कूर्मपुराणम्

चैत्यं वृक्षं न वै छिन्द्यान्नाप्सु ष्ठीवनमाचरेत्

तुषाङ्गारकरीषं वा नाधितिष्ठेत् कदाचन

न चैनं पादतः कुर्यान्मुखेन न धमेद् बुधः

अग्नौ न च क्षिपेदग्निं नाद्भिः प्रशमयेत् तथा

अपण्यं कूटपण्यं वा विक्रये न प्रयोजयेत्

पुण्यस्थानोदकस्थाने सीमान्तं वा कृषेन्न तु

परस्परं पशून् व्यालान् पक्षिणो नावबोधयेत्

सायंप्रातर् गृहद्वारान् भिक्षार्थं नावघट्टयेत्

विगृह्य वादं कुद्वारप्रवेशं च विवर्जयेत्

स्वमग्निं नैव हस्तेन स्पृशेन्नाप्सु चिरं वसेत्

मुखे नैव धमेदग्निं मुखादग्निरजायत

नैकश्चरेत् सभां विप्रः समवायं च वर्जयेत्

न वीजयेद् वा वस्त्रेण न देवायतने स्वपेत्

न व्याधिदूषितैर्वापि न शूद्रैः पतितेन वा

नाग्निगोब्राह्मणादीनामन्तरेण व्रजेत् क्वचित्

न निन्देद् योगिनः सिद्धान् व्रतिनो वायतींस्तथा

नाक्रामेत् कामतश्छायां ब्राह्मणानां च गोरपि

नाङ्गारभस्मकेशादिष्वधितिष्ठेत् कदाचन

न भक्षयेदभक्ष्याणि नापेयं च पिबेद् द्विजः

स शूद्रयोनिं व्रजति यस्तु भुङ्क्ते ह्यनापदि

जीवन्नेव भवेच्छूद्रो मृतः श्वा चाभिजायते

यस्यान्नेनोदरस्थेन मृतस्तद्योनिमाप्नुयात्

गणान्नं गणिकान्नं च षण्ढान्नं चैव वर्जयेत्

गान्धर्वलोहकारान्नं सूतकान्नं च वर्जयेत्

पौनर्भवच्छत्रिकयोरभिशस्तस्य चैव हि

चिकित्सकस्य चैवान्नं पुंश्चल्या दण्डिकस्य च

सोमविक्रयिणश्चान्नं श्वपाकस्य विशेषतः

उत्सृष्टस्य कदर्यस्य तथैवोच्छिष्टभोजिनः

भीतस्य रुदितस्यान्नमवक्रुष्टं परिक्षुतम्