कूर्मपुराणम्

भेजे महादेवपुरीं वाराणसीमिति श्रुताम्

हा हेत्युक्त्वा सनादं सा पातालं प्राप दुः खिता

गणानामग्रतो देवः स्थापयामास शङ्करः

उक्त्वा सजीवमस्त्वीशो विष्णवे स घृणानिधिः

तेषां विनश्यति क्षिप्रमिहामुत्र च पातकम्

तर्पयित्वा पितॄन् देवान् मुच्यते ब्रह्महत्यया

देहान्ते तत् परं ज्ञानं ददामि परमं पदम्

सहैव प्रमथेशानैः क्षणादन्तरधीयत

स्वं देशमगत् तूर्णं गृहीत्वां परमं वपुः

कपालमोचनं तीर्थं स्थाणोः प्रियकरं शुभम्

वाचिकैर्मानसैः पापैः कायिकैश्च विमुच्यते

तया स काये निर्दग्धे मुच्यते तु द्विजोत्तमः

पयो घृतं जलं वाथ मुच्यते पातकात् ततः

ब्रह्महत्याव्रतं चाथ चरेत् तत्पापशान्तये

स्वकर्म ख्यापयन् ब्रूयान्मां भवाननुशास्त्विति

वधे तु शुद्ध्यते स्तेनो ब्राह्मणस्तपसैव वा

शक्तिं चोभयतस्तीक्ष्णामायसं दण्डमेव वा

आचक्षाणेन तत्पापमेवङ्कर्मास्मि शाधि माम्

अशासित्वा तु तं राजास्तेनस्याप्नोति किल्बिषम्

चीरवासा द्विजो ऽरण्ये चरेद् ब्रह्महणो व्रतम्

प्रदद्याद् वाथ विप्रेभ्यः स्वात्मतुल्यं हिरण्यकम्

ब्राह्मणः स्वर्णहारी तु तत्पापस्यापनुत्तये

अवगूहेत् स्त्रियं तप्तां दीप्तां कार्ष्णायसीं कृताम्

आतिष्ठेद् दक्षिणामाशामानिपातादजिह्मगः

अधः शयीत नियतो मुच्यते गुरुतल्पगः

अश्वमेधावभृथके स्नात्वा वा शुद्ध्यते नरः

स्थानासनाभ्यां विहरंस्त्रिरह्नो ऽभ्युपयन्नपः

चान्द्रायणानि वा कुर्यात् पञ्च चत्वारि वा पुनः

स तत्पापापनोदार्थं तस्यैव व्रतमाचरेत्