कूर्मपुराणम्

उदरे तस्य देवस्य दृष्ट्वा विस्मयमागतः

अजातशत्रुर्भगवान् पितामहमथाब्रवीत्

प्रविश्य लोकान् पश्यैतान् विचित्रान् पुरुषर्षभ

श्रीपतेरुदरं भूयः प्रविवेश कुशध्वजः

पर्यटित्वा तु देवस्य ददृशे ऽन्तं न वै हरेः

जनार्दनेन ब्रह्मासौ नाभ्यां द्वारमविन्दत

उज्जहारात्मनो रूपं पुष्कराच्चतुराननः

ब्रह्मा स्वयंभूर्भगवान् जगद्योनिः पितामहः

प्रोवाच पुरुषं विष्णुं मेघगम्भीरया गिरा

एको ऽहं प्रबलो नान्यो मां वै को ऽबिभविष्यति

सान्त्वपूर्वमिदं वाक्यं बभाषे मधुरं हरिः

न मात्सर्याभियोगेन द्वाराणि पिहितानि मे

को हि बाधितुमन्विच्छेद् देवदेवं पितामहम्

सर्वमन्वय कल्याणं यन्मयापहृतं तव

पद्मयोनिरिति ख्यातो मत्प्रियार्थं जगन्मय

प्रहर्षमतुलं गत्वा पुनर्विष्णुमभाषत

सर्वभूतान्तरात्मा वै परं बह्म सनातनम्

मन्मयं सर्वमेवेदं ब्रह्माहं पुरुषः परः

एका मूर्तिर्द्विधा भिन्ना नारायणपितामहौ

इयं प्रतिज्ञा भवतो विनाशाय भविष्यति

प्रधानपुरुषेशानं वेदाहं परमेश्वरम्

अनादिनिधनं ब्रह्म तमेव शरणं व्रज

भवान् न नूनमात्मानं वेत्ति तत् परमक्षरम्

नावाभ्यां विद्यते ह्यन्यो लोकानां परमेश्वरः

तस्य तत् क्रोधजं वाक्यं श्रुत्वा विष्णुरभाषत

न मे ऽस्त्यविदितं ब्रह्मन् नान्यथाहं वदामिते

मायाशेषविशेषाणां हेतुरात्मसमुद्भावा

ज्ञात्वा तत् परमं तत्त्वं स्वमात्मानं महेश्वरम्

प्रसादं ब्रह्मणे कर्तुं प्रादुरासीत् ततो हरः