कूर्मपुराणम्

अपानाय ततो हुत्वा व्यानाय तदनन्तरम्

विज्ञाय तत्त्वमेतेषां जुहुयादात्मनि द्विजः

ध्यात्वा तन्मनसा देवमात्मानं वै प्रजापतिम्

आचान्तः पुनराचामेदायं गौरिति मन्त्रतः

प्राणानां ग्रन्थिरसीत्यालभेद् हृदयं ततः

निः स्त्रवयेद् हस्तजलमूर्ध्वहस्तः समाहितः

अथाक्षरेण स्वात्मानं योजयेद् ब्रह्मणेति हि

यो ऽनेन विधिना कुर्यात् स याति ब्रह्मणः क्षयम्

सायंप्रापर्नान्तरा वै संध्यायां तु विशेषतः

ग्रहकाले च नाश्नीयात् स्नात्वाश्नीयात् तु मुक्तयोः

अमुक्तयोरस्तङ्गतयोरद्याद् दृष्ट्वा परे ऽहनि

न यज्ञशिष्टादन्द् वा न क्रुद्धो नान्यमानसः

वृत्यर्थं यस्य चाधीतं निष्फलं तस्य जीवितम्

सोपानत्कश्च यद् भुङ्क्ते सर्वं विद्यात् तदासुरम्

न च भिन्नासनगतो न शयानः स्थितो ऽपि वा

नोच्छिष्टो घृतमादद्यान्न मूर्धानं स्पृशेदपि

नान्धकारे न चाकाशे न च देवालयादिषु

न पादुकानिर्गतो ऽथ न हसन् विलपन्नपि

इतिहासपुराणाभ्यां वेदार्थानुपबृंहयेत्

आसीनस्तु जपेद् देवीं गायत्रीं पश्चिमां प्रति

स शूद्रेण समो लोके सर्वधर्मविवर्जितः

सभृत्यबान्धवजनः स्वपेच्छुष्कपदो निशि

न चाकाशे न नग्नो वा नाशुचिर्नासने क्वचित्

नानुवंशं न पालाशे शयने वा कदाचन

ब्राह्मणानां कृत्यजातमपवर्गफलप्रदम्

स याति नरकान् घोरान् काकयोनौ च जायते

तस्मात् कर्माणि कुर्वोत तुष्टये परमेष्ठिनः

पिण्डान्वाहार्यकं भक्त्या भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्

अपराह्ने द्विजातीनां प्रशस्तेनामिषेण च