कूर्मपुराणम्

अत्राधीत्य द्विजो ऽध्यायं निर्मलत्वमवाप्नुयात्

जातिस्मरित्वं लभते नाकपृष्ठे च मोदते

स्नाहि तीर्थेषु कौरव्य न च वक्रमतिर्भव

तीर्तानि कथयामास पृथिव्यां यानि कानिचित्

पृष्टः प्रोवाच सकलमुक्त्वाथ प्रययो मुनिः

मुच्यते सर्वपापेभ्यो रुद्रलोकं स गच्छति

पप्रच्छुरुत्तरं सूतं पृथिव्यादिविनिर्णयम्

इदानीं श्रोतुमिच्छामस्त्रिलोकस्यास्य मण्डलम्

वनानि सरितः सूर्यग्रहाणां स्थितिरेव च

नृपाणां तत्समासेन सूत वक्तुमिहार्हसि

नमस्कृत्वाप्रमेयाय यदुक्तं तेन धीमता

पुत्रस्तस्याभवन् पुत्राः प्रजापतिसमा दश

मेधा मेधातिथिर्हव्यः सवनः पुत्र एव च

धार्मिको दाननिरतः सर्वभूतानुकम्पकः

जातिस्मरा महाभागा न राज्ये दधिरे मतिम्

जम्बुद्वीपेश्वरं पुत्रमग्नीध्रमकरोन्नृपः

शाल्मलेशं वपुष्मन्तं नरेन्द्रमभिषिक्तवान्

द्युतिमन्तं च राजानं क्रौञ्चद्वीपे समादिशत्

पुष्कराधिपतिं चक्रे सवनं च प्रजापतिः

धातिकिश्चैव द्वावेतौ पुत्रौ पुत्रवतां वरौ

नाम्ना तु धातकेश्चापि धातकीखण्डमुच्यते

कुसुमोत्तरो ऽथ मोदाकिः सप्तमः स्यान्महाद्रुमः

कुमारस्य तु कौमारं तृतीयं सुकुमारकम्

मोदाकं षष्ठमित्युक्तं सप्तमं तु महाद्रुमम्

कुशलः प्रथमस्तेषां द्वितीयस्तु मनोहरः

तेषां स्वनामभिर्देशाः क्रौञ्चद्वीपाश्रयाः शुभाः

षष्ठः प्रभाकारश्चापि सप्तमः कपिलः स्मृतः

ज्ञेयानि सप्त तान्येषु द्वीपेष्वेवं न यो मतः

वैद्युतौ मानसश्चैव सप्तमः सुप्रभो मतः