कूर्मपुराणम्

स याति नरकं घोरं सूकरत्वां प्रायाति च

स तस्मादधिकः पापी विष्ठाकीटो ऽभिजायते

ब्रह्महत्यामवाप्नोति तिर्यग्योनौ च जायते

भवन्ति पितरस्तस्य तं मासं पांशुभोजनाः

भवन्ति तस्य तन्मासं पितरो मलभोजनाः

अक्रोधनः शौचपरः कर्ता चैव जितेन्द्रियः

समूलानाहरेद् वारि दक्षिणाग्रान् सुनिर्मलान्

शुचिं देशं विविक्तं च गोमयेनोपलेपयेत्

विविक्तेषु च तुष्यन्ति दत्तेन पितरः सदा

स्वामिभिस्तद् विहन्येत मोहाद् यत् क्रियते नरैः

सर्वाण्यस्वामिकान्याहुर्न हि तेषु परिग्रहः

असुरोपहतं सर्वं तिलैः शुद्ध्यत्यजेन वा

चोष्यपेयसमृद्धं च यथाशक्त्या प्रकल्पयेत्

अभिगम्य यथामार्गं प्रयच्छेद् दन्तधावनम्

पात्रैरौदुम्बरैर्दद्याद् वैश्वदैवत्यपूर्वकम्

पाद्यमाचमनीयं च संप्रयच्छेद् यथाक्रमम्

प्राङ्मुखान्यासनान्येषां त्रिदर्भोपहितानि च

दक्षिणाग्रैकदर्भाणि प्रोक्षितानि तिलोदकैः

आसध्वमिति संजल्पन् आसनास्ते पृथक् पृथक्

एकैकं वा भवेत् तत्र देवमातामहेष्वपि

पञ्चैतान् विस्तरो हन्ति तस्मान्नेहेत विस्तरम्

श्रुतशीलादिसंपन्नमलक्षणविवर्जितम्

देवतायतने चास्मै निवेद्यान्यत्प्रवर्तयेत्

तस्मादेकमपि श्रेष्ठं विद्वांसं भोजयेद् द्विजम्

उपविष्टेषु यः श्राद्धे कामं तमपि भोजयेत्

तस्मात् प्रयत्नाच्छ्राद्धेषु पूज्या ह्यतिथयो द्विजैः

काकयोनिं व्रजन्त्येते दाता चैव न संशयः

कुक्कुटाः शूकराः श्वानो वर्ज्याः श्राद्धेषु दूरतः

नीलकाषायवसनं पाषण्डांश्च विवर्जयेत्