कूर्मपुराणम्

एकविंशतिसंख्याताः प्रयाश्चित्तं वदन्ति वै

महापातकिनस्त्वेते यश्चैतैः सह संवसेत्

यानशय्यासनैर्नित्यं जानन् वै पतितो भवेत्

कृत्वा सद्यः पतेज्ज्ञानात् सह भोजनमेव च

संवत्सरेण पतति सहाध्ययनमेव च

भैक्षमात्मविशुद्ध्यर्थं कृत्वा शवशिरोध्वजम्

विनिन्दन् स्वयमात्मानं ब्राह्मणं तं च संस्मरन्

विधूमे शनकैर्नित्यं व्यङ्गारे भुक्तवज्जने

वन्यमूलफलैर्वापि वर्तयेद् धैर्यमाक्षितः

पूर्णे तु द्वादशे वर्षे ब्रह्महत्यां व्यपोहति

कामतो मरणाच्छुद्धिर्ज्ञेया नान्येन केनचित्

ज्वलन्तं वा विशेदग्निं जलं वा प्रविशेत् स्वयम्

ब्रह्महत्यापनोदार्थमन्तरा वा मृतस्य तु

दत्त्वा चान्नं स दुर्भिक्षे ब्रह्महत्यां व्यपोहति

सर्वस्वं वा वेदविदे ब्राह्मणाय प्रदाय तु

शुध्येत् त्रिषवणस्नानात् त्रिरात्रोपोषितो द्विजः

ब्रह्मचर्यादिभिर्युक्तो दृष्ट्वा रुद्रं विमुच्यते

स्नात्वाभ्यर्च्य पितॄन् भक्त्या ब्रह्महत्यां व्यपोहति

कपालं स्थापितं पूर्वं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः

तर्पपित्वा पितॄन् स्नात्वा मुच्यते ब्रह्महत्यया

कपालं ब्रह्मणः पूर्वं स्थापितं देहजं भुवि

माहात्म्यं देवदेवस्य महादेवस्य धीमतः

प्रोचुः प्रणम्य लोकादिं किमेकं तत्त्वमव्ययम्

अविज्ञाय परं भावं स्वात्मानं प्राह धर्षिणम्

अनादिमत्परं ब्रह्म मामभ्यर्च्य विमुच्यते

न विद्यते चाभ्यधिको मत्तो लोकेषु कश्चन

प्रोवाच प्रहसन् वाक्यं रोषताम्रविलोचनः

अज्ञानयोगयुक्तस्य न त्वेतदुचितं तव

न मामृते ऽस्य जगतो जीवनं सर्वदा क्वचित्