कूर्मपुराणम्

षष्टिं वर्षसहस्त्राणि षष्टिं वर्षशतानि च

ततो भ्रष्टस्तु राजेन्द्र समृद्धे जायते कुले

शतं वर्षसहस्त्राणि स्वर्गलोके महीयते

भुक्त्वा तु विपुलान् भोगांस्तत् तीर्थं भजते पुनः

विहगैरुपभुक्तस्य शृणु तस्यापि यत्फलम्

ततस्तस्मात् परिभ्रष्टो राजा भवति धार्मिकः

भुक्त्वा तु विपुलान् भोगांस्तततीर्थं भजते पुनः

ऋणप्रमोचनं नाम तीर्थं तु परमं स्मृतम्

सूर्यलोकमवाप्नोति अनृणश्च सदा भवेत्

समागता महाभागा यमुना यत्र निम्नगा

योजनानां सहस्त्रेषु कीर्तनात् पापनाशनी

प्राणांस्त्यजति यस्तत्र स याति परमां गतिम्

तत्र स्नात्वा दिवं यान्ति ये मृतास्ते ऽपुनर्भवाः

धर्मराजं महापापैर्मुच्यते नात्र संशयः

प्रयागे संस्थितानि स्युरेवमाहुर्मनीषिणः

दिवि भूम्यन्तरिक्षे च तत्सर्वं जाह्नवी स्मृता

सिद्धिक्षेत्रं तु तज्ज्ञेयं गङ्गातीरसमाश्रितम्

आस्ते वटेश्वरो नित्यं तत् तीर्थं तत् तपोवनम्

सुहृदां च जपेत् कर्णे शिष्यस्यानुगतस्य तु

इदं पुण्यमिदं रम्यं पावनं धर्म्यमुत्तमम्

अत्राधीत्य द्विजो ऽध्यायं निर्मलत्वमवाप्नुयात्

जातिस्मरित्वं लभते नाकपृष्ठे च मोदते

स्नाहि तीर्थेषु कौरव्य न च वक्रमतिर्भव

तीर्तानि कथयामास पृथिव्यां यानि कानिचित्

पृष्टः प्रोवाच सकलमुक्त्वाथ प्रययो मुनिः

मुच्यते सर्वपापेभ्यो रुद्रलोकं स गच्छति

पप्रच्छुरुत्तरं सूतं पृथिव्यादिविनिर्णयम्

इदानीं श्रोतुमिच्छामस्त्रिलोकस्यास्य मण्डलम्

वनानि सरितः सूर्यग्रहाणां स्थितिरेव च