कूर्मपुराणम्

न माया नैव च प्राश्चैतन्यं परमार्थतः

तद्वदैक्यं न संबन्धः प्रपञ्चपरमात्मनोः

तद्वत् प्रपञ्चपुरुषौ विभिन्नौ परमार्थतः

नहि तस्य भवेन्मुक्तिर्जन्मान्तरशतैरपि

विकारहीनं निर्दुः खमानन्दात्मानमव्ययम्

सा चाहङ्कारकर्तृत्वादात्मन्यारोप्यते जनैः

भोक्तारमक्षरं शुद्धं सर्वत्र समवस्थितम्

अज्ञानादन्यथा ज्ञानं तच्च प्रकृतिसंगतम्

अहङ्काराविवेकेन कर्ताहमिति मन्यते

प्रधानं प्रकृतिं बुद्ध्वा कारणं ब्रह्मवादिनः

स्वात्मानमक्षरं ब्रह्म नावबुद्ध्येत तत्त्वतः

रगद्वेषादयो दोषाः सर्वे भ्रान्तिनिबन्धनाः

तद्वशादेव सर्वेषां सर्वदेहसमुद्भवः

एकः स भिद्यते शक्त्या मायया न स्वभावतः

भेदो व्यक्तस्वभावेन सा च मायात्मसंश्रया

अन्तः करणजैर्भावैरात्मा तद्वन्न लिप्यते

उपाधिहीनो विमलस्तथैवात्मा प्रकाशते

अर्थस्वरूपमेवाज्ञाः पश्यन्त्यन्ये कुदृष्टयः

दृश्यते ह्यर्थरूपेण पुरुषैर्भ्रान्तिदृष्टिभिः

रक्तिकाद्युपधानेन तद्वत् परमपूरुषः

उपासितव्यो मन्तव्यः श्रोतव्यश्च मुमुक्षुभिः

योगिनो ऽव्यवधानेन तदा संपद्यते स्वयम्

सर्वभूतेषु चात्मानं ब्रह्म संपद्यते तदा

एकीभूतः परेणासौ तदा भवति केवलः

तदासावमृतीभूतः क्षेमं गच्छति पण्डितः

तत एव च विस्तारं ब्रह्म संपद्यते तदा

मायामात्रं जगत् कृत्स्नं तदा भवति निर्वृतः

केवलं ब्रह्मविज्ञानं जायते ऽसौ तदा शिवः

तद्वदात्माक्षरेणासौ निष्कलेनैकतां व्रजेत्