कूर्मपुराणम्

प्रोवाचाग्रे स्थितं देवं नीललोहितमीश्वरम्

आत्मनो रक्षणीयस्ते गुरुर्ज्येष्ठः पिता तव

स्वयोगैश्वर्यमाहात्म्यान्मामेव शरणं गतः

शासितव्यो विरिञ्चस्य धारणीयं शिरस्त्वया

चरस्व सततं भिक्षां संस्थापय सुरद्विजान्

स्थानं स्वाभाविकं दिव्यं ययौ तत्परमं पदम्

ग्राहयामास वदनं ब्रह्मणः कालभैरवम्

कपालहस्तो भगवान् भिक्षां गृह्णातु सर्वतः

दंष्ट्राकरालवदनां ज्वालामालाविभूषणाम्

तावत् त्वं भीषणे कालमनुगच्छ त्रिलोचनम्

अटस्व निखिलं लोकं भिक्षार्थो मन्नियोगतः

तदासौ वक्ष्यति स्पष्टमुपायं पापशोधनम्

कपालपाणिर्विश्वात्मा चचार भुवनत्रयम्

श्रीमत् पवित्रमतुलं जटाजूटविराजितम्

भाति कालाग्निनयनो महादेवः समावृतः

लीलाविलासूबहुलो लोकानागच्छतीश्वरः

रूपलावण्यसंपन्नं नारीकुलमगादनु

सस्मितं प्रेक्ष्य वदनं चक्रुर्भ्रूभङ्गमेव च

जगाम विष्णोर्भवनं यत्रास्ते मधुसूदनः

सहैव भूतप्रवरैः प्रवेष्टुमुपचक्रमे

न्यवारयत् त्रिशूलाङ्कं द्वारपालो महाबलः

विष्वक्सेन इति ख्यातो विष्णोरंशसमुद्भवः

भीषणो भैरवादेशात् कालवेग इति श्रुतः

रुद्रायाभिमुखं रौद्रं चिक्षेप च सुदर्शनम्

तमापतन्तं सावज्ञमालोकयदमित्रजित्

शूलेनोरसि निर्भिद्य पातयामास तं भुवि

तत्याज जीवितं दृष्ट्वा मृत्युं व्याधिहता इव

विवेश चान्तरगृहं समादाय कलेवरम्

शिरो ललाटात् संभिद्य रक्तधारामपातयत्