कूर्मपुराणम्

तुष्टुवुर्हृष्टमनसो भक्त्या तं परमेश्वरम्

जयाशेषमुनीशान तपसाभिप्रपूजित

जयानन्त जगज्जन्मत्राणसंहारकारण

जयाम्बिकापते देव नमस्ते परमेश्वर

समालिङ्ग्य हृषीकेशं प्राह गम्भीरया गिरा

इमं समागता देशं किं वा कार्यं मयाच्युत

प्राह देवो महादेवं प्रसादाभिमुखं स्थितम्

अभ्यागता मां शरणं सम्यग्दर्शनकाङ्क्षिणः

सन्निधौ मम तज्ज्ञानं दिव्यं वक्तुमिहार्हसि

ततस्त्वमात्मनात्मानं मुनीन्द्रेभ्यः प्रदर्शय

प्रदर्शयन् योगसिद्धिं निरीक्ष्य वृषभध्वजम्

कृतार्थं स्वयमात्मानं ज्ञातुमर्हथ तत्त्वतः

ममैव सन्निधावेष यथावद् वक्तुमीश्वरः

सनत्कुमारप्रमुखाः पृच्छन्ति स्म महेश्वरम्

किमप्यचिन्त्यं गगनादीश्वरार्हं समुद्बभौ

तेजसा पूरयन् विश्वं भाति देवो महेश्वरः

विभ्राजमानं विमले तस्मिन् ददृशुरासने

अनन्यतेजसं शान्तं शिवं ददृशिरे किल

तमासनस्थं भूतानामीशं ददृशिरे किल

स वासुदेवमासीनं तमीशं ददृशुः किल

निरीक्ष्य पुण्डरीकाक्षं स्वात्मयोगमनुत्तमम्

प्रशान्तमानसाः सर्वे ज्ञानमीश्वरभाषितम्

यन्न देवा विजानन्ति यतन्तो ऽपि द्विजातयः

न संसारं प्रपद्यन्ते पूर्वे ऽपि ब्रह्मवादिनः

वक्ष्ये भक्तिमतामद्य युष्माकं ब्रह्मवादिनाम्

अस्ति सर्वान्तरः साक्षाच्चिन्मात्रस्तमसः परः

स कालो ऽग्निस्तदव्यक्तं स एवेदमिति श्रुतिः

स मायी मायया बद्धः करोति विविधास्तनूः

नायं पृथ्वी न सलिलं न तेजः पवनो नभः