कूर्मपुराणम्

ज्ञानयोगरतैर्नित्यमाराध्यः कथितस्त्वया

ज्ञानं ब्रह्मैकविषयं येन पश्येम तत्परम्

अवाप्ताखिलविज्ञानस्तत्त्वां पृच्छामहे पुनः

सूतः पौराणिकः स्मृत्वा भाषितुं ह्युपचक्रमे

आजगाम मुनिश्रेष्ठा यत्र सत्रं समासते

व्यासं कमलपत्राक्षं प्रणेमुर्द्विजपुङ्गवाः

प्रदक्षिणीकृत्य गुरुं प्राञ्जलिः पार्श्वगो ऽभवत्

समाश्वास्यासनं तस्मै तद्योग्यं समकल्पयन्

कच्चिन्न तपसो हानिः स्वाध्यायस्य श्रुतस्य च

ज्ञानं तद् ब्रह्मविषयं मुनीनां वक्तुमर्हसि

शुश्रूषा जायते चैषां वक्तुमर्हसि तत्त्वतः

मुनीनां व्याहृतं पूर्वं विष्णुना कूर्मरूपिणा

प्रणम्य शिरसा रुद्रं वचः प्राह सुखावहम्

सनत्कुमारप्रमुखैः स्वयं यत्समभाषत

अङ्गिरा रुद्रसहितो भृगुः परमधर्मवित्

शुक्रो वसिष्ठो भगवान् सर्वे संयतमानसाः

तप्तवन्तस्तपो घोरं पुण्ये बदरिकाश्रमे

नारायणमनाद्यन्तं नरेण सहितं तदा

प्रणेमुर्भक्तिसंयुक्ता योगिनो योगवित्तमम्

प्राह गम्भीरया वाचा किमर्थं तप्यते तपः

साक्षान्नारायणं देवमागतं सिद्धिसूचकम्

भवन्तमेकं शरणं प्रपन्नाः पुरुषोत्तमम्

नारायणः स्वयं साक्षात् पुराणो ऽव्यक्तपूरुषः

शुश्रूषास्माकमखिलं संशयं छेत्तुमर्हसि

कश्चिदात्मा च का मुक्तिः संसारः किंनिमित्तकः

किं तत् परतरं ब्रह्म सर्वं नो वक्तुमर्हसि

विहाय तापसं रूपं संस्थितं स्वेन तेजसा

श्रीवत्सवक्षसं देवं तप्तजाम्बूनदप्रभम्

न दृष्टस्तत्क्षणादेव नरस्तस्यैव तेजसा