कूर्मपुराणम्

न्यवारयत् त्रिशूलाङ्कं द्वारपालो महाबलः

विष्वक्सेन इति ख्यातो विष्णोरंशसमुद्भवः

भीषणो भैरवादेशात् कालवेग इति श्रुतः

रुद्रायाभिमुखं रौद्रं चिक्षेप च सुदर्शनम्

तमापतन्तं सावज्ञमालोकयदमित्रजित्

शूलेनोरसि निर्भिद्य पातयामास तं भुवि

तत्याज जीवितं दृष्ट्वा मृत्युं व्याधिहता इव

विवेश चान्तरगृहं समादाय कलेवरम्

शिरो ललाटात् संभिद्य रक्तधारामपातयत्

न विद्यते ऽनाभ्युदिता तव त्रिपुरमर्दन

दिव्यं वर्षसहस्रं तु सा च धारा प्रवाहिता

संस्तूय वैदिकैर्मन्त्रैर्बहुमानपुरः सरम्

प्रोवाच वृत्तमखिलं भगवान् परमेश्वरः

प्रार्थयामास देवेशो विमुञ्चेति त्रिशूलिनम्

चिरं ध्यात्वा जगद्योनिः शङ्करं प्राह सर्ववित्

यत्राखिलजगद्दोषं क्षिप्रं नाशयताश्वरः

जगाम लीलया देवो लोकानां हितकाम्यया

नृत्यमानो महायोगी हस्तन्यस्तकलेवरः

अथास्थायापरं रूपं नृत्यदर्शनलालसः

सस्मितो ऽनन्तयोगात्मा नृत्यति स्म पुनः पुनः

भेजे महादेवपुरीं वाराणसीमिति श्रुताम्

हा हेत्युक्त्वा सनादं सा पातालं प्राप दुः खिता

गणानामग्रतो देवः स्थापयामास शङ्करः

उक्त्वा सजीवमस्त्वीशो विष्णवे स घृणानिधिः

तेषां विनश्यति क्षिप्रमिहामुत्र च पातकम्

तर्पयित्वा पितॄन् देवान् मुच्यते ब्रह्महत्यया

देहान्ते तत् परं ज्ञानं ददामि परमं पदम्

सहैव प्रमथेशानैः क्षणादन्तरधीयत

स्वं देशमगत् तूर्णं गृहीत्वां परमं वपुः