कूर्मपुराणम्

पश्यन्ति परमं ब्रह्म विष्णवाख्यं तमसः परं

सुपीतवाससः सर्वे श्रीवत्साङ्कितवक्षसः

स्वयोगोद्भूतकिरणा महागरुडवाहनाः

वसन्ति तत्र पुरुषा विष्णोरन्तरचारिणः

नारायणं नाम पुरं व्यासाद्यैरुपशोभितम्

हर्म्यप्राकारसंयुक्तमट्टालकसमाकुलम्

शुभ्रास्तरणसंयुक्तं विचित्रैः समलङ्कृतम्

सरोभिः सर्वतो युक्तं वीणावेणुनिनादितम्

वीथीभिः सर्वतो युक्तं सोपानै रत्नभूषितैः

चतुर्द्वारमनौपम्यमगम्यं देवविद्विषाम्

नानागीतविधानज्ञैर्देवानामपि दुर्लभैः

प्रभूतचन्द्रवदनैर्नूपुरारावसंयुतैः

अशेषविभवोपेतैर्भूषितैस्तनुमध्यमैः

संलापालापकुशलैर्दिव्याभरणभूषैतैः

नानावर्णविचित्राङ्गैर्नानाभोगरतिप्रियैः

असंख्येयगुणं शुद्धमागम्यं त्रिदशैरपि

तस्य मध्ये ऽतितेजस्कमुच्चप्राकारतोरणम्

शेते ऽशेषजगत्सूतिः शेषाहिशयने हरिः

स्वात्मानन्दामृतं पीत्वा परं तत् तमसः परम्

क्षीरोदकन्यया नित्यं गृहीतचरणद्वयः

समास्ते तन्मना नित्यं पीत्वा नारायणामृतम्

वैकुण्ठं नाम तत् स्थानं त्रिदशैरपि वन्दितम्

एतावच्छक्यते वक्तुं नारायणपुरं हि तत्

शेते नारायणः श्रीमान् मायया मोहयञ्जगत्

तमेवाभ्येति कल्पान्ते स एव परमा गतिः

क्षीरार्णवं समाश्रित्य द्वीपः पुष्करसंवृतः

तावदेव च विस्तीर्णः सर्वतः परिमण्डलः

एक एव महासानुः संनिवेशाद् द्विधा कृतः

महावीतं स्मृतं वर्षं धातकीखण्डमेव च