयित्वा तत्र रुद्रमश्वमेधफलं लभेत्

आराधयामास हरं पञ्चक्षरपरायणः

आराधयामास शिवं तपसा गोवृषध्वजम्

ननर्त हर्षवेगेन ज्ञात्वा रुद्रं समागतम्

दृष्ट्वापि देवमीशानं नृत्यति स्म पुनः पुनः

स्वकं देहं विदार्यास्मै भस्मराशिमदर्शयत्

माहात्म्यमेतत् तपसस्त्वादृशो ऽन्यो ऽपि विद्यते

न युक्तं तापसस्यैतत् त्वत्तोप्यत्राधिको ह्यहम्

आस्थाय परमं भावं ननर्त जगतो हरः

दंष्ट्राकरालवदनो ज्वालामाली भयङ्करः

सूर्यायुतसमप्रख्यां प्रसन्नवदनां शिवाम्

ननाम शिरसा रुद्रं रुद्राध्यायं जपन् वशी

पूर्ववेषं स जग्राह देवी चान्तर्हिताभवत्

न भेतव्यं त्वया वत्स प्राह किं ते ददाम्यहम्

विज्ञापयामास तदा हृष्टः प्रष्टुमना मुनिः

किमेतद् भगवद्रूपं सुघोरं विश्वतोमुखम्

अन्तर्हितेव सहसा सर्वमिच्छामि वेदितुम्

महेशः स्वात्मनो योगं देवीं च त्रिपुरानलः

दाहकः सर्वपापानां कालः कालकरो हरः

सो ऽन्तर्यामी स पुरुषो ह्यहं वै पुरुषोत्तमः

प्रोच्यते मुनिर्भिशक्तिर्जगद्योनिः सनातनी

नारायणः परो ऽव्यक्तो मायारूप इति श्रुतिः

योजयामि प्रकृत्याहं पुरुषं पञ्चविंशकम्