कूर्मपुराणम्

भूतयज्ञः स वै ज्ञेयो भूतिदः सर्वदेहिनाम्

दद्याद् भूमौ बलिं त्वन्नं पक्षिभ्यो ऽथ द्विजोत्तमः

भूतयज्ञस्त्वयं नित्यं सायं प्रातर्विधीयते

नित्यश्राद्धं तदुद्दिष्टं पितृयज्ञो गतिप्रदः

वेदतत्त्वार्थविदुषे द्विजायैवोपपादयेत्

मनोवाक्कर्मभिः शान्तमागतं स्वगृह ततः

दद्यादतिथये नित्यं बुध्येत परमेश्वरम्

पुष्कलं हन्तकारं तु तच्चतुर्गुणमुच्यते

अभ्यागतान् यथाशक्ति पूजयेदतिथिं यथा

दद्यादन्नं यथाशक्ति त्वर्थिभ्यो लोभवर्जितः

भुञ्जीत बन्धुभिः सार्धं वाग्यतो ऽन्नमकुत्सयन्

भृञ्जीत चेत् स मूढात्मा तिर्यग्योनिं सगच्छति

नाशयत्याशु पापानि देवानामर्चनं तथा

भुङ्क्ते स याति नरकान् शूकरेष्वभिजायते

भुञ्जीत स्वजनैः सार्धं सयाति परमां गतिम्

आसीनस्त्वासने शुद्धे भूम्यां पादौ निधाय तु

श्रियं प्रत्यङ्मुखो भुङ्क्ते ऋतं भुङ्क्ते उदङ्मुखाः

उपवासेन तत्तुल्यं मनुराह प्रजापतिः

आचम्यार्द्राननो ऽक्रोधः पञ्चार्द्रे भोजनं चरेत्

अमृतोपस्तरणमसीत्यापोशानक्रियां चरेत्

अपानाय ततो हुत्वा व्यानाय तदनन्तरम्

विज्ञाय तत्त्वमेतेषां जुहुयादात्मनि द्विजः

ध्यात्वा तन्मनसा देवमात्मानं वै प्रजापतिम्

आचान्तः पुनराचामेदायं गौरिति मन्त्रतः

प्राणानां ग्रन्थिरसीत्यालभेद् हृदयं ततः

निः स्त्रवयेद् हस्तजलमूर्ध्वहस्तः समाहितः

अथाक्षरेण स्वात्मानं योजयेद् ब्रह्मणेति हि

यो ऽनेन विधिना कुर्यात् स याति ब्रह्मणः क्षयम्

सायंप्रापर्नान्तरा वै संध्यायां तु विशेषतः