कूर्मपुराणम्

खं ब्रह्म शून्यं प्रकृतिं निर्गुणं च

तदन्तरा यत्प्रतिभाति तत्त्वम्

प्रसीद भूताधिपते महेश

प्रसादयामो वयमेकमीशम्

नमो ऽग्नये देव नमः शिवाय

संहृत्य परमं रूपं प्रकृतिस्थो ऽभवद् भवः

दृष्ट्वा नारायणं देवं विस्मिता वाक्यमब्रुवन्

दृष्ट्वा ते परमं रूपं निर्वृताः स्म सनातन

अस्माकं जायते भक्तिस्त्वय्येवाव्यभिचारिणी

भूयो ऽपि तव यन्नित्यं याथात्म्यं परमेष्ठिनः

प्राहः गम्भीरया वाचा समालोक्य च माधवम्

वक्ष्यामीशस्य माहात्म्यं यत्तद्वेदविदो विदुः

सर्वलोकैकसंहर्ता सर्वात्माहं सनातनः

मध्ये चान्तः स्थितं सर्वं नाहं सर्वत्र संस्थितः

ममैषा ह्युपमा विप्रा मायया दर्शिता मया

प्रेरयामि जगत् कृत्स्नं क्रियाशाक्तिरियं मम

सो ऽहं कालो जगत् कृत्स्नं प्रेरयामि कलात्मकम्

संहराम्येकरूपेण द्विधावस्था ममैव तु

क्षोभयामि च सर्गादौ प्रधानपुरुषावुभौ

महदादिक्रमेणैव मम तेजो विजृम्भते

हिरण्यगर्भो मार्तण्डः सो ऽपि मद्देहसंभवः

दत्तवानात्मजान् वेदान् कल्पादौ चतुरो द्विजाः

दिव्यं तन्मामकैश्वर्यं सर्वदा वहति स्वयम्

भूत्वा चतुर्मुखः सर्गं सृजत्येवात्मसंभवः

ममैव परमा मूर्तिः करोति परिपालनम्

मदाज्ञयासौ सततं संहरिष्यति मे तनुः

पाकं च कुरुते वह्निः सो ऽपि मच्छक्तिचोदितः

वैश्वानरो ऽग्निर्भगवानीश्वरस्य नियोगतः

सो ऽपि संजीवयेत् कृत्स्नमीशस्यैव नियोगतः