कूर्मपुराणम्

सोमेनाराधयेद् देवं सोमलोकमहेश्वरम्

समो वा विद्यते तस्मात् सोमेनाभ्यर्चयेत् परम्

धर्मो विमुक्तये साक्षाच्छ्रौतः स्मार्तो द्विधा पुनः

श्रेयस्करतमः श्रौतस्तस्माच्छ्रौतं समाचरेत्

शिष्टाचारस्तृतीयः स्याच्छ्रतिस्मृत्योरलाभतः

ते शिष्टा ब्राह्मणाः प्रोक्ता नित्यमात्मगुणान्विताः

स धर्मः कथितः सद्भिर्नान्येषामिति धारणा

एकस्माद् ब्रह्मविज्ञानं धर्मज्ञानं तथैकतः

धर्मशास्त्रं पुराणं तद् ब्रह्मज्ञाने परा प्रमा

तस्माद् धर्मं पुराणं च श्रद्धातव्यं द्विजातिभिः

द्विजातेः परमो धर्मो वर्तनानि निबोधत

कुसीदकृषिवाणिज्यं प्रकुर्वोतास्वयङ्कृतम्

आपत्कल्पो ह्यं ज्ञेयः पूर्वोक्तो मुख्य इष्यते

कष्टा पापीयसी वृत्तिः कुसीदं तद् विवर्जयेत्

तस्मात् क्षात्रेण वर्तेत वर्तनेनापदि द्विजः

न कथञ्चन कुर्वोत ब्राह्मणः कर्म कर्षणम्

ते तृप्तास्तस्य तं दोषं शमयन्ति न संशयः

त्रिंशद्भागं ब्राह्मणानां कृषिं कुर्वन् न दुष्यति

कृषीवलो न दोषेण युज्यते नात्र संशयः

विद्याशिल्पादयस्त्वन्ये बहवो वृत्तिहेतवः

शिलोञ्छे तस्य कथिते द्वे वृत्ती परमर्षिभिः

अयाचितं स्यादमृतं मृतं भेक्षं तु याचितम्

त्र्यहैहिको वापि भवेदश्वस्तनिक एव च

श्रेयान् परः परो ज्ञेयो धर्मतो लोकजित्तमः

द्वाभ्यामेकश्चतुर्थस्तु ब्रह्मसत्रेण जीवति

इष्टीः पार्वायणान्तीयाः केवला निर्वपेत् सदा

अजिह्मामशठां शुद्धां जीवेद् ब्राह्मणजीविकाम्

याचयेद् वा शुचिं दान्तं न तृप्येत स्वयं ततः

देवान् पितृंश्च विधिना शुनां योनिं व्रजत्यसौ