कूर्मपुराणम्

हिरण्यगर्भो भगवांस्तं देशमुपचक्रमे

प्रोवाच मधुरं वाक्यं मायया तस्य मोहितः

एकाकी को भवाञ्छेते ब्रूहि मे पुरुषर्षभ

उवाच देवं ब्रह्माणं मेघगम्भीरनिः स्वनः

महायोगेश्वरं मां त्वं जानीहि पुरुषोत्तमम्

सपर्वतमहाद्वीपं समुद्रैः सप्तभिर्वृतम्

जानन्नपि महायोगी को भवानिति वेधसम्

प्रत्युवाचाम्बुजाभाक्षं सस्मितं श्लक्ष्णया गिरा

मय्येव संस्थितं विश्वं ब्रह्माहं विश्वतोमुखः

अनुज्ञाप्याथ योगेन प्रविष्टो ब्रह्मणस्तनुम्

उदरे तस्य देवस्य दृष्ट्वा विस्मयमागतः

अजातशत्रुर्भगवान् पितामहमथाब्रवीत्

प्रविश्य लोकान् पश्यैतान् विचित्रान् पुरुषर्षभ

श्रीपतेरुदरं भूयः प्रविवेश कुशध्वजः

पर्यटित्वा तु देवस्य ददृशे ऽन्तं न वै हरेः

जनार्दनेन ब्रह्मासौ नाभ्यां द्वारमविन्दत

उज्जहारात्मनो रूपं पुष्कराच्चतुराननः

ब्रह्मा स्वयंभूर्भगवान् जगद्योनिः पितामहः

प्रोवाच पुरुषं विष्णुं मेघगम्भीरया गिरा

एको ऽहं प्रबलो नान्यो मां वै को ऽबिभविष्यति

सान्त्वपूर्वमिदं वाक्यं बभाषे मधुरं हरिः

न मात्सर्याभियोगेन द्वाराणि पिहितानि मे

को हि बाधितुमन्विच्छेद् देवदेवं पितामहम्

सर्वमन्वय कल्याणं यन्मयापहृतं तव

पद्मयोनिरिति ख्यातो मत्प्रियार्थं जगन्मय

प्रहर्षमतुलं गत्वा पुनर्विष्णुमभाषत

सर्वभूतान्तरात्मा वै परं बह्म सनातनम्

मन्मयं सर्वमेवेदं ब्रह्माहं पुरुषः परः

एका मूर्तिर्द्विधा भिन्ना नारायणपितामहौ